Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

ΦΑΚΕΛΩΜΑ.....



--- Στις Δευτ., 08/11/10, ο/η Tasos Drakopoulos έγραψε:

Από: Tasos Drakopoulos
Θέμα: κάρτα του πολίτη - ΙΝΚΑ
Προς: "ΑΑΑ-ΕΓΩ"
Ημερομηνία: Δευτέρα, 8 Νοέμβριος 2010, 14:08





Ινστιτούτο Καταναλωτών (ΙΝΚΑ): "καλεί τους πολίτες να MHN παραλάβουν τέτοιες κάρτες, με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα και τις διακηρύξεις των δικαιωμάτων του Ανθρώπου"

ΓΕΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

GENERAL CONSUMERS' FEDERATION OF GREECE

Κέντρο Πληροφοριών:Γ. Σεπτεμβρίου 13 - Αθήνα 10432όρ. 5οςτηλ. 210 36.32.443 Fax. 210 36.33.976
Ανοιχτή Γραμμή: 11711 email: inka - http://www.inka.gr/
40 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΙΝΚΑ ΔΤ 275/04.09.10

Δεν μας έφταναν η κατάργηση και μείωση των μισθών και των συντάξεων, αυξήσεις φόρων, κατάργηση δικαιωμάτων και αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα από έγκριτες εφημερίδες, και από το Διαδίκτυο, η κυβέρνηση προωθεί δύο μέτρα, συν τοις άλλοις πολυέξοδα για το κράτος :

1ο Θέλει να αντικαταστήσει την Ταυτότητα την με «κάρτα πολίτη», που πολύ σωστά έχει χαρακτηριστεί Κάρτα Φακελώματος του Πολίτη, η οποία μάλιστα δεν έγινε δεκτή στην Αγγλία, λόγω μεγάλου και άσκοπου κόστους και των αντιδράσεων για την προστασία των προσωπικών δεδομένων.
Αυτή η κάρτα προγραμματίζουν να ενημερώνεται με κάθε αλλαγή στην οικονομική κατάσταση (ακίνητα, κινητές αξίες, λογαριασμοί, οφειλές), οικογενειακή κατάσταση, κατάσταση υγείας (φάρμακα, εισαγωγές σε νοσοκομεία, κληρονομικό ιστορικό), μετακινήσεις ταξίδια κτλ.
Όλα τα προηγούμενα θα εμφανίζονται σε «ενιαία οθόνη». Αναφέρουν ότι ο ίδιος κάτοχος «θα μπορεί να έχει πρόσβαση στα στοιχεία του από το Διαδίκτυο» - λες και δεν τα ξέρει. Θα έχει όμως και το κράτος πρόσβαση και μάλιστα σε τομείς που μέχρι σήμερα δεν επιτρέπεται. Εννοείται ότι πρόσβαση θα «αποκτήσουν» όλοι οι μεγάλοι προμηθευτές (πολυεθνικές, ασφαλιστικές, τράπεζες, διαγνωστικά κέντρα, πολυκλινικές, ιδιωτικά γραφεία «εύρεσης εργασίας», ενοικίασης εργαζομένων, εισπρακτικές . ) και βέβαια οι χάκερς.

Είναι γνωστό ότι το διαδίκτυο είναι και θα είναι πάντα διάτρητο. φυτίλια συννεφάκια.

2ο Θέλει να επιβάλλει υποχρεωτικά σε όλες τις συναλλαγές την «κάρτα των συναλλαγών», που και αυτή έχει χαρακτηριστεί Χαφιές του Καταναλωτή, και αυτή δεν έγινε δεκτή ούτε καν από τον αρμόδιο επίτροπο της φορολογίας της ΕΕ.
Τη δεύτερη κάρτα επιδιώκουν να την έχει συνέχεια ο καταναλωτής (από ποια μέχρι ποια ηλικία άραγε;) για να καταγράφεται η κάθε συναλλαγή: το προϊόν ή η υπηρεσία, ο χρόνος και η χρηματική της αξία. Είναι προφανές ότι με αυτό τον τρόπο, και επειδή κάθε προϊόν διαθέτει μπαρ-κοντ -με μία αναγωγή στα προϊόντα που αγοράζει- θα είναι γνωστά τα πάντα ανεξαιρέτως, για τον πολίτη - καταναλωτή: Οι συνήθειές του, τα πιστεύω του, η σεξουαλική του ζωή . η υγεία του κλπ.
Με αυτές τις υποχρεωτικές κάρτες ουσιαστικά δρομολογούν να καταργηθεί το Τραπεζικό Απόρρητο, το Ιατρικό Απόρρητο, και γενικά κάθε είδους απόρρητο στην ιδιωτική ζωή, θα ενοποιηθούν όλοι οι αριθμοί (ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, κτλ ) και θα μετατραπεί ο πολίτης σε έναν ανθρωποαριθμό.

Το ΙΝΚΑ δηλώνει κάθετα ότι δεν θα δεχτεί τον Μεγάλο Αδελφό, δεν έχει να διαπραγματευτεί και να διαβουλευτεί την αξιοπρέπεια του πολίτη - καταναλωτή και καταδικάζει απερίφραστα τα προτεινόμενα μέτρα.
Καλεί όλες οργανώσεις πολιτών, τους συνδικαλιστικούς και τους επιστημονικούς φορείς και όλα τα πολιτικά κόμματα για να μην περάσει το φακέλωμα.
Το ΙΝΚΑ θα χρησιμοποιήσει κάθε νομικό μέσο, αλλά καλεί από τώρα τους πολίτες σε ετοιμότητα αν χρειαστεί, για να μην παραλάβουν τέτοιες κάρτες, με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα και τις διακηρύξεις των δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΥΠΟΜΕΝΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΦΤΩΧΙΑ
ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥΣ ΣΕ ΤΡΟΦΙΜΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ.


ΥΓ: Το Διαδίκτυο είναι χρήσιμο αλλού και όχι για φακέλωμα.
Το ΙΝΚΑ έχει υποδείξει και πώς θα καταπολεμηθεί η Γραφειοκρατία και πώς θα εντοπιστούν οι φοροφυγάδες, που άλλωστε είναι γνωστοί. Τα επιχειρήματα αυτά είναι κουκούλες προσχήματα.


______________________________________














Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Πρόσκληση

Ένα συνταρακτικό κείμενο. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!

Δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31.10.2010 και το υπογράφει ο Καθηγητής Χ.Γιανναράς.
Αξίζει να το διαβάσετε για την παρούσα και μελλοντική Ιστορία μας.....
Ημερομηνία: Κυριακή, 31 Οκτώβριος 2010, 1:25

Ψήφος αντίστασης στη μικρόνοια
Tου Χρηστου Γιανναρα
Μοιάζει απίστευτο, αλλά το προεξοφλούν με σιγουριά οι δημοσκοπήσεις: Στις επερχόμενες εκλογές Τοπικής τάχα
και Αυτοδιοίκησης,
οι ελλαδίτες ψηφοφόροι θα ψηφίσουν και πάλι,
στην πλειονότητά τους, κομματικούς υποψηφίους.

Πώς να εξηγήσουμε την άρνηση της κρίσιμης για το
εκλογικό αποτέλεσμα μάζας να αντιληφθεί τ
ην πραγματικότητα;

Τα εγκλήματα των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν τον τόπο τ
α τελευταία τριάντα έξι χρόνια είναι εξόφθαλμα,
αποδεδειγμένα, ψηλαφητά: Κατασπατάλησαν το απίστευτο χρήμα που εισέρευσε στη χώρα
(για πρώτη φορά στην κρατική μας ιστορία) κ
αι απέβλεπε να επιτευχθεί σύγκλιση της
ελλαδικής με τις οικονομίες των χωρών
της Ε.Ε. Ξέφρενη σπατάλη και επιπλέον
απίστευτος, παρανοϊκός δανεισμός. Μοίραζαν τα κόμματα διορισμούς, επιδοτήσεις, ρουσφέτια, μπούκωναν τον υπόκοσμο των λακέδων και της καμαρίλας τους με αδιάντροπο πλούτο, ωμά, απροκάλυπτα, χυδαία. Πνίγοντας κυριολεκτικά τη χώρα στα χρέη.

Χωρίς να λύσουν, στα τριάντα έξι αυτά χρόνια,
ούτε ένα πρόβλημα – το ασφαλιστικό, ας πούμε, ή το συγκοινωνιακό ή της μηχανοργάνωσης του κράτους
(δεν συζητούμε για την παιδεία, την υγεία,
την άμυνα, τη δικαιοσύνη).
Το μόνο που τους ενδιέφερε, μα αποκλειστικά
το μόνο, ήταν η επανεκλογή τους,
η κραιπαλική ηδονή της εξουσίας. Τίποτε άλλο. Και όταν πια η καταστροφή ήταν αδύνατο να αναχαιτιστεί, ο ένας πρωθυπουργός το ’σκασε πανικόβλητος, δίχως ίχνος ντροπής ή αυτοσεβασμού. Και έσπευσε να αναλάβει ο μειονεκτικός σε επιγνώσεις αντίπαλος, για να αλωνίζει επί μήνες τα διεθνή κέντρα, απολαμβάνοντας τουριστικά το κελεπούρι της πρωθυπουργίας και διαφημίζοντας στους δανειστές της χώρας την αναξιοπιστία της και τη διαφθορά της.
Ποιος Ελληνας δεν βλέπει αυτά τα
εξόφθαλμα, αποδεδειγμένα, ψηλαφητά δεδομένα;
Κι όμως, όχι μόνο δεν κατεβαίνουμε στους δρόμους
να διαδηλώσουμε οργή και αντίσταση,
αλλά σπεύδουμε πειθήνια και ηλίθια να αμνηστεύσουμε,
να κολακέψουμε, να επιβραβεύσουμε τους τυράννους μας,
ψηφίζοντας τους εκλεκτούς των κομματικών συμφερόντων
στην τάχα Αυτοδιοίκηση. Πού είναι λοιπόν
το περιβόητο «φιλότιμο» του Ελληνα,
η «περηφάνια» του, το «αδούλωτο φρόνημά» του;
Ακόμα και την ψήφο του, το τελευταίο απομεινάρι
διαφοράς από τον σκλάβο, τον ραγιά,
την προσφέρει για να μετρήσουν οι διεφθαρμένες
κομματικές συντεχνίες τις περιστασιακές μεταβολές
στα ποσοστά της ισχύος τους.
Να κατεβούμε στους δρόμους μάς
το έχει απαγορεύσει ο παλαιοημερολογητισμός του Περισσού:
μονοπωλεί μεθοδικά κάθε δημόσια μαζική διαμαρτυρία,
την «καπελώνει» αυθαίρετα, η κραυγή και οργή των πολιτών
μετατρέπεται σε αθέλητη υποστήριξη της πιο υπάνθρωπης
ολοκληρωτικής μονοτροπίας. «Δεν κοτάς ν’ αγγίξεις μιαν
από τις αξίες που ικανοποιούν τα αισθήματά σου για
κοινωνική δικαιοσύνη, έγραφε ο Ελύτης, και βρίσκεσαι
να “κάνεις πορεία” μ’ έναν συρφετό ανθρώπων που
δεν έχουν δική τους σκέψη, αλλά την περιμένουν
από τον καθοδηγητή τους». Δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα
ακομμάτιστη πρωτοβουλία για μαζική πολιτική εκδήλωση,
που να μην την ιδιοποιηθεί η μικρόνοια και ψυχανωμαλία
των καπήλων της Αριστεράς.
Μας απομένει η ψήφος, για να συντηρούμε την
ψευδαίσθηση ότι είμαστε πολίτες, ότι πολίτευμα
της χώρας είναι η δημοκρατία. Ψευδαίσθηση, στάχτη στα μάτια,
για να συνεχίζουν οι μαφιόζοι των κομματικών συντεχνιών
να παίζουν με τη δική μας αφέλεια, την παιδαριώδη
επιπολαιότητά μας. Τάχα ότι λειτουργούν πολιτικοί
θεσμοί, τάχα ότι διαχειριζόμαστε τις τύχες και το
μέλλον μας, καμαρωτοί στη σειρά για να βρεθούμε
πίσω από το παραβάν, να αξιοποιήσουμε τα «δικαιώματα»
του πολίτη! Μας παραμυθιάζουν οι ανίκανοι, ενώ το ξέρουμε,
το βλέπουμε: Η δευτεράντζα της κομματοκρατίας,
δήμαρχοι, νομάρχες, περιφερειάρχες τώρα
ή ό,τι άλλο παραπληρωματικό, ούτε τις λακκούβες
στους δρόμους ή τις αγέλες των αδέσποτων
δεν είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν.
Τοποτηρητές είναι, ελάσσονες, των κομματικών συμφερόντων.
Βρίσκουν και τα κάνουν. Οι μάζες των ευνουχισμένων,
των δίχως σκέψη και κρίση ψηφοφόρων, μοιάζει να
μην έχουν καταλάβει πού έχουμε φτάσει και γιατί.
Γιατί σε λούκι στερήσεων, φτώχειας, ανεργίας, εφιαλτικής
αβεβαιότητας για το αύριο, γιατί πουθενά ελπίδα ανάκαμψης;
Πώς βρέθηκε να είναι πρωθυπουργός ένα τόσο μειονεκτικό άτομο με τόσο κραυγαλέα υστερήματα, πώς γίνεται να έχουμε υπουργό
Εξωτερικών και υπουργό Οικονομικών ανθρώπους
πρωτόπειρους, πρωτοφανέρωτους στον δημόσιο βίο,
σήμερα που διακυβεύεται η ίδια η ιστορική μας επιβίωση,
η αξιοπιστία και η τιμή του ονόματός μας στον διεθνή στίβο;
Δεν είχε τίποτε καλύτερο να επιστρατεύσει το κομματικό μας
σύστημα στην κρίσιμη αυτή ώρα;
Οχι, δεν είχε, είναι φανερό. Η αξιωματική αντιπολίτευση
είναι μια εξ ίσου θλιβερή και ευτελισμένη συναγωγή μετριοτήτων,
σπιθαμιαία αναστήματα λιμασμένων για επιστροφή
στην εξουσία, αναπολόγητων ακόμη για πράξεις απύθμενης
φαυλότητας και διαφθοράς. Αυτά τα «κόμματα εξουσίας» δεν
είναι πολιτικοί σχηματισμοί, είναι καρκινώματα στο κοινωνικό σώμα,
εστίες μολυσματικές, απεργάζονται θάνατο. Ομως,
η κρίσιμη εκλογική μάζα, ψηφοφόροι δίχως σκέψη και κρίση,
τους εκλεκτούς αυτών των κομμάτων θα ψηφίσουν,
δεν καταφέρνουν να συνδέσουν τον εφιάλτη που ζούμε
με τα συγκεκριμένα εγκλήματα που τον προκάλεσαν και
με τους αυτουργούς των εγκλημάτων.
Ο ευνουχισμός έχει συντελεστεί μεθοδικά,
έντεχνα, «ανεπαισθήτως». Αν υπάρξουν ιστορικοί στο μέλλον
με ενδιαφέρον για την περίπτωσή μας, το υλικό μελέτης
του ευνουχισμού μας θα τους προσφερθεί άφθονο:
Τα σχολικά βιβλία που τιτλοφορούνται «Η Γλώσσα μας»,
ο γκαιμπελικός προπαγανδισμός του ψυχωτικού
«φιλαθλητισμού», του κρατικού τζόγου,
ο επιχορηγούμενος κιτρινισμός και κρετινισμός των
τηλεοπτικών καναλιών. Ακρως αποτελεσματικές πρακτικές
εξηλιθίωσης της κρίσιμης εκλογικής μάζας.

Ετσι έχουν εξασφαλισμένη και αυτή τη φορά
την επανεκλογή τους δήμαρχοι εξοργιστικής ανικανότητας,
επιβαρυμένοι με εγκλήματα φαυλότητας σε προγενέστερες
υπουργικές τους θητείες. Σίγουρη η επανεκλογή
και νομαρχών που εκκρεμούν σε βάρος τους ποινικές διώξεις,
θριαμβική η επικράτηση πληθώρας ασημαντοτήτων,
ανθρώπων θλιβερού επιπέδου ικανοτήτων και καλλιέργειας,
με μοναδικό προσόν το κομματικό χρίσμα.

Η «μαγιά» που αντιστέκεται στον εξανδραποδισμό
λογαριάζει τους κομματικά κεχρισμένους,
όποιοι κι αν είναι, σαν χολεριασμένους.
Ακομμάτιστους υποψήφιους τους ψηφίζει.
Οπου δεν υπάρχουν: λευκό ή αποχή.

Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ !!!

ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΕΦΤΑΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.

Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό τον λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς για να κατεβάσει τη Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και να υψώσει τη σβάστικα.
Δεξιά ο Παρθενώνας, αριστερά οι Καρυάτιδες. Από την ελιά τής Αθηνάς οι Γερμανοί αντικρίζουν στό ακραίο σημείο τού βράχου τής Ακρόπολης πού δεσπόζει τής πόλης, την γαλανόλευκη σημαία πού θ’ αντικατασταθεί από τον αγκυλωτό σταυρό.
Η εθνική Σημαία με το μεγάλο σταυρό στην μέση λάμπει και τα χρώματά της τονίζουν και τονίζονται από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος όπως πάντα.
Εκεί στην θέση Καλλιθέα, στο ανατολικό σημείο του Ιερού Βράχου ο επικεφαλής του αποσπάσματος ζήτησε από τον εύζωνα που φρουρούσε τη σημαία μας να την κατεβάσει και να την παραδώσει.
Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωί έφθασαν μπροστά του οι κατακτητές της χώρας μας και με το δάκτυλο στην σκανδάλη των πολυβόλων τους, τον διέταξαν να κατεβάσει το Εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα συναίσθημα. Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του. Ψυχρός, άτεγκτος και αποφασισμένος.. απλά αρνήθηκε! Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε περάσει δίπλα στην σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση.
«ΟΧΙ»! Αυτό μονάχα πρόφερε και τίποτε άλλο. Μια απλή λέξη, με πόση όμως τεράστια σημασία και αξία. Η Ελληνική μεγαλοσύνη σε όλη την απλή μεγαλοπρέπειά της κλεισμένη μέσα σε δύο συλλαβές! Ξέρουν απ’ αυτά οι Έλληνες..
Ο λοχαγός Γιάκομπι διέταξε έναν Γερμανό στρατιώτη να το πράξει. Ο στρατιώτης την κατέβασε κι αφού με τη βοήθεια ενός συναδέλφου του την δίπλωσε πολύ προσεκτικά, την παρέδωσε στα χέρια του Έλληνα φρουρού. Ο εύζωνας κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με κατεβασμένο κεφάλι το διπλωμένο γαλανόλευκο πανί πάνω στα χέρια του. Κι ύστερα τυλίχτηκε με τη σημαία, έτρεξε ως την άκρη του Ιερού Βράχου και μπρος στα μάτια των εμβρόντητων Γερμανών ρίχτηκε μ’ ένα σάλτο στον γκρεμό, βάφοντας το εθνικό μας σύμβολο με το τίμιο αίμα του.
Οι Γερμανοί σκύβουν πάνω από το κενό: 60 μέτρα πιο κάτω, κείτεται ο Εύζωνας, νεκρός πάνω στον βράχο, σκεπασμένος με το σάβανο πού διάλεξε.
Οι δύο Γερμανοί αξιωματικοί, πού είναι επί κεφαλής των εμπροσθοφυλακών, ο αρχηγός ιππικού Γιάκομπι και ο λοχαγός Έλσνιτς τής 6ης ορεινής μεραρχίας, χρησιμοποιούν τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών για να στείλουν μήνυμα στόν Χίτλερ:
«Μάϊν Φύρερ, στις 27 Απριλίου, στις 8 και 10, εισήλθαμε στην Αθήνα , επί κεφαλής των πρώτων γερμανικών τμημάτων στρατού, και στις 8 και 45, υψώσαμε την σημαία τού Ράϊχ πάνω στην Ακρόπολη και στο Δημαρχείο. Χάϊλ, μάϊν Φύρερ».
Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών υποχρέωσε την προδοτική κυβέρνηση Τσολάκογλου να δημοσιεύσει στον Τύπο ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο φρουρός της σημαίας μας, υπέστη έμφραγμα από την συγκίνηση όταν του ζητήθηκε να την παραδώσει.
Όμως οι στρατιώτες κι οι επικεφαλής του γερμανικού αποσπάσματος είχαν συγκλονιστεί απ’ αυτό που είδαν και δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό.
Στις 9 Ιουνίου η είδηση δημοσιεύθηκε στην DAILY MAIL με τίτλο: «A Greek carries his flag to the death» (Ένας Έλληνας φέρει την σημαία του έως τον θάνατο).
Η θυσία του Έλληνα στρατιώτη έγινε αιτία να εκδοθεί διαταγή από τον Γερμανό φρούραρχο να υψώνεται και η ελληνική σημαία δίπλα στη γερμανική. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, εκεί στα Αναφιώτικα κάτω από τον Ιερό Βράχο, ζούσαν ακόμα αυτόπτες μάρτυρες, που είδαν το παλικάρι να γκρεμοτσακίζεται μπροστά στα μάτια τους τυλιγμένο με την Γαλανόλευκη.
Και κάθε χρόνο, στο μνημόσυνό του στις 27 Απριλίου, άφηναν τα δάκρυά τους να κυλήσουν στη μνήμη του. Ουδείς ενδιαφέρθηκε ποτέ να καταγράψει την μαρτυρία τους.

Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ’ όνομα του εύζωνα…
Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ’ όνομα αυτού του ΕΛΛΗΝΑ και στολή του η Σημαία μας.
Μας τον έχουν κρύψει, μας τον έχουν κλέψει.
Κλείστε κι αυτόν τον εθνομάρτυρα στην ψυχή σας κοντά στους άλλους. Απαιτείστε να γραφτεί τ’ όνομά του στα σχολικά βιβλία της Ιστορίας.
Ψιθυρίστε το, έστω και βουβά, μέσα σας, κάθε φορά που αντικρίζετε τη σημαία μας.
Πείτε στα παιδιά σας ότι αυτή η σημαία, έχει βυζάξει ποταμούς ελληνικού αίματος, για να μπορεί αγέρωχη να κυματίζει την τιμή και την αξιοπρέπειά μας…



Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Σοφά λόγια...

Η ευτυχία μου, η «σωτηρία» μου, προέρχεται από μένα. Δεν έρχεται από πουθενά αλλού. Δεν έρχεται από κάποιον άλλο άνθρωπο. Δεν έρχεται από τα χρήματα. Δεν έρχεται από τους φίλους και την οικογένεια. Δεν οφείλεται σε εξωτερικές καταστάσεις.
Η ευτυχία προέρχεται από μένα. Είναι μια απόφαση που παίρνω για τον εαυτό μου. Είναι μια επιλογή.
Θέλω να είμαι ευτυχισμένη.. και είμαι.
Τόσο απλό.
Αν θέλω να πέσω στην μαυρίλα μπορώ να βρω ένα σωρό λόγους.
Δεν έχω λεφτά, η οικογένειά μου δεν με καταλαβαίνει, στην κοινωνία επικρατεί χάος, η οικονομική κρίση, η βία και ένας ατέλειωτος κατάλογος από «εξωτερικούς» παράγοντες.

Σημ. Ευχαριστώ την φίλη που μου το έστειλε....

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Ελληνικό χιούμορ.!

Παρά τις δύσκολες ημέρες που περνάμε, ο Έλληνας δεν χάνει το χιούμορ και την διάθεση του να διακωμωδεί τα πάντα. Στους τοίχους της Αθήνας τα γκράφιτι δίνουν και πέρνουν. Μια φίλη μου έστειλε μερικά απ' αυτά που αξίζουν τον κόπο να σας κάνουν να χαμογελάσετε...
Τα καλύτερα συνθήματα σε τοίχους ...

"Τα πτυχία copies κτώνται"

(Σε τοίχο στην περιοχή Γκύζη)

"Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου"

(Decadence, Αθήνα)

"Το Lifestyle είναι μαγικό,

από μηδενικό σε κάνει νούμερο"

(Γκάζι, Αθήνα)

"Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και

προφέρεται με δύο Λάμδα"

(Μύλος, Θεσσαλονίκη)

"Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή.

Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά"

(Μεταξουργείο, Αθήνα)

"Ο Χριστός πέθανε, ο Αϊνστάιν πέθανε,

και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία"

(Αν club, Αθήνα)

"Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε,

Αποφασίζουν"

(οδός Σινώπης, Αθήνα)

"Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, !

εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε"

(λεωφόρος Αλεξάνδρας , Αθήνα)

"Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση"

(οδός Μπενάκη, Αθήνα)

"Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία,

αλλά τι με νοιάζει εμένα;"

(λόφος Στρέφη, Αθήνα)

"Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε

που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα"

(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)

"Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους"

(Ψυρρής, Αθήνα)

"Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή"

(οδός Στουρνάρα, Αθήνα)

"Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία.

Χτυπηθείτε μόνοι σας"

(Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Αντιγραφή σταλθέντος μηνύματος.

« Πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο…»

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

Του Διονύση Χαριτόπουλου*

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.

Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έλαβε μια επείγουσα διαταγή από τη Μεραρχία και κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του. Ανέλυσε στους συγκεντρωμένους την κατάσταση, μίλησε για την τουρκική υπεροπλία και ζήτησε από τους στρατιώτες του 30 εθελοντές να περάσουν την ίδια νύχτα το ποτάμι, με επικεφαλής τον ίδιο και τους 4 έφεδρους αξιωματικούς τους, για δολιοφθορά στα εχθρικά τανκς. Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές, είτε πετύχαινε η αποστολή τους είτε όχι γι’ αυτό τούς έδωσε είκοσι λεπτά προθεσμία να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν μόνοι τους ποιοι θα συμμετείχαν εθελοντικά. Μάλιστα προέτρεψε όσους ήταν παντρεμένοι ή είχαν προστατευόμενα μέλη στην οικογένειά τους να μη συμμετάσχουν στο εγχείρημα.

Στην ουσία ο ίλαρχος Ν.Μ. απάλλαξε τους στρατιώτες του από κάθε όρκο και υποχρέωση και τους έδωσε το δικαίωμα να επιλέξουν οι ίδιοι αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.

Ο Έβρος ήταν ανέκαθεν για τον στρατό ο κάλαθος των «αχρήστων». Ήταν μία χρόνια πρακτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην οποία η δικτατορία είχε προσδώσει διαστάσεις τιμωρίας. Στον Έβρο έστελναν όλους τους παρίες, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα για καλύτερη μετάθεση, τους κοινωνικά απροσάρμοστους και κυρίως τους αντίθετους στο καθεστώς, στους οποίους μάλιστα επιφύλασσε και την ανάλογη περιποίηση.

Αυτή πάνω κάτω ήταν η κοινωνική σύνθεση και της μονάδας του Ν.Μ., που οι οπλίτες της συσκέπτονταν μεταξύ τους για είκοσι λεπτά και συγκεντρώθηκαν πάλι με τον ήχο της σάλπιγγας. Ο ίλαρχος διέταξε οι 30 εθελοντές να κάνουν ένα βήμα μπροστά για να αποσπαστούν από τους υπόλοιπους. Τότε ένα βήμα μπροστά δεν έκαναν μόνο 30 άντρες, αλλά αυτομάτως και οι 144, μαζί τους και οι 2 «βοηθητικοί».

Αυτά τα παιδιά ήταν απλοί στρατιώτες.

Δεν είχαν την ψυχοτεχνική εκπαίδευση για καταδρομικές επιχειρήσεις ούτε τον απαιτούμενο ειδικό εξοπλισμό και την ανάλογη υποστήριξη, εύλογα θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτή την αποστολή θανάτου. Όμως αποφάσισαν να υπερβάλουν εαυτόν, διέγραψαν τις ταλαιπωρίες που τους υπέβαλλε το ανελεύθερο καθεστώς και ήταν έτοιμα να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα, όπως ακριβώς οι πατέρες τους πολέμησαν τους Ιταλούς υπό τη μεταξική δικτατορία: η αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς δεν επηρέασε σε τίποτα τη φιλοπατρία τους.

Ένιωθαν ως το κύτταρό τους, χωρίς να χρειαστεί να τους το πει κανείς, ότι η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών, συμφερόντων κ.λπ.

Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.

Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.

Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Τελικώς η σύγκρουση τότε με την Τουρκία αποσοβήθηκε με οδυνηρές υποχωρήσεις εκ μέρους μας, μία από αυτές ήταν η επαίσχυντη απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, που άνοιξε το δρόμο για την τουρκική εισβολή στο νησί το 1974.

Και από τότε, χωρίς να γίνει πόλεμος, επί 40 ολόκληρα χρόνια χάνουμε σταθερά ανθρώπους και δικαιώματα.

Ιδίως από το 1996 και μετά έχουμε οδηγηθεί σε μια κατάσταση «φινλανδοποίησης» έναντι της Τουρκίας, η οποία συνεχώς διατυπώνει νέες απειλές και νέες απαιτήσεις: Ίμια, γκρίζες ζώνες, S-300, υφαλοκρηπίδα, Θράκη, casus belli για τα 12 μίλια, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών (για να ακολουθήσουν τη μοίρα της Κύπρου), διχοτόμηση του Αιγαίου και ίσως άλλα που δεν τα γνωρίζουμε. Και, επειδή «τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει αν κάτι άλλο δεν υποχωρήσει», εμείς τα τελευταία δέκα χρόνια, άτολμοι και περιδεείς, γλείφουμε για «ελληνοτουρκική φιλία», μεταμφιέζουμε τον τρόμο μας σε «σωφροσύνη» και σκιζόμαστε να εξυπηρετήσουμε τους απέναντι σε ό,τι θέλουν: υποστήριξη στην Ευρώπη, τερατούργημα Ανάν, οικονομικά ανοίγματα και διάφορα άλλα αναξιοπρεπή, ενώ ο κατάλογος των πεσόντων μας μεγαλώνει ασταμάτητα: Σιαλμάς, Βλαχάκος, Γιαλοψός, Καραθανάσης, Ηλιάκης.

Όμως όλα έχουν ένα όριο.

Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες. Περιλαμβάνεται στις θυσίες των νεκρών μας, στο παρόν το δικό μας και στο μέλλον αυτών που έρχονται. Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα μπορεί να τα χάσουμε μόνο μετά από στρατιωτική ήττα, ουδείς από τους κρατούντες νομιμοποιείται να τα παραχωρήσει σε διαπραγματεύσεις.

Όποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς να είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας. Ούτε το δικαστήριο της Χάγης ούτε οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός μπορεί να αποφανθεί αν επιτρέπεται να αναπνέουμε ακόμη τον αέρα της πατρίδας μας ή αν η Θράκη, η Κύπρος και τα νησιά είναι δικά μας.

Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη:

Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις.

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ...

Το καλοκαίρι έφυγε και ήταν η πρώτη φορά που μας άφησε μια πικρή γεύση, κι' ας πήγαμε "κάποιες" διακοπές, κι' ας ξεγελάσαμε τον εαυτό μας πως όλα πάνε "μια χαρά" παρά τις φανερές ή υποβόσκουσες δυσκολίες. Χαρμόσυνα, αντάμα με δυσάρεστα γεγονότα πέρασαν για να προσθέσουν ανάλογα μηνύματα στις μνήμες μας. Το σίγουρο είναι πως πολλά πράγματα αλλάζουν στην ζωή μας, είτε το θέλουμε είτε όχι. Μικροί ή μεγάλοι απατεωνίσκοι θα πληρώσουν και αυτοί το τίμημα της άθλιας συμπεριφοράς τους, κλέφτες και ασύστολοι άρπαγες θα έχουν και αυτοί το αντίδωρο της μέχρι σήμερα πορείας τους. Το μόνο που ελπίζω είναι να βγούμε καλύτεροι και ποιο συνετοί από το πρόσφατο παρελθόν. Αν και δεν σας κρύβω πως διατηρώ πολλές αμφιβολίες κατά πόσο ο μέσος Έλληνας μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει γύρω του και ν'αλλάξει αναλόγως την τακτική της συμπεριφοράς του. Ας είναι...
Στο χώρο τον δικό μας, φαίνεται πως συμβαίνουν επίσης πολλά. Ρωμαλαίοι -κάποτε- εκδοτικοί οίκοι κλείνουν, εκδοτικά συγκροτήματα βρίσκονται υπό κατάρρευση, το βιβλίο αγκαλιάστηκε και αυτό από την κρίση και έκανε θεαματική βουτιά προς τα κάτω! Στα μεγαλύτερα και πλέον πολυσύχναστα θέρετρα μας, για πρώτη φορά μετά από χρόνια το βιβλίο απουσίασε από.... τις παραλίες! Όσοι επένδυσαν στην αλόγιστη "υπερπαραγωγή" τίτλων και νέων ονομάτων, μάλλον ζημιωμένοι βγήκαν. Το μήνυμα των καιρών, πέρασε απαρατήρητο... Οι αναγνώστες έχουν αρχίσει από καιρό να κάνουν σοβαρές επιλογές στις αναγνώσεις τους και ν'απορρίπτουν φτηνά ή και ευτελή αναγνώσματα. Απεδείχθη ακόμα ότι και οι αριθμοί των "ευπώλητων" -πραγματικοί ή και συχνά κατασκευασμένοι- δεν επηρεάζουν το αναγνωστικό κοινό. Ακόμα και οι ενορχηστρωμένες αρνητικές παρεμβάσεις (συχνά πληρωμένων) δηλητηριωδών και συμπελγματικών "δημοσιογράφων-κριτικών" ενάντια σε εκδότες ή και συγγραφείς δεν έπιασαν τόπο...
Ίσως το μόνο καλό που θα προκύψει απ' αυτή την κρίση θα είναι ότι θα ξεκαθαρίσει η ήρα από το σιτάρι και σύντομα θα φανεί ποιος αντέχει στην αγάπη και κρίση του αναγνωστικού κοινού.
Ίσως η Λογοτεχνία στον τόπο μας να βρει έναν πιο ορθό βηματισμό, προς όφελος του αναγνωστικού κοινού και της Τέχνης γενικώτερα. Δεν είναι τυχαίο ότι η ποίηση της Κικής Δημουλά εκτοξεύτηκε στα ύψη, διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες ότι "η ποίηση δεν πουλάει στην Ελλάδα"!
Ίσως να ήρθε η ώρα να τελειώσει η κακή Λογοτεχνία. Μακάρι.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ...

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

"ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΙΚΕΛΟΣ"

Με αυτό τον εμβληματικό τίτλο κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ το πρώτο βιβλίο του Νίκου Α. Καρακάση.
Δεν θα αναφερθώ σήμερα στην υπόθεση του βιβλίου.Κατ' αρχάς θα αναφερθώ στον ίδιο τον συγγραφέα. Είναι εγγονός του Σταύρου Καρακάση, αδελφού του πατέρα μου και στον οποίο αναφέρομαι σε όλα τα βιογραφικά μου σημειώματα. Ο Σ.Καρακάσης ανήκει στην γεννιά των Αλεξανδρινών ποιητών του 1930 και από τους πρωτοπόρους της ανάδειξης του έργου του Κ.Καβάφη όταν Λογοτέχνες και Ποιητές της μητροπολιτικής Ελλάδος πολεμούσαν άγρια τον Καβάφη, θεωρώντας τον παρακμιακό και "κάκιστο" ποιητή!Σήμερα η παγκόσμια Λογοτεχνία αναγνωρίζει πόσο "κάκιστος" ποιητής ήταν ο μεγάλος αυτός Αλεξανδρινός.
Ο Στ.Καρακάσης εκτός από ποιητής με αξιόλογη παρουσία στα ελληνικά γράμματα, υπήρξε διάσημος βιολονίστας, καθηγητής βιολιού, κριτικός και μουσικολόγος. Η Ακαδημία Αθηνών του είχε αναθέσει την δημιουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Δημοτικής μας Μουσικής, όπου και κατέγραψε ο ίδιος χιλιάδες δημοτικά τραγούδια απ' όλη την Ελλάδα, που αποτελούν ένα τεράστιο θησαυρό της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, αδημοσίευτο ακόμα.!
Ο Νίκος Καρακάσης, δεν έρχεται λοιπόν από το "πουθενά". Όταν για πρώτη φορά μου έδειξε με ιδιαίτερη ντροπαλοσύνη τα πρωτόλεια χειρόγραφα του, έμεινα έκπληκτος!
Αμέσως και πολύ απλά, αναγνώρισα σ'αυτόν το τάλαντο της γραφίδας του.Και τον ενθάρρυνα να συνεχίσει, χωρίς καμιά αναβολή. Ήμουν βαθειά συγκινημένος και ταυτόχρονα υπερήφανος που έβλεπα το κληρονομικό κύτταρο να έχει περάσει σε άλλη μια γεννιά της οικογενείας μου. Και το αποτέλεσμα ήρθε πολύ σύντομα.
"Βασιλιάς Ίκελος" είναι το πρώτο του μυθιστόρημα του οποίου θα έχω την χαρά και την τιμή να κάνω την πρώτη παρουσίαση στις 8 Αυγούστου ε.έ. στο Δερβένι Κορινθίας στο εκεί Πνευματικό Κέντρο.
Αυτό που θέλω να σημειώσω σε τούτη την ανάρτηση είναι ένα.
Ο Νίκος Καρακάσης, ανήκει στην γεννιά των νέων συγγραφέων, με μια σύγχρονη γραφή και ματιά, δεξιοτεχνία στην σύλληψη των θεμάτων του, γεγονός που θέλω να πιστεύω τον καθιστά ξεχωριστό στέλεχος της Ελληνικής Λογοτεχνίας, που τα τελευταία χρόνια πάσχει από νέες και ρωμαλέες φωνές και που έχει να δώσει πάρα πολλά σε τούτο τον ταλαιπωρημένο χώρο. Ο σύνδεσμός μου μαζί του σταματά, αποκλειστικά και μόνο στην κοινή καταγωγή και ενότητα του αίματος.
Στον χώρο της Λογοτεχνίας είναι ένα ξεχωριστό πλάσμα, μη συγκρίσημος με κανέναν από εμάς, μια ξεχωριστή οντότητα, που ανεπιρέαστος από οποιαδήποτε επιρροή δίνει σήμερα το δικό του "παρών" και που θα συνεχίσει να το δίνει στο μέλλον.
Διαβάστε τον και θα καταλάβετε.

Βασιλιάς Ίκελος - Παρουσίαση στο Δερβένι


Ο Δήμος Ευρωστίνης και οι εκδόσεις Κέδρος σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος

Βασιλιάς Ίκελος

του συγγραφέα Νίκου Καρακάση

στο Πανταζοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Δερβενίου Κορινθίας

την Κυριακή 8 Αυγούστου, ώρα 19:00

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο συγγραφέας Κώστας Καρακάσης και ο καθηγητής φιλολογίας και Λυκειάρχης Δερβενίου, Πέτρος Αλιφέρης

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Και άλλη μία....

Δεν χρειάζεται να το σχολιάσω ιδιαιτέρως...
Απλά να πώ ένα Ευχαριστώ, γιατί τέτοια λόγια μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε.

Αγαπητέ καλέ μου κύριε Καρακάση ,
>
> συγχωρήστε μου εκ των προτέρων την κτητική αντωνυμία.
> Σας γράφω με μεγάλη χαρά από το Ρέθυμνο Κρήτης όπου ζω, εργάζομαι (ως
> καθηγήτρια Αγγλικων) και ονειρεύομαι ....
> Θέλω να σας στείλω ένα θερμό χαιρετισμό κ ευχαριστίες για τις πολλές
> στιγμές γαλήνης και ευφορίας που κέρδισα διαβάζοντας τα βιβλία σας-
> ιδιαιτέρως το Βιολονίστα. Το βιολί είναι μία μεγάλη μου αγάπη , μαθαίνω τα
> τελευταία 5 χρόνια , και το βιβλίο σας αυτό 'οχι μόνο με αιχμαλώτισε
> αλλά και με εισήγαγε στη γλυκιά υπερβατική ατμόσφαιρα των βιβλίων σας.
>
> Θα χαρώ πολύ να λάβω απαντησή σας κ περιμένω το επόμενο σας βιβλίο
>
> Ο Θεός να σας έχει κάλα.
>
> Μιρέλλα, 26 χρόνων
> '
>

Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Μια φιλοφρόνηση

ΑΓΑΠΗΤΕ κ. ΚΑΡΑΚΑΣΗ

ΕΝΙΩΣΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΣΑΣ ΣΤΕΙΛΩ ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΤΟΝΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΩ...
ΜΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΕ ΠΙΑ; ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ;ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΡΑΚΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΗΚΑΜΕ ΑΝΑΓΝΩΣΗ; ΜΙΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΟΥ ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, ΟΛΟΙ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΝΩΜΗ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ!!!!!!
ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΕΟ ΣΑΣ ΒΙΒΛΙΟ. ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ!
ΕΝΑ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΜΙΑΣ ΦΙΛΗΣ, ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΩΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΑΜΗΝΟ ΝΑ ΕΒΓΑΙΝΕ ΒΙΒΛΙΟ ΣΑΣ, ΓΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΠΑΛΙ ΛΙΓΟ ΘΑ ΗΤΑΝ. ΓΙ' ΑΥΤΟ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ...
ΣΑΣ ΧΑΙΡΕΤΩ ΚΑΙ ΣΑΣ ΦΙΛΩ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ

Αν δημοσιεύω αυτό το μήνυμα που έλαβα, το κάνω γιατί αποτελέί την κορωνίδα μιας σειράς μηνυμάτων που λαμβάνω τον τελευταίο καιρό από αναγνώστες που εκφράζουν λίγο πολύ το ίδιο παράπονο.Όχι! Δεν θέλω να ευλογήσω τα γένια μου! Αντίθετα μελαγχολώ στην σκέψη, όταν βλέπω αμέτρητους τίτλους νέων βιβλίων να κυκλοφορούν και να διαπιστώνω στο τέλος ότι το περιεχόμενο των περισσοτέρων εξ αυτών ανήκουν στην συνομοταξία των ευτελών αναγνωσμάτων. Ήλπιζα ότι αυτός ο συγγραφικός ορυμαγδός θα ήταν επ' οφελεία της Λογοτεχνίας και των αναγνωστών. Έχω πέσει τραγικά έξω.
Καθώς φαίνεται οι Εκδότες, μπροστά στην ατελείωτη "προσφορά" ενδίδουν ασυλόγιστα χωρίς μέτρο και επιλογή την Λογοτεχνία,απλά και μόνο με την ελπίδα ενός πιθανού κέρδους που αποδεικνύεται φρούδα ελπίδα. Είναι λυπηρή διαπίστωση, και το κοινό δεν μένει ούτε αδιάφορο ούτε παραπλανάται πλέον από τα "χρυσωμένα" χάπια που τους σερβίρουν. Και τιμωρεί Εκδότες και Συγγραφείς το ίδιο. Και καλά μας κάνουν!
Ταυτόχρονα όμως, είναι καιρός, εμείς που "υπερηφανευόμαστε" ότι υπηρετούμε την Λογοτεχνία, να συμμαζέψουμε τις επάρσεις μας και με περίσκεψη, υπευθυνότητα όσο και πνευματικό βάσανο να προσπαθήσουμε να επιτελέσουμε με σοβαρότητα το καθήκον μας.

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Attica Press › Πολιτισμός › Εκδηλώσεις
Το βραβείο αναγνωστών διεκδικεί «Ο Βιολονίστας»
21 Νοεμβρίου 2009 | 10:07 π.μ.

karakasisΈχει αποδεδειγμένα την ικανότητα να μεταφέρει τη μαγεία στον αναγνώστη του, πιστεύει στην ανθρώπινη ανάγκη να «πιστέψει»... να μάθει ν' αγαπά τον Θεό ως το Ον που μας σκεπάζει με την Πρόνοια και την Αγάπη Του...., διαθέτει ευρυμάθεια, αγαπά την κλασική μουσική και γνωρίζει τα μυστικά του πολιτισμού, ευτύχησε να περιβάλλεται από εξαίρετους ανθρώπους αλλά και να ζήσει έναν μεγάλο έρωτα.

Ο λόγος για τον πολυαγαπημένο συγγραφέα Κώστα Καρακάση ο οποίος φέτος διεκδικεί το βραβείο αναγνωστών με το βιβλίο του «Ο βιολονίστας».

Εύστοχος και απλοϊκός στην εισαγωγή του blog του: www.k-karakassis.gr όπου διαβάζουμε: Φίλες και Φίλοι. Σας κοιτώ στα μάτια και θέλω να σας πω ένα μεγάλο Ευχαριστώ καρδιάς, για την αγάπη με την οποία σκεπάσατε τα βιβλία μου, τα υπέροχα λόγια που διατυπώσατε με τις κρίσεις σας, αλλά και την μεγάλη Ευθύνη που βάλατε στην ζυγαριά της καρδιάς μου... Με την ίδια αταλάντευτη ευθύνη θα συνεχίσω όσο ο καλός Θεός μου το επιτρέψει, να γράφω για τον Άνθρωπο, τον Κόσμο και τα Όνειρα μας. Αυτός είναι και ο σκοπός της Λογοτεχνίας. Ελπίζω να την διακονώ σωστά μέχρι τέλους.

interview-karakasis

Ο κ. Καρακάσης παραχώρησε στο Atticapress.gr την παρακάτω συνέντευξη:

Atticapress.gr: Κύριε Καρακάση, τι είναι αυτό που σας ωθεί να καθίσετε μπροστά στο γραφείο σας και να αρχίσετε να δημιουργείτε ένα συγγραφικό έργο.

Κ. Καρακάσης: Κανένας δημιουργός δεν θα μπορούσε ν' απαντήσει με ακρίβεια το «γιατί»... Υποθέτω ότι είναι η πολύ απλή ανάγκη να εξωτερικεύσει ο κάθε ένας από εμάς τις μύχιες σκέψεις της ψυχής του και να τις μοιραστεί με τους άλλους, σαν μια συν-κοινωνία με εκείνους που έχουν βιώσει τα ίδια αισθήματα στη ζωή τους.

karakasis-bookAtticapress.gr: Θεωρείτε απαραίτητο συστατικό επιτυχίας τα αυτοβιογραφικά στοιχεία σ' ένα μυθιστόρημα;

Κ. Καρακάσης: Όχι απαραίτητα, αν και πολύ συχνά παρεμβαίνουν οι εμπειρίες ή οι γνώσεις που έχεις αποκτήσει στη ζωή σου. Μην ξεχνάτε ότι οι ήρωες σε κάθε βιβλίο «βιώνονται» αναγκαστικά πρώτα μέσα στο πνεύμα του δημιουργού, αλλιώς δεν θα μπορούσαν να έχουν καμιά αληθοφάνεια.

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Κώστας Καρακάσης γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Έλληνες γονείς. Η οικογένεια του πατέρα του ήταν από την Κωνσταντινούπολη και της μητέρας του από την Κεφαλονιά. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Atticapress.gr: Ποια μπορεί να είναι τα συστατικά ενός επιτυχημένου μυθιστορήματος. Και ποια είναι τα μυστικά της επιτυχίας τόσο της «Αθηνάς» όσο και του «Βιολονίστα»;

Κ. Καρακάσης: Δεν υπάρχουν «μυστικά»...ούτε «συνταγές». Αν ο δημιουργός καταφέρει να δώσει Μαγεία στον αναγνώστη, τότε έχει πετύχει. Σαφώς χρειάζεται να έχει Παιδεία, γνώση της γλώσσας του, ευρυμάθεια και καλλιέπεια σκέψης και αισθημάτων. Θα πρόσθετα και ταλέντο που είναι χάρισμα δοσμένο απ' τον Θεό.

Atticapress.gr: Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους οι οποίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της προσωπικότητάς σας και με ποιο τρόπο;

Κ. Καρακάσης: Η γιαγιά μου, οι γονείς, οι δάσκαλοί μου και ορισμένοι σημαντικοί άνθρωποι που ευτύχισα να γνωρίσω στην ζωή μου. Ακόμα –ίσως- και το γεγονός ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στον ελληνισμό της διασποράς που ήταν τελείως διαφορετικός από τον μητροπολιτικό.

Στην πεζογραφία ο Κώστας Καρακάσης εμφανίσθηκε μόλις το 2000 με το εκτενές μυθιστόρημά του «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν Γεννήθηκα Όμορφη» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2000), το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα ανάμεσα στα πλέον ευπώλητα βιβλία των τελευταίων πενήντα χρόνων και έλαβε βραβείο λογοτεχνίας και ηθικών αξιών από την Ε.Ε.Χ.Γ. ενώ είχε προταθεί και για το πρώτο Βραβείο Λογοτεχνίας του Ιδρύματος Τρανούλη.

{youtube}iAEOwzRMfes{/youtube}

Atticapress.gr: Προσωπικά διάβασα την «Αθηνά» πέντε ή έξι φορές. Η ηρωίδα σας, είναι ο τέλειος χαρακτήρας για να εμψυχώνει και να δίνει δύναμη. Είναι αλήθεια ότι το πρόσωπο αυτό υπήρξε στην πραγματικότητα και ότι ανήκε στο στενό σας οικογενειακό περιβάλλον; (πείτε μας κάτι παραπάνω για το πρόσωπο αυτό όπως και πού σταματά η πραγματικότητα και πού αρχίζει ο μύθος μέσα στο βιβλίο σας).

Κ. Καρακάσης: Ναι. Ήταν η γιαγιά μου από την πλευρά της μητέρας μου και όπως γράφω στην εισαγωγή το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι η πραγματική της ζωή. Κάποια στιγμή ελπίζω να βγει και ο 2ος τόμος με την συνέχεια και το τέλος της Αθηνάς.

Atticapress.gr: Άκουσα πριν μερικές ημέρες ότι πλησιάζοντας τα Χριστούγεννα θα υπάρχουν διάφορα happenings στη Βουκουρεστίου. Το μυαλό μου πήγε αμέσως στον «Βιολονίστα» που δημιουργήσατε. Κατ' αρχήν είναι και το πρόσωπο αυτό υπαρκτό; Σήμερα ζει;

vote-karakasisΚ. Καρακάσης: Όχι βέβαια. Το μόνο πραγματικό μέρος του βιβλίου είναι η ιστορία του Ζέφη. Ήταν ο παππούς μου από την πλευρά του πατέρα μου.

Atticapress.gr: Πως «κτίσατε» τον χαρακτήρα του ήρωά σας, όταν πλέον σταμάτησαν τα πραγματικά στοιχεία της ιστορίας; Δηλαδή, πέρα από το γεγονός ότι κάποιο πρόσωπο που το γνωρίσατε, σας έδωσε την έμπνευση, προφανώς το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί και τη βιογραφία του. Πως λοιπόν στήσατε τις σκέψεις του, τις αποφάσεις του, τους δισταγμούς του κλπ.

Κ. Καρακάσης: «Δημιουργία» σημαίνει Σύνθεση και Πλάσιμο με υλικό το αμάλγαμα που αποτελεί τον Άνθρωπο. Η δυσκολία έγκειται στο να του δώσεις μια αληθοφανή υπόσταση με τις αρετές και τα ελαττώματα που κουβαλάμε όλοι μας.

Ο έρωτας δεν έχει «αίτιο»...

Atticapress.gr: Ένα πολύ δυνατό σημείο του βιβλίου σας είναι το συναίσθημα που αναπτύσσετε ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που προέρχονται από διαφορετικές τάξεις. Τους ενώνει βέβαια η αγάπη τους για τη μουσική. Πως όμως δημιουργήθηκε στο μυαλό του συγγραφέα αυτό το συναίσθημα; Πως το ζήσατε όταν το δημιουργούσατε;

Κ. Καρακάσης: Ο Έρωτας δεν έχει «αίτιο».... Προκύπτει αιφνίδια. Ίσως να έζησα κάτι σχετικό και αυτό να με ενέπνευσε....

Αν και ο συγκεκριμένος συγγραφέας δεν θεωρεί τον εαυτό του ποιητή, έχει γράψει μια μεγάλη συλλογή ποιημάτων που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ -εκτός από δύο τα οποία μελοποίησε τη δεκαετία του '70 η Ηλέκτρα Παπακώστα και τραγούδησε η Καίτη Χωματά - αν και είχε την επίνευση του γνωστού ποιητή, λογοτέχνη, βιολονίστα και μουσικολόγου Σταύρου Καρακάση, αδελφού του πατέρα του.

Atticapress.gr: Είναι προφανές ότι σας αρέσει η κλασική μουσική. Με το βιολί πως τα πάτε; Έχετε κάνει προσωπική γνωριμία ή μόνον το ακούτε;

Κ. Καρακάσης: Μεγάλωσα σε οικογένεια μουσικών και μουσικόφιλων και αυτά ήταν τα ακούσματά μου παιδιόθεν, αν και δεν σπούδασα μουσική ούτε κανένα όργανο.

Atticapress.gr: Έχετε ξεχωρίσει κάποια κλασικά έργα ως «αγαπημένα»;

Κ. Καρακάσης: Είναι πάρα πολλά. Από τους προκλασικούς μέχρι τους ρομαντικούς θα μπορούσα να αναφέρω πολλά έργα που με συγκινούν πάντα και που δεν χωράνε στην φιλόξενη σελίδα σας.

Θα ήταν παράλειψη εάν δεν αναφέραμε ότι το βιβλίο του Κ. Καρακάση «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006) που ήταν αφιερωμένο στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο τον Α!, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και εξαιρετικά κολακευτικά λόγια, τόσο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όσο και από τους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας Διόδωρο Α! και Θεόδωρο Α!, τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιο, όπως και από το σύνολο των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, και των αυτοκέφαλων εκκλησιών Κρήτης και Δωδεκανήσου.

Atticapress.gr: Θα θέλατε να μας πείτε και δυο λόγια για τα άλλα βιβλία σας; Ας αρχίσουμε από το «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο» το οποίο αφιερώσατε στον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τον Α. Τι θέλατε να δώσετε στον αναγνώστη μέσα από αυτό το βιβλίο αυτό ώστε να γίνει δεκτό με τόση θερμότητα.

Κ. Καρακάσης: Την ανθρώπινη ανάγκη να «πιστέψει»... Να μάθει ν' αγαπά τον Θεό όχι σαν μια έννοια τιμωρού, φοβερού και τρομερού, αλλά αντίθετα στο Ον που βρίσκεται πανταχού παρών και μας σκεπάζει με την Πρόνοια και την Αγάπη Του....

Ο Κώστας Καρακάσης υπηρέτησε εθελοντής στο Βασιλικό Ναυτικό, αλλά μετά από δεκατρία χρόνια υπηρεσίας προτίμησε την ελευθερία από τη σιγουριά της καριέρας του. Αποφοίτησε από την Σχολή Ξεναγών Κρήτης και στην συνέχεια έκανε σπουδές στην Ιστορία Τέχνης. Και είναι προφανές ότι οι κόσμοι του μητροπολιτικού ελληνισμού και αυτού της διασποράς παραμένουν οι δύο πυλώνες που διατρέχουν τις σκέψεις, τα βιώματα και τα κείμενά του.

Atticapress.gr: Το μυθιστόρημα σας «Η αγάπη δεν έχει τέλος» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006), εξελέγη δεύτερο από τον Πανελλήνιο διαγωνισμό που οργάνωσε το ΕΚΕΒΙ και ο ΣΚΑΙ, και παρέμεινε πρώτο επί ένα χρόνο στη λίστα των Best sellers σε όλη την χώρα. Ποιο είναι το μυστικό χάρισμα αυτού του βιβλίου;

Κ. Καρακάσης: Η δύναμη της Αγάπης και η πίστη, η αφοσίωση στον Έρωτα έτσι όπως πρέπει να είναι και όχι όπως έχει καταντήσει στην πλειοψηφία του στις ημέρες μας...Αγοραίος.

Atticapress.gr: Το 2005 από τις εκδόσεις Λιβάνη εκδόθηκε το «Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη». Ποια «γεύση» σας άφησε αυτό το βιβλίο;

Κ. Καρακάσης: Ήταν το πρώτο «αιρετικό» μου βιβλίο και παραμένει από τα αγαπημένα μου, αλλά και από το κοινό. Ίσως γιατί είναι ανατρεπτικό –όπως και ο «Ίκαρος»- και πορεύεται στα σκοτεινά ανθρώπινα μονοπάτια. Το «άγνωστο» μέρος της ανθρώπινης ψυχολογίας είναι αυτό που με γοητεύει και προσπαθώ να το κατανοήσω και να το ερμηνεύσω.

Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε ότι ο Κώστας Καρακάσης τιμήθηκε με το Μετάλλιο πολυετούς ευδοκίμου υπηρεσίας του Βασιλικού Ναυτικού με το Διάσημο των Υποβρυχίων και των Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ (O.S.J.).

Το 1990 εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Συνεργάστηκε με τον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ναυπλίου για έξη χρόνια με πέντε εβδομαδιαίες εκπομπές, εκ των οποίων το "Πολιτιστικό Περισκόπιο της Κυριακής" άφησε εποχή για την ενημέρωση των ακροατών σε θέματα πολιτισμού από την Ελλάδα και τον Κόσμο, με αναμετάδοση κλασικής μουσικής. Ταυτόχρονα είχε αναλάβει πρώτος Διευθυντής της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ναυπλίου (Δ.Ε.Π.Α.Ν.) και είναι ο εμπνευστής και δημιουργός του "Μουσικού Φεστιβάλ Ναυπλίου" το οποίο και υφίσταται μέχρι σήμερα. Επί των ημερών του, το Ναύπλιο αναδείχθηκε σε πόλη με την μεγαλύτερη πολιτιστική δραστηριότητα στην Ελλάδα εκτός της πρωτεύουσας.

Ε. Παπαδάκη: Ηθικό στίγμα για τον Δήμο Ναυπλίου

papoulias-karakasisAtticapress.gr Στον πρόλογο του βιβλίου σας "Ο βιολονίστας" υποβάλλατε ένα αίτημα στον Δήμο Ναυπλίου αναφερόμενος στο όνομα της Ελένης Παπαδάκη. Είναι προφανές ότι εκτιμάται πως πρέπει να αποκατασταθεί η μνήμη αυτής της γυναίκας. Ποια είναι η τύχη του αιτήματός σας; Θέλετε να μας δώσετε και κάτι περισσότερο για το θέμα αυτό; (http://www.koyinta.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=441&Itemid=67

και http://fei13.yooblog.gr/eleni_papadaki/ )

Κ. Καρακάσης: Την εποχή που ήμουν υπεύθυνος των Πολιτιστικών δραστηριοτήτων στο Ναύπλιο σε συνεργασία με τον τότε Δήμαρχο κ. Γ. Τσούρνο, είχαμε υποβάλλει αίτηση στο Κ.Α.Σ. για να στηθεί η προτομή της Ελένης Παπαδάκη στον χώρο της αρχαίας Επιδαύρου και με ευθυκρισία το Κ.Α.Σ. είχε δώσει την έγκριση του. Ταυτόχρονα είχαμε κάνει μια ονοματοθεσία σε έναν δρόμο του Ναυπλίου με το όνομα της μεγάλης αυτής τραγωδού παρουσία του αδελφού και της συζύγου του. Επίσης μετά από αίτημα μου, ο αδελφός της Ελένης Παπαδάκη μετέφερε μετά από σαράντα χρόνια παραμονής τους στην Εστία Ν. Σμύρνης, όλα τα γλυπτά που είχε φιλοτεχνήσει η μεγάλη γλύπτρια Κάτια Κοτέλνικωφ με το πρόσωπο της αξέχαστης ηθοποιού μαζί με προσωπικά αναμνηστικά της. Προορισμός τους ήταν η μόνιμη έκθεση τους στην Πινακοθήκη Ναυπλίου όπου και εξετέθησαν για ένα μήνα. Μετά και χωρίς καμία εξήγηση, όλα αυτά αφαιρέθηκαν αιφνιδιαστικά, παρά την ρητή υποχρέωση που είχαμε απέναντι στην οικογένεια της για μόνιμη έκθεση τους, -για τον λόγο αυτό μας είχαν δωρηθεί- και καταχωνιάστηκαν σε αποθήκες μέχρι και σήμερα!

Η προτομή της βεβαίως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και το όλο θέμα έμεινε σε κάποιο συρτάρι του Δημαρχείου Ναυπλίου!

Αλλά και το χειρότερο, όλα αυτά τα γλυπτά μαζί και τα αναμνηστικά της Ελένης Παπαδάκη, αποτελούν ένα ηθικό στίγμα για τον Δήμο Ναυπλίου αφού εξακολουθεί να τα έχει "εξαφανισμένα" από την κοινή θέα, όπως είχε αναλάβει την υποχρέωση να πράξει. Και μέχρι σήμερα, καμία απολύτως ενέργεια δεν έχει γίνει, και οι υπεύθυνοι του Πολιτισμού, τηρούν σιγήν ιχθύος.

Καθώς φαίνεται, οι "προοδευτικές δυνάμεις" εξακολουθούν μετά από μισό και πλέον αιώνα να κυνηγούν το φάντασμα της αδικοχαμένης μεγάλης τραγωδού.

Atticapress.gr: Κύριε Καρακάση, σε ποιο βαθμό σας ικανοποίησε η ενασχόληση σας με τα κοινά και για ποιους λόγους σας πίκρανε;

Κ. Καρακάσης: Εργάστηκα επί έξη συναπτά χρόνια στην διεύθυνση του Πολιτισμού στο Ναύπλιο δίπλα σε έναν εμπνευσμένο Δήμαρχο. Η ικανοποίηση και οι χαρές που εισέπραξα ήταν αμέτρητες, γιατί ανέλαβα μια υπόθεση από μηδενική βάση και έφτασε το Ναύπλιο επί των ημερών μου, να γίνει ναυαρχίδα πολιτιστικών εκδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα.

Το γεγονός και μόνο ότι εξακολουθεί να λειτουργεί ο θεσμός του Μουσικού Φεστιβάλ Ναυπλίου που υπήρξε έμπνευση και δημιούργημα μου λέει πολλά, αν και πολλοί θέλησαν να «σφετεριστούν» την καθιέρωση και δημιουργία του. Άντεξα την πολεμική που δεχόμουν σε όλη την διάρκεια της θητείας μου ακόμα και το μίσος από τοπικούς παράγοντες. Ήμουν και παραμένω «ο ξένος» και ουδέποτε αναγνωρίστηκε η μικρή αυτή προσφορά μου στον τόπο που επέλεξα σαν σπίτι μου. Ουδείς προφήτης εν τη εαυτού πατρίδι.....

Όπως και ο ίδιος αναφέρει στο συμπυκνωμένο βιογραφικό του σημείωμα, ο Κώστας Καρακάσης συνεχίζει να ζει στο Ναύπλιο εφησυχάζων και ασχολείται με την συγγραφή.

Θεοδοσία Κοντζόγλου

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Συνέντευξη μου που έδωσα στην κ. Ειρ.Σπυριδάκη για λογαριασμό του ηλ/κού περιοδικού art.mag
Συντάκτης: Ειρήνη Σπυριδάκη
Σάββατο, 15 Μάιος 2010 17:39

Ο Κώστας Καρακάσης αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση συγγραφέα, του οποίου το έργο καταξιώθηκε από την λογοτεχνική κριτική και αναγνωρίστηκε από το αναγνωστικό κοινό. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό art.magazine, ο λογοτέχνης μάς αναλύει τα στάδια της συγγραφής ενός έργου, αναφέρεται στη σχέση του με την μουσική τέχνη με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο, ερμηνεύει τα αίτια της μεγαλειώδους για τα ελληνικά δεδομένα εκδοτικής επιτυχίας του μυθιστορήματός του «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη».
Ο Κώστας Καρακάσης τονίζει τον διευρυμένο ρόλο του συγγραφέα, ως πνευματικού ανθρώπου, αναλύει τη σχέση του με τους κριτικούς λογοτεχνίας και τη διαδικτυακή σχέση του με τους αναγνώστες. Τέλος, ο συγγραφέας μιλά για την Τέχνη και τη θέση της στη ζωή των ανθρώπων, για τη σχέση του με τι Θείο και για το έμφυτο τάλαντο του δημιουργού...

- Ποιο είναι το πιο ελκυστικό και ποιο το πιο επίπονο στάδιο μιας συγγραφικής πορείας, η οποία ξεκινά από τη σύλληψη της ιδέας ενός λογοτεχνικού έργου και ολοκληρώνεται όταν το έργο φθάνει στα χέρια του αναγνώστη;

Όλα ξεκινάνε από την στιγμή που μια "Ιδέα" σε συναντά και αρχίζει σαν τον μεταξοσκώληκα να υφαίνει στο μυαλό το κουκούλι της... Μετά έρχεται η διανοητική "κύηση" που είναι ευχάριστη, συχνά επώδυνη, γεμάτη αγωνίες μέχρι να επέλθει η Σύνθεση και η μόρφωση αυτής της Ιδέας σε κάτι ολοκληρωμένο... Αλλά ακόμα και όταν βάλεις την λέξη ΤΕΛΟΣ, έχεις τις αμφιβολίες σου αν πέτυχες τον στόχο που επιθυμούσες. Περιμένεις τον τελικό κριτή που είναι ο αναγνώστης για να το επιβεβαιώσεις.

- Προσφάτως κυκλοφόρησε το τελευταίο μυθιστόρημά σας με τίτλο «Ο βιολονίστας», όπου ξετυλίγεται μια ιστορία που περιλαμβάνει τέσσερις γενεές μουσικών. Ποια είναι, αλήθεια, η δική σας προσωπική σχέση με τον μαγικό κόσμο της μουσικής;

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που και οι δύο πλευρές της ήταν γεμάτες με μουσική. Ο πατέρας μου ήταν άριστος μουσικός και έπαιζε δυο - τρία όργανα, η μητέρα μου είχε σπουδάσει φωνητική και υπήρξε η πρώτη που τραγούδησε τις οπερέττες του Σακελλαρίδη, ο οποίος "έχτισε" κυριολεκτικά τις άριες πάνω στην φωνή της, όταν τις συνέθετε, μιας και ήταν γειτόνοι στο Π. Φάληρο. Ο αδελφός του πατέρα μου, Σταύρος Καρακάσης, εκτός από ποιητής ήταν και διάσημος βιολονίστας, όπως και ο πατέρας τους -ο παππούς μου- και μέχρι επτά γενιές πίσω ήταν όλοι τους μουσικοί. Η αδελφή του πατέρα μου, Καίτη Καρακάση – Μανόλη, ήταν 25 χρόνια πρώτη σοπράνο στην Όπερα του Καϊρου. Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν η σχέση μου με την μουσική ήταν άμεση, καθημερινή και ....πλουσιοπάροχη!

- Το μυθιστόρημά σας «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη» έφτασε τον εντυπωσιακό αριθμό των 150.000 αντιτύπων. Σε τι συνίσταται, κατά την άποψή σας, η επιτυχία του συγκεκριμένου αυτού έργου σας;

Η "Αθηνά" μου έχει ξεπεράσει το μισό εκατομμύριο αναγνώστες - θεωρείται το πλέον "δανεισμένο" βιβλίο όλων των εποχών - και πιστεύω ότι η επιτυχία του συνίσταται στο γεγονός ότι η ηρωϊδα μου, αποτελεί πρότυπο αγωνιστικότητας, ήθους, ψυχικού μεγαλείου και ανθρωπιάς. Ταυτόχρονα ο ταραγμένος αιώνας στον οποίο έζησε και στον οποίο άμεσα συμμετείχε βιωματικά, έδωσε την μαγεία της περιπέτειας και του μύθου γύρω από τις δράσεις της. Συστατικά που νομίζω ότι το έκαναν, σαν βιβλίο, τόσο αγαπητό. Δεν είναι τυχαίο ότι συμπεριελήφθη στα 15 πλέον επιτυχημένα βιβλία των τελευταίων 50 ετών στην Ελλάδα.

- Εκτός από το αμιγώς λογοτεχνικό έργο σας, έχετε κατά καιρούς δημοσιεύσει άρθρα και κριτικές στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Θεωρείτε ότι ένας συγγραφέας οφείλει, ως πνευματικός άνθρωπος, να καταθέτει τις θέσεις του αναφορικά με ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και τον άνθρωπο;

Το δυστύχημα είναι ότι οι περισσότεροι "πνευματικοί" άνθρωποι σιωπούν στον τόπο μας γύρω από τα θέματα που απασχολούν την κοινωνία και τον άνθρωπο, την στιγμή που ένας από τους στόχους της Λογοτεχνίας είναι να "παιδεύει" τον αναγνώστη, να τον προβληματίζει και να του δίνει και όραμα, ακόμα και αν χρειαστεί να του πει δυσάρεστα πράγματα. Αυτό όμως, ίσως επειδή δεν αρέσει στους αναγνώστες, κάνει τους συγγραφείς να σιωπούν. Όλοι θέλουμε να μπαίνουμε στις λίστες των ευπώλητων και αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να λες δυσάρεστα πράγματα. Προσωπικά, με τα "Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη" και το "Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός", προσπάθησα ν' αγγίξω την ελληνική μας πραγματικότητα, αλλά και τα δύο δεν μπήκαν στην λίστα των ευπώλητων! Ο "Ίκαρος" μάλιστα θα έλεγα πως στάθηκε προφητικό βιβλίο για την σημερινή μας κατάσταση.

- Έχετε πολλάκις αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις για το έργο σας. Η επιβράβευση του πνευματικού έργου ενός δημιουργού αποτελεί μια απόδειξη της δικαίωσης της συνεισφοράς του ή μήπως ενίοτε συνιστά παγίδα για τον ίδιο και το συγγραφικό μέλλον του;

Μια τιμητική διάκριση, είναι πάντα ευπρόσδεκτη για τον κάθε έναν από εμάς. Είναι ανθρώπινο να μας κολακεύει. Αλλά με κανένα τρόπο δεν επιτρέπεται να αποτελεί εφαλτήριο όποιας αλαζονείας. Είναι αστείο να θεωρείς τον εαυτό σου ότι "κάτι" έγινες επειδή έλαβες ένα δίπλωμα ή ένα παράσημο... Αρκεί να ρίξεις μια ματιά στις σκιές του Καζαντζάκη, του Καβάφη, του Παλαμά και να μάθεις να σιωπάς...

- Ποια είναι η γνώμη σας για την κριτική της λογοτεχνίας; Πιστεύετε ότι μόνο οι ειδικοί νομιμοποιούνται να εκφέρουν άποψη ή ότι και ο εκάστοτε αναγνώστης έχει το δικαίωμα να κρίνει, ακόμα και δημόσια, ένα λογοτεχνικό έργο;

Ο Όσκαρ Ουάϊλντ είχε πει πολύ εύστοχα... «όταν οι κριτικοί διαφωνούν με το έργο μου, εγώ συμφωνώ με τον εαυτό μου»... Πίσω απ' αυτό το ευφυολόγημα κρύβεται και μια αλήθεια. Σπάνια οι κριτικοί είναι τόσο αντικειμενικοί ή αν θέλετε και αρκούντως μορφωμένοι, για να κρίνουν σωστά ένα δημιούργημα Τέχνης. Στην Ελλάδα παίζει σημαντικό ρόλο τι πολιτικό χρώμα έχει η ταυτότητά σου, ή σε ποια κυκλώματα "ημετέρων" ανήκεις. Σαφώς και όλοι έχουν το δικαίωμα να σε κρίνουν. Προσωπικά πιστεύω ότι ένα έργο Τέχνης δεν ανήκει σε μια - υποθετικά συμβατική - ελίτ ανθρώπων, αλλά ότι έχει τελικό αποδέκτη την πλατιά μάζα των ανθρώπων. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι "κριτικοί" είναι αποτυχημένοι συγγραφείς ή ποιητές τους δημιουργεί ένα πλέγμα μίσους απέναντι σε όσους κάνουν επιτυχίες...Το κατανοώ....

- Διατηρείτε προσωπική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, αλλά και σελίδα στο Facebook. Ποια οφέλη έχετε αποκομίσει από την έως σήμερα ηλεκτρονική επικοινωνία με τους αναγνώστες σας;

Η τεχνολογία, βοηθά εκεί που θα ήταν αδύνατον να έχεις μια τέτοια αμεσότητα επαφής και επικοινωνίας με τους αναγνώστες. Φανταστείτε να έπρεπε να αλληλογραφώ με μισό εκατομμύριο αναγνώστες, έστω και για να στείλω μια ευχαριστήρια καρτ - ποστάλ! Επιπλέον έχεις μια αμεσότητα στην κριτική που σου κάνουν οι αναγνώστες, αφού μπορείς να απαντάς άμεσα και να επεξηγείς τους προβληματισμούς του κάθε αναγνώστη.

- Σε πρόσφατη συνέντευξή σας έχετε δηλώσει κάθετα αντίθετος με την κυκλοφορία των βιβλίων σε ηλεκτρονική μορφή. Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους, παρότι είστε εξοικειωμένος με τα σύγχρονα μέσα, αντιδράτε σ’ ένα φαινόμενο που στο εξωτερικό τουλάχιστον έχει αρχίσει να επηρεάζει σημαντικά το χώρο του βιβλίου;

Γιατί τίποτα απολύτως δεν εξασφαλίζει τα δικαιώματα των δημιουργών.

- Στην προσωπική σας ιστοσελίδα διαβάζουμε ότι έχετε κάνει σπουδές στην Ιστορία της Τέχνης. Ποιος είναι, κατά την εκτίμησή σας, ο ρόλος της τέχνης στη ζωή του ανθρώπου και δη του σύγχρονου;

Η Τέχνη στην εποχή μας έχει πάψει να είναι αυτό που ήταν κάποτε. Συνήθως είναι αντικείμενο και ευκαιρία για μια κοσμική εκδήλωση, ή για επίδειξη του νεοπλουτισμού μας. Οι νεοέλληνες καλό θα ήταν να γνωρίζουν πρωτίστως την αισθητική αξία του Παρθενώνα ή της Κυκλαδικής Τέχνης, του Φειδία και του Σκόπα, για ν' αποκτήσουν το "Ήθος του Πολιτισμού" στο οποίο υστερούμε τραγικά.....

- Σε δηλώσεις, αλλά και σε κείμενά σας, επικαλείστε συχνά τον Θεό. Αφιερώσατε μάλιστα ένα έργο σας με τίτλο «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο» στον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Πώς θα περιγράφατε τη σχέση που έχετε οικοδομήσει με το Θείο;

Είναι σχέση αγαπητική... Το αραξοβόλι της ψυχής μου.

- Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας γεννιέται ή γίνεται; Μέσα σε ποιες συνθήκες και υπό ποιες προϋποθέσεις πιστεύετε ότι διαμορφώνεται η συγγραφική ταυτότητα;

Θεωρώ ότι μάλλον γεννιέσαι με ένα τάλαντο που σου έχει δοθεί... Αγαπώ την Όπερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα μπορούσα να γίνω ο νεότερος Κουρούζο ή Σαλιάπιν, εκτός αν είχα το χάρισμα στις φωνητικές μου χορδές. Και συνήθως το τάλαντο συνοδεύεται με ένα πάθος στο να το μοιραστείς με τους άλλους... Είναι απλά η αρχή... Απ' εκεί και πέρα υπάρχουν πολλές συνιστώσες, όσο και αστάθμητοι παράγοντες, που μπορούν να σε οδηγήσουν στην επιτυχία ή στην αφάνεια...
.
Ο δικτυακός τόπος του συγγραφέα βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: www.k-karakassis.gr. Το τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ο Βιολονίστας» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΠΡΟΦΙΛ | ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ | ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ | ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ | ΝΕΑ ΑRΤ.MAG | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | RSS
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική του περιεχομένου του παρόντος ιστότοπου με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του Art magazine(Ν 2121/1993)
Lollypop copyright
Κατασκευή Ιστοσελίδων
[x] close

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΙΚΕΛΟΣ

Δεν μπορώ να μην χαιρετήσω την κυκλοφορία του πρώτου βιβλίου του ανηψιού μου Νικόλα από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, όπως δεν μπορώ να κρύψω την υπερηφάνειά μου για το τάλαντο του. Ιδού τα δικά του λόγια. Πιστεύω πως αξίζει να τον διαβάσετε...

Καλοί μου φίλοι/φίλες,


Θα ήθελα να σας ενημερώσω για την κυκλοφορία του βιβλίου μου με τον τίτλο Βασιλιάς ΙΚΕΛΟΣ απο τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.


Λιγα λόγια για το βιβλίο Βασιλιάς Ικελος


Κεντρικό πρόσωπο, είναι ο Αλέξης Κ. Ένας άνθρωπος που έκανε μια απλή σκέψη. Να συνεχίσει την καριέρα του μόνιμου στο Πολεμικό Ναυτικό, να ζήσει μια σταθερή ζωή χωρίς διακυμάνσεις ή να προχωρήσει μέσα στην ζωή με μόνα εφόδια το γρήγορο μυαλό του; Μέσα του μια φλόγα σιγόκαιγε και τσουρούφλιζε τις σκέψεις του. Είμαι σημαντικός; Μπορώ να γίνω σημαντικός; Και τι στο καλό είναι το σημαντικό στην ζωή;
Αυτές οι σκέψεις του γέννησαν ένα όνειρο που τον ακολουθούσε σε όλα του τα βήματα. Ένα όνειρο, που αν και στην αρχή τον απασχολούσε στον ύπνο του, σιγά-σιγά άρχιζε να εμφανίζεται και στην πραγματική του ζωή.
Ο Αλέξης, πήρε τις αποφάσεις του και προχώρησε στο μονοπάτι της ζωής. Χωρίς χρήματα, χωρίς κάποια πυξίδα. Η μοίρα τον έφερε να κατοικήσει στην Κυψέλη και να δουλέψει για τα προς το ζην σε ένα ραφείο. Από εκεί, μια σειρά τυχαίων γεγονότων, όπως μια απρόβλεπτη εγκυμοσύνη, μια δολοφονία, ένα χαμένο συμβόλαιο και ένας σκληρός αστυνομικός που του έχει γίνει βραχνάς, θα τον αναγκάσουν να κυνηγήσει το όνειρο και να διεκδικήσει τα χαμένα στο υπέροχο νησί της Ύδρας. Την Αρχόντισσα του Σαρωνικού.
Σε όλο του το ταξίδι ο Αλέξης θα πολεμήσει, θα νικήσει και θα χάσει. Θα χτίσει και θα γκρεμίσει. Θα αναθεωρήσει και θα σκεφτεί, θα κλάψει και θα γελάσει. Όπως είναι η ζωή του καθενός μας, πολυπρόσωπη, πολύχρωμη και απρόβλεπτη, έτσι και ο Αλέξης θα ζήσει, θα αναγνωρίσει, θα χαθεί και θα ανακαλύψει.


Τέλος η ανάσταση και αποκωδικοποίηση του ονείρου.. Ποιος είναι ο Βασιλιάς Ίκελος;
Τελικά, ίσως το πιο σημαντικό στον Αλέξη να είναι ότι έχει όνειρα..


Σύντομα θα βρίσκεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.


Περισσότερες πληροφορίες όπως και κριτικές θα βρείτε στο site μου http://nkarakasis.blogspot.com και στο facebook.




Σας ευχαριστώ,
Καρακάσης Νίκος




--------------------------------------------------------------------------------

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΚΑΣΗΣ

Με πολύ υπερηφάνεια έβαλα στην πρώτη σελίδα του μπλογκ μου το εξώφυλλο του πρώτου βιβλίου του ανηψιού μου Νίκου Καρακάση, "Βασιλιάς Ίκελος" που θα βγει στα μέσα Μαϊου από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.
Κρατώ μια πιο κρυφή υπερηφάνεια γιατί μου εμπιστεύτηκε τις πρώτες γραφές του και είδα το τάλαντο του.
Πιστεύω πως είναι η συνέχεια του ονόματος, με μια γλώσσα σύγχρονη, μια φωνή με δύναμη και ειλικρίνεια,
φαντασία, λεπτό χιούμορ και εσωτερική δύναμη.
Το ταλέντο του θα μας δώσει πολλά στο μέλλον και είθε ο Θεός να του δώσει την φώτιση και την υπομονή
να συνεχίσει αταλάντευτα την πορεία του, ανάμεσα στις συμπληγάδες του σημερινού μας κόσμου.
Σ'ευχαριστώ Νικόλα για την αφιέρωση.
ΑΞΙΟΣ!

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Πολύτιμο άρθρο.

Ας μου συχωρεθεί η αντιγραφή, αλλά αξίζει τον κόπο να διαβάσουν αυτό το άρθρο ΟΛΟΙ!
Επιτέλους... φτωχοί!

Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ
Πηγή: http://archive.enet.gr/online/online_text/c=11...id=24218620

...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών
αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες
πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η
ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια
πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο
σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως
ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω
γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να
γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας
και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το
τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην
τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή
παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία
παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου»,
των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και
το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές
διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ
και της Ναόμι Κάμπελ.

Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα
βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας . Να ξετρελαθούμε
από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που
κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν
αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα
δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του
χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού.

Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι
ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να
προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες
λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την
πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το
μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της
εξαίρετης φτώχειας μας .

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα
δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα
πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να
απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν
σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και
οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο
μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων
μας . Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι
ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της
περήφανης ανέχειας..

Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των
παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της
ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που
υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον
Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που
σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν
με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας
δισταγμός.. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και
κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή
μας ψυχοπάθεια.. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο
Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ'
τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το
«ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας;
Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα;
ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται
να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιός θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της
καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι
τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν
παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους
τριτοκοσμικούς..

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά
Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών.
Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο
μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να
κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της
πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή
νομίζω πως θα μας πείσει...

