Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Μια κριτική....

Ανεβάζω αυτή την κριτική από μια φίλη αναγνώστρια, για τον λόγο ότι αφορά αφ' ενός ένα από τα "αιρετικά" μου βιβλία που δεν έτυχε της δέουσας προσοχής και αποδοχής του αναγνωστικού κοινού, λόγω της ελλειπτικής προβολής του από τον Εκδότη, αλλά κυρίως την δημοσιεύω για την σπάνια ευθικρισία της αναγνώστριας.

Διάβασα τον ΙΚΑΡΟ σας χωρίς ξενύχτια, αυτή τη φορά, σε δύο απογεύματα, το πολύ. Δεν ήθελα όμως να τελειώσει... επιθυμούσα κι άλλες ηλεκτρονικές μάχες... αλλά το τέλος με αποζημίωσε "πικρά"... κάτι είχα αρχίσει να υποψιάζομαι από την μέση περίπου. Κάτι δεν μου πήγαινε καλά... σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω, μήπως διακρίνω περισσότερη τεστοστερόνη στην "Εκάβη". Άλλες φορές δικαίωνα τον Λαέρτη, άλλες την "Εκάβη". Λυπήθηκα που τον "άδειασε" κανονικά. Πάντα λυπάμαι για τα καημένα τ' αρσενικά. Παιδεύονται πολύ να σταθούν στα πόδια τους, μακρυά από την "μήτρα" που τους γέννησε κι απ' τον πρώτο τους μεγάλο έρωτα που φυσιολογικά είναι η μάνα (δεν ανακάλυψε και τίποτα σπουδαίο ο Φρόιντ, οι δικοί μας το είχαν διαγνώσει αιώνες πριν). Είμαι αναφανδόν με το μέρος τους, τι στο καλό, δύο αρσενικά μεγάλωσα, δεν έχω παράπονο... όλα τα έχω δει...
Στον ΙΚΑΡΟ σας... τώρα. Βεβαίως διαφορετικό ύφος, όμως η γλώσσα, η τεχνική, η Καρακασική προσέγγιση δεν μπορεί παρά να "λάμπει" πάντα. Το παρελθόν σας δεν ξέρω αν υπήρχε, μάλλον όχι, (αν και σε κάποιες γραμμές του έργου σας, έκανα την τρελή φαντασίωση ότι γράφατε για την "κόρη σας", την πραγματική, αν υπάρχει ή την υποθετική). Η επιχειρηματολογία βέβαια της Εκάβης σε προβληματίζει απ την αρχή του κειμένου. Πώς μπορεί μια 30χρονη γυναίκα να χρησιμοποιεί τέτοια δόκιμη γλώσσα το 2010; Κι ο Λαέρτης πολύ "καλλιεργημένος" για την εποχή μας και τους νέους της. Μακάρι να μπορούσαν να μιλούν και να γράφουν έτσι οι τριαντάρηδες. Θα λύναμε πολλά προβλήματα της Παιδείας μας (σχεδόν ανύπαρκτης). Βρήκα πολλά βιωματικά σας και χάρηκα. Το Ναύπλιο στο προσκήνιο πάντα. Οι ιστορίες σας από το Βασιλικό Ναυτικό που υπηρετήσατε (θα 'θελα να τις διαβάσω ΟΛΕΣ). Οι απόψεις σας περί κίβδηλης αριστοκρατίας (σελ. 218), περί των νεο-ελληνικών μας χορευτικών επιδόσεων (σελ. 250) με χαροποίησαν ιδιαίτερα μια και με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη (ερασιτέχνης "χορεύτρια" και 'γω, με κάποια άνευ αξίας διπλώματα, ασχολούμαι τελευταία μόνο με παραδοσιακούς χορούς). Οι σκέψεις σας όμως και οι απόψεις σας για την πολιτική ευτέλεια που μας περιβάλλει και όλα τα συναφή που γράφετε κυρίως δια στόματος "Εκάβης", (παιδεία, παραποίηση της ιστορίας, πολιτικές παρατάξεις κ.λ.π.), η γλώσσα -υπέροχα ΕΛΛΗΝΙΚΑ- και το μαύρο χιούμορ που τόσο εύστοχα χρησιμοποιείτε στις περιγραφές σας αξιολογήθηκαν από μένα, σαν μια ιδιαίτερη και χαρισματική γραφή, κύριο χαρακτηριστικό βέβαια του Καρακασικού ύφους. Λατρεύω τις ανατροπές στην λογοτεχνία. Οι δικές σας είναι μαγικές, ανέλπιστες (νομίζω σ' όλα σας τα βιβλία υπάρχουν αλλά στον ΙΚΑΡΟ είναι μοναδικές). Γιαυτό και λυπάμαι όταν τελειώνει ένα βιβλίο σας. Ρέει όμως με τέτοιο τρόπο, που δεν μπορείς ν' ασχοληθείς σχεδόν με τίποτα άλλο αν δεν το τελειώσεις... και μετά το σκέφτεσαι για μέρες... και απλά αποφασίζεις να το ξαναδιαβάσεις... να ξαναμπείς στην μαγεία. Αυτό το βιβλίο με λύπησε διπλά. Λυπήθηκα τον καημένο τον Λαέρτη, που "ερωτεύτηκε" ένα φάντασμα, είδα μέσα στον χαρακτήρα, τον αγώνα του "ισχυρού" φύλου να κυριαρχήσει γιατί έτσι το επιβάλλουν οι κοινωνικές συνθήκες (έτσι τον μάθανε, τι φταίει ο άμοιρος;), τις ευαισθησίες, τον αισθησιασμό και τον ερωτισμό του (όχι πως όλα τα αρσενικά είναι έτσι) όπως και λυπάμαι για όλη αυτή την ηλεκτρονική "κραιπάλη" και την μοναξιά της. Πιο πολύ γιατί μέσα απ' αυτήν χάσαμε την όποια δεξιότητα γραψίματος έχει ο καθένας μας, την γοητεία της αλληλογραφίας, την γλυκιά προσμονή του ταχυδρόμου που έφερνε αυτό που περίμενε με αγωνία ο καθένας μας... Αυτά όμως ανήκουν σε μια άλλη εποχή. Η εξέλιξη, βλέπετε, κύριε Καρακάση... παντού... Μ' άρεσε πολύ ο ΙΚΑΡΟΣ σας. Ξεχωριστός, μοναδικός με φαντασία και τόλμη... και πολύ "suspense". Μην σταματήσατε να γράφετε, ΠΟΤΕ! Μια μικρή χάρη θα 'θελα να σας ζητήσω... Δεν ξέρω τι παίζεται με τους εκδοτικούς οίκους και ποιος αποφασίζει τι αλλά αυτό που θα σας ζητήσω νομίζω ότι είναι αποκλειστικά δική σας απόφαση... Πιστεύω πως και άλλοι αναγνώστες/θαυμαστές σας θα σας το έχουν ζητήσει. Θα σας ήταν δύσκολο στο επόμενο έργο σας να γράψετε πολυτονικά; Έχει τόσο λείψει στην λογοτεχνία... σε εμάς τους "παλαιότερους"... Να διαβάσουμε σωστά Ελληνικά επιτέλους, όπως τα έμαθαν στο σχολείο, γενιές και γενιές... είναι τόσο δύσκολο μια και τα ελληνικά σας είναι άψογα να έχουν και τους πατροπαράδοτους τόνους;
Περιμένω τα επόμενα έργα σας με ανυπομονησία... έστω αν όχι τη συνέχεια της ΑΘΗΝΑΣ... κάποιο άλλο...
Με απέραντο θαυμασμό
Αλεξάνδρα Ζαρμπή

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Ραδιουργίες.....ρασοφόρων και μη.....

Δεν ζούμε σε κανένα κόσμο "αγγελικά φτιαγμένο", αλλά το σίγουρο είναι πως η κοινωνική και ατομική ανηθικότητα όσο πάει και χειροτερεύει. Λυπάμαι ειλικρινά που η πρώτη ανάρτηση που κάνω στον νέο χρόνο είναι δυσάρεστη. Δίσταζα να το κάνω. Αλλά και δεν μπορώ να σιωπώ συνεχώς μπροστά σ' αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, κατά το πλέον κραυγαλέο τρόπο. Γενικά, η καθολική και ατομική σιωπή, ίσως να δίνει θάρρος στους θρασείς και άτιμους.
Πριν λίγο καιρό είχα κάνει μια ανάρτηση και ζητούσα διακριτικά, την βοήθεια φίλων για να ενισχύσουμε τις φυλακισμένες γυναίκες-μητέρες που ζούνε στις φυλακές Θηβών κάτω από άθλιες συνθήκες. Με την συνδρομή δύο πολύ αξιόλογων κυριών από το Ναύπλιο, μαζέψαμε ένα βαν πράγματα, και η μία εξ αυτών μαζί με τον σύζυγο της τα μετέφεραν παραμονές Χριστουγέννων στις εν λόγω φυλακές. Μην φανταστείτε ότι τους περίμενε το υπεύθυνο προσωπικό με ανοιχτές αγκάλες! Το αντίθετο. Ενώ είχε ειδοποιηθεί η υπεύθυνη ψυχολόγος, -η οποία όμως απουσίαζε!- το προσωπικό ασφαλείας των φυλακών τους φέρθηκαν κατά τον πιο ταπεινωτικό και προσβλητικό τρόπο, -υπέθεσαν προφανώς ότι κουβαλούσαν κρυμένα ναρκωτικά!!!- τους υποχρέωσαν να αφήσουν τις κούτες σε έναν χώρο του "πουθενά" αφού κατά την άποψη τους..... "α! είναι για τις γύφτισες...." οπότε δεν άξιζε τον κόπο ν' ασχοληθούν μαζί τους. Μέχρι αυτή την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, κανένα γράμμα, κανένα τηλεφώνημα από κανέναν δεν έγινε και δεν έφτασε, που να λέει κάποιος "υπεύθυνος" ένα τυπικό Ευχαριστώ για την ανθρωπιά που έδειξαν κάποιοι άνθρωποι για τις φυλακισμένες μητέρες και τα μωρά τους.... "α! είναι για τις γύφτισες..." παιδιά ενός κατώτερου θεού....
- Πριν αρκετό καιρό, ένας πιστός παρέδωσε ένα κόσμημα σε μια φίλη του μοναχή για να το τοποθετήσει στην λειψανοθήκη του Αγίου, του οποίου το λείψανο φυλάσσεται στην Μονή όπου εγκαταβιώνει και η ίδια. Κατά περίεργο τρόπο, η μοναχή, ζήτησε γραπτή περιγραφή του κοσμήματος -λες και ο Άγιος χρειαζόταν να διαβάσει περί τίνος επρόκειτο!- και παρά τις ανησυχίες του, ο πιστός το παρέδωσε. Στις επόμενες επισκέψεις του, το κόσμημα βεβαίως δεν ήταν στην λειψανοθήκη και όταν ερώτησε την φίλη του μοναχή, εκείνη με μια περίεργη αντίδραση του απήντησε με απαξιωτικό τρόπο, πως το παρέδωσε στην υπεύθυνη μοναχή και απ' εκεί και πέρα δεν ασχολήθηκε καθόλου με το θέμα αυτό....! Ο πιστός αυτός, ακόμα περιμένει να δει το τάμα του στην θέση του, και διστάζει αν πρέπει να το καταγγείλει σαν γεγονός στον οικείο Μητροπολίτη...
- Πολυπράγμων και δραστήριος νεαρός ρασοφόρος -απ' αυτούς που φόρεσαν το ράσο για ν' ασκήσουν ένα επάγγελμα και όχι λειτούργημα- έγινε αιτία να δημιουργηθεί στην ενορία του σκάνδαλο, εξ αιτίας μιας εικόνας-δωρεάς από έναν πιστό.... Για δικούς του λόγους, ο εν λόγω ρασοφόρος, έπαιξε θέατρο στον πιστό, είπε αμέτρητα ψέματα, -ναι! καλά διαβάσατε- και γενικά έδειξε μια τέτοια συμπεριφορά που βεβαίως δεν ανήκει σε κανένα λαϊκό πόσο μάλλον σε άνθρωπο που υπηρετεί την Εκκλησία και υψώνει τα Τίμια δώρα δια κοινωνία των πιστών, και διδάσκει την διδασκαλία του Ιησού. Δεν θυμάται καθόλου εκείνο το "Ουαί υμίν υποκριταί......" Και αν μία φορά εμείς οι "λαϊκοί" πρέπει να εξομολογούμαστε τα αμαρτήματα μας και να μετανοούμε, οι ρασοφόροι που διαπράττουν τέτοια παραπτώματα σε ποιόν Θεό δίνουν λόγο....; Και πως ή γιατί θα πρέπει να δείχνουμε σεβασμό και πίστη σε τέτοιου είδους ρασοφόρους που αντί να φέρνουν τους πιστούς στην Εκκλησία, τους διώχνουν...; Και βεβαίως κανένας άθλιος ρασοφόρος, μα ούτε και άθλιος λαϊκός δεν πρόκειται ν' αλλάξει την προσωπική μου πίστη απέναντι στον Θεό, αλλά......ουαί υμίν υποκριταί.