Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Κώστας Καρακάσης: «Συνήθως το τάλαντο συνοδεύεται με ένα πάθος στο να το μοιραστείς με τους άλλους»

Ο Κώστας Καρακάσης αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση συγγραφέα, του οποίου το έργο καταξιώθηκε από την λογοτεχνική κριτική και αναγνωρίστηκε από το αναγνωστικό κοινό. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό art.mag, ο λογοτέχνης μάς αναλύει τα στάδια της συγγραφής ενός έργου, αναφέρεται στη σχέση του με την μουσική τέχνη με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο, ερμηνεύει τα αίτια της μεγαλειώδους για τα ελληνικά δεδομένα εκδοτικής επιτυχίας του μυθιστορήματός του «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη». Ο Κώστας Καρακάσης τονίζει τον διευρυμένο ρόλο του συγγραφέα, ως πνευματικού ανθρώπου, αναλύει τη σχέση του με τους κριτικούς λογοτεχνίας και τη διαδικτυακή σχέση του με τους αναγνώστες. Τέλος, ο συγγραφέας μιλά για την Τέχνη και τη θέση της στη ζωή των ανθρώπων, για τη σχέση του με τι Θείο και για το έμφυτο τάλαντο του δημιουργού…

Ποιο είναι το πιο ελκυστικό και ποιο το πιο επίπονο στάδιο μιας συγγραφικής πορείας, η οποία ξεκινά από τη σύλληψη της ιδέας ενός λογοτεχνικού έργου και ολοκληρώνεται όταν το έργο φθάνει στα χέρια του αναγνώστη;

Όλα ξεκινάνε από την στιγμή που μια "Ιδέα" σε συναντά και αρχίζει σαν τον μεταξοσκώληκα να υφαίνει στο μυαλό το κουκούλι της... Μετά έρχεται η διανοητική "κύηση" που είναι ευχάριστη, συχνά επώδυνη, γεμάτη αγωνίες μέχρι να επέλθει η Σύνθεση και η μόρφωση αυτής της Ιδέας σε κάτι ολοκληρωμένο... Αλλά ακόμα και όταν βάλεις την λέξη ΤΕΛΟΣ, έχεις τις αμφιβολίες σου αν πέτυχες τον στόχο που επιθυμούσες. Περιμένεις τον τελικό κριτή που είναι ο αναγνώστης για να το επιβεβαιώσεις.

Προσφάτως κυκλοφόρησε το τελευταίο μυθιστόρημά σας με τίτλο «Ο βιολονίστας», όπου ξετυλίγεται μια ιστορία που περιλαμβάνει τέσσερις γενεές μουσικών. Ποια είναι, αλήθεια, η δική σας προσωπική σχέση με τον μαγικό κόσμο της μουσικής;

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που και οι δύο πλευρές της ήταν γεμάτες με μουσική. Ο πατέρας μου ήταν άριστος μουσικός και έπαιζε δυο - τρία όργανα, η μητέρα μου είχε σπουδάσει φωνητική και υπήρξε η πρώτη που τραγούδησε τις οπερέττες του Σακελλαρίδη, ο οποίος "έχτισε" κυριολεκτικά τις άριες πάνω στην φωνή της, όταν τις συνέθετε, μιας και ήταν γειτόνοι στο Π. Φάληρο. Ο αδελφός του πατέρα μου, Σταύρος Καρακάσης, εκτός από ποιητής ήταν και διάσημος βιολονίστας, όπως και ο πατέρας τους -ο παππούς μου- και μέχρι επτά γενιές πίσω ήταν όλοι τους μουσικοί. Η αδελφή του πατέρα μου, Καίτη Καρακάση – Μανόλη, ήταν 25 χρόνια πρώτη σοπράνο στην Όπερα του Καϊρου. Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν η σχέση μου με την μουσική ήταν άμεση, καθημερινή και ....πλουσιοπάροχη!