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Κώστας Καρακάσης: «Συνήθως το τάλαντο συνοδεύεται με ένα πάθος στο να το μοιραστείς με τους άλλους»

Ο Κώστας Καρακάσης αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση συγγραφέα, του οποίου το έργο καταξιώθηκε από την λογοτεχνική κριτική και αναγνωρίστηκε από το αναγνωστικό κοινό. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό art.mag, ο λογοτέχνης μάς αναλύει τα στάδια της συγγραφής ενός έργου, αναφέρεται στη σχέση του με την μουσική τέχνη με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο, ερμηνεύει τα αίτια της μεγαλειώδους για τα ελληνικά δεδομένα εκδοτικής επιτυχίας του μυθιστορήματός του «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη». Ο Κώστας Καρακάσης τονίζει τον διευρυμένο ρόλο του συγγραφέα, ως πνευματικού ανθρώπου, αναλύει τη σχέση του με τους κριτικούς λογοτεχνίας και τη διαδικτυακή σχέση του με τους αναγνώστες. Τέλος, ο συγγραφέας μιλά για την Τέχνη και τη θέση της στη ζωή των ανθρώπων, για τη σχέση του με τι Θείο και για το έμφυτο τάλαντο του δημιουργού…

Ποιο είναι το πιο ελκυστικό και ποιο το πιο επίπονο στάδιο μιας συγγραφικής πορείας, η οποία ξεκινά από τη σύλληψη της ιδέας ενός λογοτεχνικού έργου και ολοκληρώνεται όταν το έργο φθάνει στα χέρια του αναγνώστη;

Όλα ξεκινάνε από την στιγμή που μια "Ιδέα" σε συναντά και αρχίζει σαν τον μεταξοσκώληκα να υφαίνει στο μυαλό το κουκούλι της... Μετά έρχεται η διανοητική "κύηση" που είναι ευχάριστη, συχνά επώδυνη, γεμάτη αγωνίες μέχρι να επέλθει η Σύνθεση και η μόρφωση αυτής της Ιδέας σε κάτι ολοκληρωμένο... Αλλά ακόμα και όταν βάλεις την λέξη ΤΕΛΟΣ, έχεις τις αμφιβολίες σου αν πέτυχες τον στόχο που επιθυμούσες. Περιμένεις τον τελικό κριτή που είναι ο αναγνώστης για να το επιβεβαιώσεις.

Προσφάτως κυκλοφόρησε το τελευταίο μυθιστόρημά σας με τίτλο «Ο βιολονίστας», όπου ξετυλίγεται μια ιστορία που περιλαμβάνει τέσσερις γενεές μουσικών. Ποια είναι, αλήθεια, η δική σας προσωπική σχέση με τον μαγικό κόσμο της μουσικής;

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που και οι δύο πλευρές της ήταν γεμάτες με μουσική. Ο πατέρας μου ήταν άριστος μουσικός και έπαιζε δυο - τρία όργανα, η μητέρα μου είχε σπουδάσει φωνητική και υπήρξε η πρώτη που τραγούδησε τις οπερέττες του Σακελλαρίδη, ο οποίος "έχτισε" κυριολεκτικά τις άριες πάνω στην φωνή της, όταν τις συνέθετε, μιας και ήταν γειτόνοι στο Π. Φάληρο. Ο αδελφός του πατέρα μου, Σταύρος Καρακάσης, εκτός από ποιητής ήταν και διάσημος βιολονίστας, όπως και ο πατέρας τους -ο παππούς μου- και μέχρι επτά γενιές πίσω ήταν όλοι τους μουσικοί. Η αδελφή του πατέρα μου, Καίτη Καρακάση – Μανόλη, ήταν 25 χρόνια πρώτη σοπράνο στην Όπερα του Καϊρου. Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν η σχέση μου με την μουσική ήταν άμεση, καθημερινή και ....πλουσιοπάροχη!

Το μυθιστόρημά σας «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη» έφτασε τον εντυπωσιακό αριθμό των 150.000 αντιτύπων. Σε τι συνίσταται, κατά την άποψή σας, η επιτυχία του συγκεκριμένου αυτού έργου σας;

Η "Αθηνά" μου έχει ξεπεράσει το μισό εκατομμύριο αναγνώστες - θεωρείται το πλέον "δανεισμένο" βιβλίο όλων των εποχών - και πιστεύω ότι η επιτυχία του συνίσταται στο γεγονός ότι η ηρωϊδα μου, αποτελεί πρότυπο αγωνιστικότητας, ήθους, ψυχικού μεγαλείου και ανθρωπιάς. Ταυτόχρονα ο ταραγμένος αιώνας στον οποίο έζησε και στον οποίο άμεσα συμμετείχε βιωματικά, έδωσε την μαγεία της περιπέτειας και του μύθου γύρω από τις δράσεις της. Συστατικά που νομίζω ότι το έκαναν, σαν βιβλίο, τόσο αγαπητό. Δεν είναι τυχαίο ότι συμπεριελήφθη στα 15 πλέον επιτυχημένα βιβλία των τελευταίων 50 ετών στην Ελλάδα.

Εκτός από το αμιγώς λογοτεχνικό έργο σας, έχετε κατά καιρούς δημοσιεύσει άρθρα και κριτικές στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Θεωρείτε ότι ένας συγγραφέας οφείλει, ως πνευματικός άνθρωπος, να καταθέτει τις θέσεις του αναφορικά με ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και τον άνθρωπο;

Το δυστύχημα είναι ότι οι περισσότεροι "πνευματικοί" άνθρωποι σιωπούν στον τόπο μας γύρω από τα θέματα που απασχολούν την κοινωνία και τον άνθρωπο, την στιγμή που ένας από τους στόχους της Λογοτεχνίας είναι να "παιδεύει" τον αναγνώστη, να τον προβληματίζει και να του δίνει και όραμα, ακόμα και αν χρειαστεί να του πει δυσάρεστα πράγματα. Αυτό όμως, ίσως επειδή δεν αρέσει στους αναγνώστες, κάνει τους συγγραφείς να σιωπούν. Όλοι θέλουμε να μπαίνουμε στις λίστες των ευπώλητων και αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να λες δυσάρεστα πράγματα. Προσωπικά, με τα "Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη" και το "Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός", προσπάθησα ν' αγγίξω την ελληνική μας πραγματικότητα, αλλά και τα δύο δεν μπήκαν στην λίστα των ευπώλητων! Ο "Ίκαρος" μάλιστα θα έλεγα πως στάθηκε προφητικό βιβλίο για την σημερινή μας κατάσταση.

Έχετε πολλάκις αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις για το έργο σας. Η επιβράβευση του πνευματικού έργου ενός δημιουργού αποτελεί μια απόδειξη της δικαίωσης της συνεισφοράς του ή μήπως ενίοτε συνιστά παγίδα για τον ίδιο και το συγγραφικό μέλλον του;

Μια τιμητική διάκριση, είναι πάντα ευπρόσδεκτη για τον κάθε έναν από εμάς. Είναι ανθρώπινο να μας κολακεύει. Αλλά με κανένα τρόπο δεν επιτρέπεται να αποτελεί εφαλτήριο όποιας αλαζονείας. Είναι αστείο να θεωρείς τον εαυτό σου ότι "κάτι" έγινες επειδή έλαβες ένα δίπλωμα ή ένα παράσημο... Αρκεί να ρίξεις μια ματιά στις σκιές του Καζαντζάκη, του Καβάφη, του Παλαμά και να μάθεις να σιωπάς...

Ποια είναι η γνώμη σας για την κριτική της λογοτεχνίας; Πιστεύετε ότι μόνο οι ειδικοί νομιμοποιούνται να εκφέρουν άποψη ή ότι και ο εκάστοτε αναγνώστης έχει το δικαίωμα να κρίνει, ακόμα και δημόσια, ένα λογοτεχνικό έργο;

Ο Όσκαρ Ουάϊλντ είχε πει πολύ εύστοχα... «όταν οι κριτικοί διαφωνούν με το έργο μου, εγώ συμφωνώ με τον εαυτό μου»... Πίσω απ' αυτό το ευφυολόγημα κρύβεται και μια αλήθεια. Σπάνια οι κριτικοί είναι τόσο αντικειμενικοί ή αν θέλετε και αρκούντως μορφωμένοι, για να κρίνουν σωστά ένα δημιούργημα Τέχνης. Στην Ελλάδα παίζει σημαντικό ρόλο τι πολιτικό χρώμα έχει η ταυτότητά σου, ή σε ποια κυκλώματα "ημετέρων" ανήκεις. Σαφώς και όλοι έχουν το δικαίωμα να σε κρίνουν. Προσωπικά πιστεύω ότι ένα έργο Τέχνης δεν ανήκει σε μια - υποθετικά συμβατική - ελίτ ανθρώπων, αλλά ότι έχει τελικό αποδέκτη την πλατιά μάζα των ανθρώπων. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι "κριτικοί" είναι αποτυχημένοι συγγραφείς ή ποιητές τους δημιουργεί ένα πλέγμα μίσους απέναντι σε όσους κάνουν επιτυχίες...Το κατανοώ....

Διατηρείτε προσωπική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, αλλά και σελίδα στο Facebook. Ποια οφέλη έχετε αποκομίσει από την έως σήμερα ηλεκτρονική επικοινωνία με τους αναγνώστες σας;

Η τεχνολογία, βοηθά εκεί που θα ήταν αδύνατον να έχεις μια τέτοια αμεσότητα επαφής και επικοινωνίας με τους αναγνώστες. Φανταστείτε να έπρεπε να αλληλογραφώ με μισό εκατομμύριο αναγνώστες, έστω και για να στείλω μια ευχαριστήριο καρτ - ποστάλ! Επιπλέον έχεις μια αμεσότητα στην κριτική που σου κάνουν οι αναγνώστες, αφού μπορείς να απαντάς άμεσα και να επεξηγείς τους προβληματισμούς του κάθε αναγνώστη.

Σε πρόσφατη συνέντευξή σας έχετε δηλώσει κάθετα αντίθετος με την κυκλοφορία των βιβλίων σε ηλεκτρονική μορφή. Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους, παρότι είστε εξοικειωμένος με τα σύγχρονα μέσα, αντιδράτε σ’ ένα φαινόμενο που στο εξωτερικό τουλάχιστον έχει αρχίσει να επηρεάζει σημαντικά το χώρο του βιβλίου;

Γιατί τίποτα απολύτως δεν εξασφαλίζει τα δικαιώματα των δημιουργών.

Στην προσωπική σας ιστοσελίδα διαβάζουμε ότι έχετε κάνει σπουδές στην Ιστορία της Τέχνης. Ποιος είναι, κατά την εκτίμησή σας, ο ρόλος της τέχνης στη ζωή του ανθρώπου και δη του σύγχρονου;

Η Τέχνη στην εποχή μας έχει πάψει να είναι αυτό που ήταν κάποτε. Συνήθως είναι αντικείμενο και ευκαιρία για μια κοσμική εκδήλωση, ή για επίδειξη του νεοπλουτισμού μας. Οι νεοέλληνες καλό θα ήταν να γνωρίζουν πρωτίστως την αισθητική αξία του Παρθενώνα ή της Κυκλαδικής Τέχνης, του Φειδία και του Σκόπα, για ν' αποκτήσουν το "Ήθος του Πολιτισμού" στο οποίο υστερούμε τραγικά.....

Σε δηλώσεις, αλλά και σε κείμενά σας, επικαλείστε συχνά τον Θεό. Αφιερώσατε μάλιστα ένα έργο σας με τίτλο «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο» στον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Πώς θα περιγράφατε τη σχέση που έχετε οικοδομήσει με το Θείο;

Είναι σχέση αγαπητική ....Το αραξοβόλι της ψυχής μου.

Θεωρείτε ότι ο συγγραφέας γεννιέται ή γίνεται; Μέσα σε ποιες συνθήκες και υπό ποιες προϋποθέσεις πιστεύετε ότι διαμορφώνεται η συγγραφική ταυτότητα;

Θεωρώ ότι μάλλον γεννιέσαι με ένα τάλαντο που σου έχει δοθεί... Αγαπώ την Όπερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα μπορούσα να γίνω ο νεότερος Κουρούζο ή Σαλιάπιν, εκτός αν είχα το χάρισμα στις φωνητικές μου χορδές. Και συνήθως το τάλαντο συνοδεύεται με ένα πάθος στο να το μοιραστείς με τους άλλους... Είναι απλά η αρχή... Απ' εκεί και πέρα υπάρχουν πολλές συνιστώσες, όσο και αστάθμητοι παράγοντες, που μπορούν να σε οδηγήσουν στην επιτυχία ή στην αφάνεια...

Ο δικτυακός τόπος του συγγραφέα βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: www.k-karakassis.gr. Το τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ο Βιολονίστας» (http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=138797) κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός