Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Μια κριτική....

Ανεβάζω αυτή την κριτική από μια φίλη αναγνώστρια, για τον λόγο ότι αφορά αφ' ενός ένα από τα "αιρετικά" μου βιβλία που δεν έτυχε της δέουσας προσοχής και αποδοχής του αναγνωστικού κοινού, λόγω της ελλειπτικής προβολής του από τον Εκδότη, αλλά κυρίως την δημοσιεύω για την σπάνια ευθικρισία της αναγνώστριας.

Διάβασα τον ΙΚΑΡΟ σας χωρίς ξενύχτια, αυτή τη φορά, σε δύο απογεύματα, το πολύ. Δεν ήθελα όμως να τελειώσει... επιθυμούσα κι άλλες ηλεκτρονικές μάχες... αλλά το τέλος με αποζημίωσε "πικρά"... κάτι είχα αρχίσει να υποψιάζομαι από την μέση περίπου. Κάτι δεν μου πήγαινε καλά... σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω, μήπως διακρίνω περισσότερη τεστοστερόνη στην "Εκάβη". Άλλες φορές δικαίωνα τον Λαέρτη, άλλες την "Εκάβη". Λυπήθηκα που τον "άδειασε" κανονικά. Πάντα λυπάμαι για τα καημένα τ' αρσενικά. Παιδεύονται πολύ να σταθούν στα πόδια τους, μακρυά από την "μήτρα" που τους γέννησε κι απ' τον πρώτο τους μεγάλο έρωτα που φυσιολογικά είναι η μάνα (δεν ανακάλυψε και τίποτα σπουδαίο ο Φρόιντ, οι δικοί μας το είχαν διαγνώσει αιώνες πριν). Είμαι αναφανδόν με το μέρος τους, τι στο καλό, δύο αρσενικά μεγάλωσα, δεν έχω παράπονο... όλα τα έχω δει...
Στον ΙΚΑΡΟ σας... τώρα. Βεβαίως διαφορετικό ύφος, όμως η γλώσσα, η τεχνική, η Καρακασική προσέγγιση δεν μπορεί παρά να "λάμπει" πάντα. Το παρελθόν σας δεν ξέρω αν υπήρχε, μάλλον όχι, (αν και σε κάποιες γραμμές του έργου σας, έκανα την τρελή φαντασίωση ότι γράφατε για την "κόρη σας", την πραγματική, αν υπάρχει ή την υποθετική). Η επιχειρηματολογία βέβαια της Εκάβης σε προβληματίζει απ την αρχή του κειμένου. Πώς μπορεί μια 30χρονη γυναίκα να χρησιμοποιεί τέτοια δόκιμη γλώσσα το 2010; Κι ο Λαέρτης πολύ "καλλιεργημένος" για την εποχή μας και τους νέους της. Μακάρι να μπορούσαν να μιλούν και να γράφουν έτσι οι τριαντάρηδες. Θα λύναμε πολλά προβλήματα της Παιδείας μας (σχεδόν ανύπαρκτης). Βρήκα πολλά βιωματικά σας και χάρηκα. Το Ναύπλιο στο προσκήνιο πάντα. Οι ιστορίες σας από το Βασιλικό Ναυτικό που υπηρετήσατε (θα 'θελα να τις διαβάσω ΟΛΕΣ). Οι απόψεις σας περί κίβδηλης αριστοκρατίας (σελ. 218), περί των νεο-ελληνικών μας χορευτικών επιδόσεων (σελ. 250) με χαροποίησαν ιδιαίτερα μια και με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη (ερασιτέχνης "χορεύτρια" και 'γω, με κάποια άνευ αξίας διπλώματα, ασχολούμαι τελευταία μόνο με παραδοσιακούς χορούς). Οι σκέψεις σας όμως και οι απόψεις σας για την πολιτική ευτέλεια που μας περιβάλλει και όλα τα συναφή που γράφετε κυρίως δια στόματος "Εκάβης", (παιδεία, παραποίηση της ιστορίας, πολιτικές παρατάξεις κ.