Το μυθιστόρημά σας «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη» έφτασε τον εντυπωσιακό αριθμό των 150.000 αντιτύπων. Σε τι συνίσταται, κατά την άποψή σας, η επιτυχία του συγκεκριμένου αυτού έργου σας;

Η "Αθηνά" μου έχει ξεπεράσει το μισό εκατομμύριο αναγνώστες - θεωρείται το πλέον "δανεισμένο" βιβλίο όλων των εποχών - και πιστεύω ότι η επιτυχία του συνίσταται στο γεγονός ότι η ηρωϊδα μου, αποτελεί πρότυπο αγωνιστικότητας, ήθους, ψυχικού μεγαλείου και ανθρωπιάς. Ταυτόχρονα ο ταραγμένος αιώνας στον οποίο έζησε και στον οποίο άμεσα συμμετείχε βιωματικά, έδωσε την μαγεία της περιπέτειας και του μύθου γύρω από τις δράσεις της. Συστατικά που νομίζω ότι το έκαναν, σαν βιβλίο, τόσο αγαπητό. Δεν είναι τυχαίο ότι συμπεριελήφθη στα 15 πλέον επιτυχημένα βιβλία των τελευταίων 50 ετών στην Ελλάδα.

Εκτός από το αμιγώς λογοτεχνικό έργο σας, έχετε κατά καιρούς δημοσιεύσει άρθρα και κριτικές στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Θεωρείτε ότι ένας συγγραφέας οφείλει, ως πνευματικός άνθρωπος, να καταθέτει τις θέσεις του αναφορικά με ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και τον άνθρωπο;

Το δυστύχημα είναι ότι οι περισσότεροι "πνευματικοί" άνθρωποι σιωπούν στον τόπο μας γύρω από τα θέματα που απασχολούν την κοινωνία και τον άνθρωπο, την στιγμή που ένας από τους στόχους της Λογοτεχνίας είναι να "παιδεύει" τον αναγνώστη, να τον προβληματίζει και να του δίνει και όραμα, ακόμα και αν χρειαστεί να του πει δυσάρεστα πράγματα. Αυτό όμως, ίσως επειδή δεν αρέσει στους αναγνώστες, κάνει τους συγγραφείς να σιωπούν. Όλοι θέλουμε να μπαίνουμε στις λίστες των ευπώλητων και αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να λες δυσάρεστα πράγματα. Προσωπικά, με τα "Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη" και το "Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός", προσπάθησα ν' αγγίξω την ελληνική μας πραγματικότητα, αλλά και τα δύο δεν μπήκαν στην λίστα των ευπώλητων! Ο "Ίκαρος" μάλιστα θα έλεγα πως στάθηκε προφητικό βιβλίο για την σημερινή μας κατάσταση.

Έχετε πολλάκις αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις για το έργο σας. Η επιβράβευση του πνευματικού έργου ενός δημιουργού αποτελεί μια απόδειξη της δικαίωσης της συνεισφοράς του ή μήπως ενίοτε συνιστά παγίδα για τον ίδιο και το συγγραφικό μέλλον του;

Μια τιμητική διάκριση, είναι πάντα ευπρόσδεκτη για τον κάθε έναν από εμάς. Είναι ανθρώπινο να μας κολακεύει. Αλλά με κανένα τρόπο δεν επιτρέπεται να αποτελεί εφαλτήριο όποιας αλαζονείας. Είναι αστείο να θεωρείς τον εαυτό σου ότι "κάτι" έγινες επειδή έλαβες ένα δίπλωμα ή ένα παράσημο... Αρκεί να ρίξεις μια ματιά στις σκιές του Καζαντζάκη, του Καβάφη, του Παλαμά και να μάθεις να σιωπάς...

Ποια είναι η γνώμη σας για την κριτική της λογοτεχνίας; Πιστεύετε ότι μόνο οι ειδικοί νομιμοποιούνται να εκφέρουν άποψη ή ότι και ο εκάστοτε αναγνώστης έχει το δικαίωμα να κρίνει, ακόμα και δημόσια, ένα λογοτεχνικό έργο;

Ο Όσκαρ Ουάϊλντ είχε πει πολύ εύστοχα... «όταν οι κριτικοί διαφωνούν με το έργο μου, εγώ συμφωνώ με τον εαυτό μου»... Πίσω απ' αυτό το ευφυολόγημα κρύβεται και μια αλήθεια. Σπάνια οι κριτικοί είναι τόσο αντικειμενικοί ή αν θέλετε και αρκούντως μορφωμένοι, για να κρίνουν σωστά ένα δημιούργημα Τέχνης. Στην Ελλάδα παίζει σημαντικό ρόλο τι πολιτικό χρώμα έχει η ταυτότητά σου, ή σε ποια κυκλώματα "ημετέρων" ανήκεις. Σαφώς και όλοι έχουν το δικαίωμα να σε κρίνουν. Προσωπικά πιστεύω ότι ένα έργο Τέχνης δεν ανήκει σε μια - υποθετικά συμβατική - ελίτ ανθρώπων, αλλά ότι έχει τελικό αποδέκτη την πλατιά μάζα των ανθρώπων. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι "κριτικοί" είναι αποτυχημένοι συγγραφείς ή ποιητές τους δημιουργεί ένα πλέγμα μίσους απέναντι σε όσους κάνουν επιτυχίες...Το κατανοώ....

Διατηρείτε προσωπική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, αλλά και σελίδα στο Facebook. Ποια οφέλη έχετε αποκομίσει από την έως σήμερα ηλεκτρονική επικοινωνία με τους αναγνώστες σας;

Η τεχνολογία, βοηθά εκεί που θα ήταν αδύνατον να έχεις μια τέτοια αμεσότητα επαφής και επικοινωνίας με τους αναγνώστες. Φανταστείτε να έπρεπε να αλληλογραφώ με μισό εκατομμύριο αναγνώστες, έστω και για να στείλω μια ευχαριστήριο καρτ - ποστάλ! Επιπλέον έχεις μια αμεσότητα στην κριτική που σου κάνουν οι αναγνώστες, αφού μπορείς να απαντάς άμεσα και να επεξηγείς τους προβληματισμούς του κάθε αναγνώστη.

Σε πρόσφατη συνέντευξή σας έχετε δηλώσει κάθετα αντίθετος με την κυκλοφορία των βιβλίων σε ηλεκτρονική μορφή. Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους, παρότι είστε εξοικειωμένος με τα σύγχρονα μέσα, αντιδράτε σ’ ένα φαινόμενο που στο εξωτερικό τουλάχιστον έχει αρχίσει να επηρεάζει σημαντικά το χώρο του βιβλίου;

Γιατί τίποτα απολύτως δεν εξασφαλίζει τα δικαιώματα των δημιουργών.

Στην προσωπική σας ιστοσελίδα διαβάζουμε ότι έχετε κάνει σπουδές στην Ιστορία της Τέχνης. Ποιος είναι, κατά την εκτίμησή σας, ο ρόλος της τέχνης στη ζωή του ανθρώπου και δη του σύγχρονου;

Η Τέχνη στην εποχή μας έχει πάψει να είναι αυτό που ήταν κάποτε. Συνήθως είναι αντικείμενο και ευκαιρία για μια κοσμική εκδήλωση, ή για επίδειξη του νεοπλουτισμού μας. Οι νεοέλληνες καλό θα ήταν να γνωρίζουν πρωτίστως την αισθητική αξία του Παρθενώνα ή της Κυκλαδικής Τέχνης, του Φειδία και του Σκόπα, για ν' αποκτήσουν το "Ήθος του Πολιτισμού" στο οποίο υστερούμε τραγικά.....

Σε δηλώσεις, αλλά και σε κείμενά σας, επικαλείστε συχνά τον Θεό. Αφιερώσατε μάλιστα ένα έργο σας με τίτλο «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο» στον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Πώς θα περιγράφατε τη σχέση που έχετε οικοδομήσει με το Θείο;

Είναι σχέση αγαπητική ....Το αραξοβόλι της ψυχής μου.

Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας γεννιέται ή γίνεται; Μέσα σε ποιες συνθήκες και υπό ποιες προϋποθέσεις πιστεύετε ότι διαμορφώνεται η συγγραφική ταυτότητα;

Θεωρώ ότι μάλλον γεννιέσαι με ένα τάλαντο που σου έχει δοθεί... Αγαπώ την Όπερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα μπορούσα να γίνω ο νεότερος Κουρούζο ή Σαλιάπιν, εκτός αν είχα το χάρισμα στις φωνητικές μου χορδές. Και συνήθως το τάλαντο συνοδεύεται με ένα πάθος στο να το μοιραστείς με τους άλλους... Είναι απλά η αρχή... Απ' εκεί και πέρα υπάρχουν πολλές συνιστώσες, όσο και αστάθμητοι παράγοντες, που μπορούν να σε οδηγήσουν στην επιτυχία ή στην αφάνεια...

Ο δικτυακός τόπος του συγγραφέα βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: www.k-karakassis.gr. Το τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ο Βιολονίστας» (http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=138797) κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

Ο συγγραφέας των μεγάλων επιτυχιών Κώστας Καρακάσης...

...συναντά τον Προυστ και απαντά στο Ερωτηματολόγιό του, αποκλειστικά για το PRESS-GR!

(Επιμέλεια: Αντώνης-Μάριος Παπαγιώτης)

Γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Έλληνες γονείς. Η οικογένεια του πατέρα του ήταν από την Κωνσταντινούπολη και της μητέρας του από την Κεφαλλονιά. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Υπηρέτησε εθελοντής στο Βασιλικό Ναυτικό, αλλά έπειτα από δεκατρία χρόνια υπηρεσίας προτίμησε την ελευθερία από τη σιγουριά της καριέρας του. Αποφοίτησε από την Σχολή Ξεναγών Κρήτης και στην συνέχεια έκανε σπουδές στην Ιστορία Τέχνης. Οι κόσμοι του μητροπολιτικού ελληνισμού και αυτού της διασποράς παραμένουν οι δύο πυλώνες που διατρέχουν τις σκέψεις, τα βιώματα και τα κείμενά του.
Αν και δεν θεωρεί τον εαυτό του ποιητή, έχει γράψει μια μεγάλη συλλογή ποιημάτων που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ -εκτός από δύο τα οποία μελοποίησε τη δεκαετία του ’70 η Ηλέκτρα Παπακώστα και τραγούδησε η Καίτη Χωματά- αν και είχε την επίνευση του γνωστού ποιητή, λογοτέχνη, βιολονίστα και μουσικολόγου Σταύρου Καρακάση, αδελφού του πατέρα του. Άρθρα, κριτικές, διηγήματα και πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί κυρίως στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο.
Στην πεζογραφία εμφανίσθηκε μόλις το 2000 με το εκτενές μυθιστόρημά του «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν Γεννήθηκα Όμορφη» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2000), το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα ανάμεσα στα πλέον ευπώλητα βιβλία των τελευταίων πενήντα χρόνων και έλαβε βραβείο λογοτεχνίας και ηθικών αξιών από την Ε.Ε.Χ.Γ. και είχε...

προταθεί για το πρώτο Βραβείο Λογοτεχνίας του Ιδρύματος Τρανούλη.
Το 2005 από τις εκδόσεις Λιβάνη εκδόθηκε το «Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη». Το μυθιστόρημα του «Η αγάπη δεν έχει τέλος» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006), εξελέγει δεύτερο από τον Πανελλήνιο διαγωνισμό που οργάνωσε το ΕΚΕΒΙ και ο ΣΚΑΙ, και παρέμεινε πρώτο επί ένα χρόνο στη λίστα των Best sellers σε όλη την χώρα. Μαζί με το «Η αγάπη δεν έχει τέλος» εκδόθηκε το «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο». Το βιβλίο αυτό (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006) αφιερωμένο στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο τον Α!, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και εξαιρετικά κολακευτικά λόγια, τόσο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όσο και από το σύνολο των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, και των αυτοκέφαλων εκκλησιών Κρήτης και Δωδεκανήσου. Το 2007 από τις εκδόσεις Λογοσοφία εξεδόθη το βιβλίο του «Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός» και τον Φεβρουάριο του 2009 το βιβλίο του «Ο Βιολονίστας» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Έχει τιμηθεί με το Μετάλλιο πολυετούς ευδοκίμου υπηρεσίας του Β.Ν., με το διάσημο των Υποβρυχίων και των Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ (O.S.J.). Το 1990 εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Συνεργάστηκε με τον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ναυπλίου για έξη χρόνια με πέντε εβδομαδιαίες εκπομπές, εκ των οποίων το "Πολιτιστικό Περισκόπιο της Κυριακής" άφησε εποχή για την ενημέρωση των ακροατών σε θέματα πολιτισμού από την Ελλάδα και τον Κόσμο, με αναμετάδοση κλασικής μουσικής.
Ταυτόχρονα είχε αναλάβει πρώτος Διευθυντής της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ναυπλίου (Δ.Ε.Π.Α.Ν.) και είναι ο εμπνευστής και δημιουργός του "Μουσικού Φεστιβάλ Ναυπλίου", το οποίο και υφίσταται μέχρι σήμερα. Επί των ημερών του, το Ναύπλιο αναδείχθηκε σε πόλη με την μεγαλύτερη πολιτιστική δραστηριότητα στην Ελλάδα εκτός της πρωτεύουσας. Συνεχίζει να ζει στο Ναύπλιο εφησυχάζων και ασχολείται με την συγγραφή.
Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι;
Η ευτυχία των άλλων.
Τι σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί;
Η ανάγκη να αδειάσω την κύστη μου....!
Η τελευταία φορά που ξέσπασες σε γέλια;
Με ένα ανέκδοτο που μου έστειλαν στο face book.
Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου είναι;
Η ειλικρίνεια.
Το βασικό ελάττωμά σου;
Η ειλικρίνεια. Δεν αρέσει στους ανθρώπους.
Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα λάθη των ανόητων ανθρώπων. Απαλλάσσονται λόγω βλακείας.
Η τελευταία φορά που έκλαψες;
Βλέποντας την αθλιότητα που ζουν τα παιδιά της Αφρικής και ταυτόχρονα βλέποντας κάποιους ανόητους να πετάνε αμέτρητα πανέρια με λουλούδια πολλών χιλιάδων ΕΥΡΏ μπροστά στις κάμερες για "κάποια κυρία"....
Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσαι περισσότερο;
Με τον εαυτό μου, γιατί είμαι Ιστορία...
Ποιοι είναι οι ήρωές σου σήμερα;
Οι μοναχικοί Ιεραπόστολοι που ξοδεύουν την ζωή τους για τους φτωχούς του κόσμου.
Ποια είναι η ταινία που σε σημάδεψε;
"Ο πολίτης Κέϊν" το "Όσα παίρνει ο άνεμος" και "Πόλεμος και Ειρήνη".
Το αγαπημένο σου ταξίδι;
Φλωρεντία, Κωνσταντινούπολη και Ζαγοροχώρια.
Οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
Καζαντζάκης, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Καβάφης, Εξιπερί....
Ποια αρετή προτιμάς σε έναν άντρα;
Να είναι άντρας στην ψυχή και το μυαλό.
Και σε μια γυναίκα;
....χμ....να είναι Γυναίκα με μυαλό!
Ο αγαπημένος σου συνθέτης;
Ο Μπαχ, ο Μπετόβεν, ο Σοπέν...από τους κλασικούς. Ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και ο Τσιτσάνης.
Το τραγούδι που σφυρίζεις κάνοντας ντους;
"Πέφτει βροχή στη στράτα μου".....
Το βιβλίο που σε σημάδεψε;
Η Βίβλος, "ο Μικρός πρίγκιπας".
Ο αγαπημένος σου ζωγράφος;
Ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Μονέ και ο Κορρώ.
Το αγαπημένο σου χρώμα;
Το βαθύ μοβ.
Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σου;
Το ότι σκέφτομαι και γράφω ακόμα παρά τα 73 μου χρόνια...
Το αγαπημένο σου ποτό;
Λίγο κόκκινο κρασί κάθε μεσημέρι.
Για ποιο πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
Που έκανα όσα λάθη έκανα...
'Επρεπε να έχω κάνει περισσότερα για ν' αποκτήσω μεγαλύτερη αυτογνωσία.
Τι απεχθάνεσαι περισσότερο απ’ όλα;
Την αχαριστία, την αγνωμοσύνη και την κάθε είδους χυδαιότητα. Την προδοσία και τον νεοπλουτισμό των νεοελλήνων.
Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
Το γράψιμο και τα ταξίδια.
Ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Η υποκρισία των ανθρώπων.
Σε ποια περίπτωση επιλέγεις να πεις ψέματα;
Είμαι πια αρκετά μεγάλος για να μην χρειάζεται να λέω ψέματα.
Ποιο είναι το μότο σου;
"Γηράσκω αεί διδασκόμενος"...
Πώς θα επιθυμούσες να πεθάνεις;
Με αυτογνωσία ότι έπραξα το ελάχιστο καθήκον μου πάνω στην γη και στους ανθρώπους.
Εάν συνέβαινε να συναντήσεις το Θεό, τι θα ήθελες να σου πει;
Γύρνα πίσω.... (Εκεί πάνω δεν ξέρω τι γίνεται...!)
Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσαι αυτόν τον καιρό;
Αναπνέω, άρα υπάρχω....

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010


Μεταφέρω αυτούσιο το μήνυμα που μου εστάλη γιατί σε τούτους τους "περίεργους" καιρούς αξίζει τον κόπο, χωρίς κανένα σχόλιο από μέρους μου...

--- Στις Δευτ., 01/03/10, ο/η EDousia@ert.gr έγραψε:

Από: EDousia@ert.gr
Θέμα:
Προς: mkastani04@yahoo.gr
Ημερομηνία: Δευτέρα, 1 Μάρτιος 2010, 23:50



Είναι ύψιστη τιμή για μας, να μας αποκαλούν οι Γερμανοί, απατεώνες…

Πρώτη καταχώρηση: Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010, 16:06

Θοδωρής Γιάνναρος

Σπούδασα στη Γερμανία, αλλά πέταξα την κληρονομιά της γιαγιάς μου στα σκουπίδια… Πέταξα, δηλαδή, τη γερμανική υπηκοότητα που μου δώρισε και την οποία φύλαγε στο σεντούκι μέχρι να ενηλικιωθώ. Από τότε, κιόλας, ήξερα πως με αυτόν τον λαό, που τόσο εύκολα ξεχνάει το πρόσφατο παρελθόν του, δεν ήθελα να έχω την παραμικρή σχέση. Παρόλο που οι Γερμανοί προσπαθούν να ξεχάσουν την εποχή που ο Χανς Μπαάντερ, η Ούλρικε Μαϊνχόφ, ο Τόμας Κλαρ, η Γκούντρουν Έσλινγκ, τσάκιζαν το ναζιστικό κατεστημένο αυτού του άρρωστου, δύσοσμου και αστυνομοκρατούμενου κράτους, δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί ότι οι ίδιοι δημιούργησαν αυτά τα αντάρτικα πόλεων, και οι ίδιοι, στη συνείδηση όλων των προοδευτικών ανθρώπων τα οριοθέτησαν τότε στη σφαίρα της αναγκαιότητας. Ο φασισμός αυτού του κράτους γεννά την αναγκαιότητα της άμυνας και των αναρχικών φιλοσοφιών, σε αυτό το σύστημα πολιτών. Ήταν, όπως φαίνεται, σήμερα, τιμή μου η φιλία με τον αδελφό του Τόμας, τον Μάρτιν Κλαρ, -καθηγητή πληροφορικής στο πανεπιστήμιο της Καρλσρούης, που μου κόστισε την… ρετσινιά του «φίλου των τρομοκρατών» (Terroristensympatisant), από την «Γερμανική Αρχή Προστασίας του Συντάγματος». (Verfassungsschutz). Ήταν πραγματικά τιμή μου!!!

Οι μέσος Γερμανός δεν έχει ούτε δική του προσωπικότητα ούτε δική του γνώμη, αλλά, κυρίως, ο λαός αυτός έχει γονιδιακό έλλειμμα, σε αυτό που εμείς οι Έλληνες γνωρίζουμε στο πετσί μας, την αξιοπρέπεια. Είναι αυτοί που σαν τα βοοειδή, με τα οποία έχουν ως κοινό, την εκ θηλαστικών καταγωγή τους, έμαθαν να ακολουθούν εντολές, προστάγματα και διαταγές, συχνά κουβαλώντας και το αποτύπωμα της σόλας μίας μπότας στα οπίσθιά τους. Στους ανθρώπους αυτούς, απλά, βάζεις ζυγό και χαλινάρια, και εκείνοι, μουγκρίζοντας από ηδονή, ξεκινάνε να ακολουθούν το πλάνο που τους δόθηκε.

Έτσι, λοιπόν, τέτοιες φυλλάδες-σκουπίδια, όπως η Focus, και τέτοιοι δημοσιογράφοι, όπως αυτοί της ΑRD, απευθυνόμενοι στον μέσο Γερμανό, που από εγκυκλοπαιδική μόρφωση και από ιστορία είναι ντουβάρι, του περνάνε με μεγάλη ευκολία και χωρίς να χρειαστεί, καν, να επιχειρηματολογήσουν, μία άποψη για μία χώρα η οποία όταν δίδασκε πολιτισμό, οι λαοί της Κεντρικής Ευρώπης μεταξύ των οποίων και οι Γερμανοί, ζούσαν ακόμα στα δένδρα, έτρωγαν με τα χέρια και ντυνόταν με προβιές…

Οι ιστορικά μορφωμένοι αναγνώστες της Focus δράττονται της ευκαιρίας και εξωτερικεύουν το μοναδικό προσόν το οποίο, στην ουσία, δεν έχουν, την ρητορική. Μόνο που όταν τους ακούς να μιλάνε και να επιχειρηματολογούν, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μην τους δώσεις σημασία και να τους αγνοήσεις. Είναι τόσο, κοινωνικά και εγκυκλοπαιδικά αμόρφωτοι που, απλά, σου προκαλούν τον οίκτο και πολλές φορές την αηδία.

Η Focus με το βιντεάκι αυτό που πρόβαλε κατά της Ελλάδας, το μόνο που κατάφερε είναι να αποδείξει την αναξιοπρέπεια που διέπει τους έχοντες τον ρόλο των Οδηγών-Fuhrers αυτού του κράτους. Όταν τολμούν να παραποιήσουν με τη βοήθεια του Photoshop ένα έργο-σταθμό για την ανθρωπότητα, την Αφροδίτη της Μήλου ή μιας πόρνης σε τηλεοπτική εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης ARD και να την μολύνουν με τις ιδέες τους, τότε η πλάκα σταματάει.

Η εφημερίδα Focus και οι γελοίοι δημοσιογραφίσκοι της γερμανικής τηλεόρασης ξέχασαν να πουν πως, σε αυτά που μας κατηγορούν, πήρε μέρος και το ίδιο το γερμανικό κράτος, το οποίο προκειμένου να μας πουλήσει φρεγάτες και τανκς, μας καθοδήγησε λογιστικά, με τη συνεργασία γερμανικών τραπεζών, σχετικά με το πώς να μανιπουλάρουμε, τεχνηέντως, το εξωτερικό μας χρέος. Άρα ας αφήσουν τα ψεύτικα δάκρυα και τις γελοίες δικαιολογίες απόσεισης των δικών τους τεραστίων ευθυνών, και ας τους πουν πως αν πέσει η Ελλάδα, αν, δηλαδή, χρεοκοπήσει, θα πέσουν κα οι ίδιοι. Ας τους πει πως, ναι μεν, η Ελλάδα κολυμπάει στα βαθιά νερά, κολυμπάει, όμως παρέα, με τη Γερμανία, και ίσως συμφέρει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, διότι, τότε θα δώσει στη Γερμανία αντί για τα χρήματα που της οφείλει… τον γαλανόλευκο π…λο. Ας τους εξηγήσει, λοιπόν η Focus και αυτή την εκδοχή και ας δούμε τότε πώς θα αντιδράσουν.

Από την άλλη, σε ό,τι λέει ο Έλληνας Ευρωβουλευτής του κόμματος που συγκυβερνά με την Merkel του FDP, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Πώς δηλαδή ο ανεκδιήγητος αυτός ψευτοτσάρος που διαχειρίστηκε, τόσο τα οικονομικά μας, όσο και την Πρωτοφανή Αλητεία της Απογραφής που κατέστρεψε τη χώρα, πρέπει και να ισοπεδωθεί πολιτικά και να μπει εκεί που του αξίζει, στη Στενή.
Όλα αυτά τα παραπάνω, σε καμία περίπτωση, όμως δεν σημαίνουν άφεση αμαρτιών και συγχωροχάρτι για όλους τους άλλους, που συμμετείχαν έμμεσα ή άμεσα στην καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, και που με την τεμπελιά, την ηλιθιότητα, την απατεωνιά και την ανεντιμότητά τους, μας οδήγησαν στο να μας βάλουν οι Ούνοι στο στόμα τους…

Τελευταία ενημέρωση: Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010, 16:06


__________________________________________________
Χρησιμοποιείτε Yahoo!;
Βαρεθήκατε τα ενοχλητικά μηνύματα (spam); Το Yahoo! Mail διαθέτει την καλύτερη δυνατή προστασία κατά των ενοχλητικών μηνυμάτων
http://mail.yahoo.gr