λ.π.), η γλώσσα -υπέροχα ΕΛΛΗΝΙΚΑ- και το μαύρο χιούμορ που τόσο εύστοχα χρησιμοποιείτε στις περιγραφές σας αξιολογήθηκαν από μένα, σαν μια ιδιαίτερη και χαρισματική γραφή, κύριο χαρακτηριστικό βέβαια του Καρακασικού ύφους. Λατρεύω τις ανατροπές στην λογοτεχνία. Οι δικές σας είναι μαγικές, ανέλπιστες (νομίζω σ' όλα σας τα βιβλία υπάρχουν αλλά στον ΙΚΑΡΟ είναι μοναδικές). Γιαυτό και λυπάμαι όταν τελειώνει ένα βιβλίο σας. Ρέει όμως με τέτοιο τρόπο, που δεν μπορείς ν' ασχοληθείς σχεδόν με τίποτα άλλο αν δεν το τελειώσεις... και μετά το σκέφτεσαι για μέρες... και απλά αποφασίζεις να το ξαναδιαβάσεις... να ξαναμπείς στην μαγεία. Αυτό το βιβλίο με λύπησε διπλά. Λυπήθηκα τον καημένο τον Λαέρτη, που "ερωτεύτηκε" ένα φάντασμα, είδα μέσα στον χαρακτήρα, τον αγώνα του "ισχυρού" φύλου να κυριαρχήσει γιατί έτσι το επιβάλλουν οι κοινωνικές συνθήκες (έτσι τον μάθανε, τι φταίει ο άμοιρος;), τις ευαισθησίες, τον αισθησιασμό και τον ερωτισμό του (όχι πως όλα τα αρσενικά είναι έτσι) όπως και λυπάμαι για όλη αυτή την ηλεκτρονική "κραιπάλη" και την μοναξιά της. Πιο πολύ γιατί μέσα απ' αυτήν χάσαμε την όποια δεξιότητα γραψίματος έχει ο καθένας μας, την γοητεία της αλληλογραφίας, την γλυκιά προσμονή του ταχυδρόμου που έφερνε αυτό που περίμενε με αγωνία ο καθένας μας... Αυτά όμως ανήκουν σε μια άλλη εποχή. Η εξέλιξη, βλέπετε, κύριε Καρακάση... παντού... Μ' άρεσε πολύ ο ΙΚΑΡΟΣ σας. Ξεχωριστός, μοναδικός με φαντασία και τόλμη... και πολύ "suspense". Μην σταματήσατε να γράφετε, ΠΟΤΕ! Μια μικρή χάρη θα 'θελα να σας ζητήσω... Δεν ξέρω τι παίζεται με τους εκδοτικούς οίκους και ποιος αποφασίζει τι αλλά αυτό που θα σας ζητήσω νομίζω ότι είναι αποκλειστικά δική σας απόφαση... Πιστεύω πως και άλλοι αναγνώστες/θαυμαστές σας θα σας το έχουν ζητήσει. Θα σας ήταν δύσκολο στο επόμενο έργο σας να γράψετε πολυτονικά; Έχει τόσο λείψει στην λογοτεχνία... σε εμάς τους "παλαιότερους"... Να διαβάσουμε σωστά Ελληνικά επιτέλους, όπως τα έμαθαν στο σχολείο, γενιές και γενιές... είναι τόσο δύσκολο μια και τα ελληνικά σας είναι άψογα να έχουν και τους πατροπαράδοτους τόνους;
Περιμένω τα επόμενα έργα σας με ανυπομονησία... έστω αν όχι τη συνέχεια της ΑΘΗΝΑΣ... κάποιο άλλο...
Με απέραντο θαυμασμό
Αλεξάνδρα Ζαρμπή

Δεν υπάρχουν σχόλια: