Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ....

Αυτή η εβδομάδα σφραγίστηκε με τον θάνατο δύο αστεριών της σόου-μπιζ. Βεβαίως καθημερινά φεύγουν χιλιάδες άνθρωποι από κακουχίες, ασθένειες, πείνα ή και βασανιστήρια. Αλλά υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που η Μοίρα τους ανεβάζει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας και έτσι μοιραία απασχολούν την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Θα σταθώ μονάχα στον Μάϊκλ Τζάκσον γιατί είναι ένα πραγματικά τραγικό πρόσωπο, που απλά αποδεικνύει για άλλη μία φορά, πως ούτε η δόξα, ούτε το χρήμα, ούτε η φήμη δεν δίνει -τις περισσότερες φορές- την ευτυχία στον άνθρωπο. Κουβαλούσε όλη την ζωή τα τραύματα της παιδικής του ηλικίας, δεν μπόρεσε ποτέ ν' απαλλαγεί απ' αυτά, έμεινε έρμαιο του συνδρόμου του Πίτερ Παν και κατέληξε όπως κατέληξε. Υπέρλαμπρο αστέρι, υπερ-ταλαντούχος δημιουργός, είχε όλα όσα θα μπορούσαν να του δώσουν την ευτυχία. Και η τροχιά που διέγραψε δεν ήταν παρά μια τραγική κραυγή στο στερέωμα της "δόξας".....
Εκατομμύρια άνθρωποι θα τον πενθίσουν σε όλο τον κόσμο, αλλά λίγοι θα σκεφτούν το πόσο εφήμερη είναι η ζωή μας και πόσο άδικα της φερόμαστε εμείς οι ίδιοι.... Και ακόμα λιγότεροι απ' όσους στέκουν "ψηλά στα δώματα"....σκέφτονται πόσο εύκολα έρχεται η πτώση...
Ο Θεός ας αναπαύσει και την Φώσετ και τον Τζάκσον, αν μη τι άλλο για τις στιγμές που χάρησαν στον Κόσμο με την ομορφιά της προσφοράς τους....

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009

ΒΡΑΒΕΙΑ....ΚΟΚΟΓΟΥΣΤΙΑΣ!

Έβλεπα στην τηλεόραση τις προάλλες την απονομή των Βραβείων για τις Γυναίκες του 2008 που οργανώνει γνωστό κοσμικό περιοδικό. Μια εκδήλωση που γίνεται κάθε χρόνο και που οι διοργανωτές προσπαθούν να της δώσουν την ανάλογη επισημότητα και λάμψη, έτσι όπως πραγματικά της αξίζει και έτσι όπως γίνονται σε όλο τον κόσμο παρόμοιες εκδηλώσεις.
Αν θα έπρεπε λοιπόν σαν συγγραφέας να αποτυπώσω αυτή την βραδυά σε ένα από τα βιβλία μου, θα δυσκολευόμουν να περιγράψω το σύνηθες μεν, αλλά τόσο απαξιωτικό αλαλούμ της ελληνικής μας παράνοιας. Υποτίθεται ότι είναι μια επίσημη δεξίωση-εκδήλωση και η πρόσκληση γράφει "επίσημο ένδυμα". Όλοι έχουμε δει αντίστοιχες εκδηλώσεις των "κουτόφραγγων" ή των "Χολλυγουντιανών". Οι γυναίκες φοράνε το καλύτερο βραδυνό τους και οι άντρες υποχρεωτικά το σμόκιν. Αυτά που ισχύουν σε όλο τον κόσμο δεν ισχύουν σε εμάς, γιατί εμείς είμαστε προοδευτικοί και έχουμε (υποτίθεται) απαγγιστρωθεί απ' αυτές τις "αστικές συνήθειες"!!! Τότε γιατί πηγαίνουν όλοι αυτοί και αυτές με όλη ταυτή ην απίθανη κουρελαρία που φοράνε, όλη αυτή την κακογουστιά -από χτενίσματα μέχρι παπούτσια- που κάνει την εκδήλωση να μοιάζει με σαχλή δεξίωση "καρναβαλέ"....;
Και ευτυχώς που υπήρχε η παρουσία του κ. Χ.Ζαμπούνη και ολίγων κυρίων καθώς και οι ελάχιστες Κυρίες που ήξεραν να ντυθούν ανάλογα (πραγματικά υπέρκομψες) , αλλά που έκαναν και την τεράστια διαφορά να γίνεται ακόμα πιο κραυγαλέα ανάμεσα στο κιτσαριό των μεν και των δε....
Ευτυχώς που δεν έχω καμιά κοσμική στήλη σε κάποιο έντυπο γιατί θα καθιέρωνα Βραβείο Κακογουστιάς που θα το έπαιρναν ουκ ολίγοι Κύριοι και Κυρίες.... Μαζί και γελοιότητας!

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ανάμειχτα αισθήματα "πέρασαν" μέσα από τις οθόνες με την χθεσινή αναμετάδοση των εγκαινίων του Νέου Μουσείου της Ακροπόλεως. Συγκίνηση, υπερηφάνεια, πικρία και θλίψη για τις μεγάλες "απουσίες".... Ήταν μια καταπληκτική τελετή, ιδιαίτερα φορτισμένη για εμάς τους Έλληνες όπου γης, μιας και η οικουμένη είδε -και ιδίως αυτοί που δεν μπόρεσαν ποτέ να έρθουν στην Ελλάδα- τι ήταν και τι συμβολίζει το ιστορικό παρελθόν μας, τι είναι η "άλλη" Ελλάδα και η συμβολή της στον Πολιτισμό του Κόσμου.
Πολλοί και οι χθεσινοί "συμβολισμοί", ελπίζω και εύχομαι δε οι Κυβερνήτες αλλά και Πολίτες του Κόσμου να κατάλαβαν και να εννόησαν πολύ περισότερα απ' όσα ειπώθηκαν.
Παρακαλώ τον Θεό να μου δώσει χρόνο για να δω την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στη θέση που τους αξίζει και τους πρέπει.

21η Ιουνίου....

Ατρολογικά σήμερα μπαίνουμε στο Β.Ημισφαίρο στο Καλοκαίρι ενώ στον Νότιο μπαίνουν στον χειμώνας τους. Ουσιαστικά αρχίζουν και οι διακοπές όσων έχουν την πολυτέλεια του χρόνου και των....οικονομικών! Άλλοι συνεχίζουν το τρέξιμο για τον επιούσιο και οι λέξη διακοπές δεν υπάρχει στην ατζέντα τους.
Εγώ θα μείνω στο Ναύπλιο, με περιμένει μπόλικο γράψιμο μιας και είναι η "εποχή" μου, ενώ άλλοι συνάδελφοι τρέχουν ανά την Ελλάδα για να παρουσιάσουν τα πονήματα τους, μερικοί... διαβάζουν ή ετοιμάζονται να γράψουν και εκείνοι τις νέες τους ιδέες.
Και μια φιλική συμβουλή. Άλλο το κόπυράϊτ και άλλο το....Κλοπυράϊτ!!!
Μην "κλέβετε" από άλλους ιδέες και σκηνές που είναι ήδη καταγεγραμμένες.
Κάνετε κακό στον εαυτό σας γιατί οι αναγνώστες γνωρίζουν, και σας απαξιώνουν με τόσο κραυγαλέες λαθροθηρίες... Θα μου πείτε, ζούμε σε μια εποχή όπου η "κλοπή" (γενικώς) είναι πλέον διεθνές σπόρ και εύσημο. Ακόμα και στους πνευματικούς κύκλους, από την εποχή του Σαίξπηρ και του Μότζαρτ συνέβαιναν αυτά!
Αλλά ποιός κοροϊδεύει ποιόν;

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Μια "Κριτική"....

Στο "Βιβλιοδρόμιο" της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ (6-7 Ιουνίου 2009) δημοσιεύτηκε δισέλιδη "κριτική" του τακτικού συνεργάτη της εφημερίδας κ.Δ.Κούρτοβικ με τίτλο Γλάστρες ονείρων ή τεφροδόχοι ονείρων; (Εξ όνυχος τον λέοντα....) Και μόνο ο τίτλος θα ήταν αρκετός να καταλάβει ο αναγνώστης για το πνεύμα και το μήνυμα που ήθελε να περάσει ευθύς εξ αρχής ο κ.Κούρτοβικ στους αναγνώστες του. Ομολογώ ότι περίμενα αν μη τι άλλο ότι θα διάβαζα μια κριτική για την λογοτεχνική αξία ή μη των τριών κυριών συγγραφέων, των οποίων τις φωτογραφίες είχε εντέχνως δημοσιεύσει μέσα στο κείμενο για ευνοήτους λόγους. Με την σοφία του όφεος και την πανουργία της αλώπεκος, το έκανε μεν, αλλά μέσα από ένα άκρως προσβλητικό όσο και απρεπές κείμενο, στέλνοντας μύδρους ειρωνείας συλήβδην προς τις αναγνώστριες της κ. Χ.Δημουλίδου, της κ. Λ.Μαντά και της κ. Π.Τραυλού, που κατά τον κύριο Κούρτοβικ ανήκουν στον "χύδην όχλο" γιατί μόνο σ' αυτόν απευθύνονται οι εν λόγω συγγραφείς και οι "δολοπλόκοι" εκδότες(!!!) κατά τον υπερασπιστή του κ.Κούρτοβικ με το ψευδώνυμο "Αυτόλυκος" στο blog της κ.Ιουστίνης Φραγγούλη.
Πριν λίγα χρόνια η μετριότητς μου είχε τύχει ενός εξ ίσου υποτιμητικού και χλευαστικού σχολίου στην ίδια εφημερίδα και συγκεκριμένα μετά την απονομή του Βραβείου αναγνωστών. Είχε γράψει τότε ο κ.Κούρτοβικ: Για λόγους αβρότητας την πρώτη φορά το βραβείο εδόθη στην κ.Φακίνου, εφέτος στην κ.Καρυστιάνη, δεν υπολείπεται παρά να καταλήξουμε στον Πολυράκη και τον Καρακάση....
Και οι τρεις κυρίες συγγραφείς απάντησαν στα δικά τους blogs στον κ.Κούρτοβικ, αλλά και πάρα πολλοί αναγνώστες και blogers.
Πρόθεση μου δεν είναι άλλη παρά να επισημάνω το γεγονός, ότι η συντεταγμένη αυτοδιόριστη συντεχνία των "κριτικών", ενταγμένη στην "ελίτ της προοδευτικής" διανόησης, της ΕΣΗΕΑ και των Ενώσεων Ελλήνων Λογοτεχνών, μπορεί να ασκεί την όποια κριτική της ανενόχλητη, μιας και βρίσκετε στο απυρόβλητο των εντύπων μέσω των οποίων γράφουν, αλλά το ζητούμενο είναι αν έχουν και το δικαίωμα να προσβάλουν κατάφωρα, απρεπώς όσο και ανάγωγα τον κάθε συγγραφέα που δεν τους αρέσει, -πολύ σε περισσότερο δεν ανήκει στον "κύκλο τους- και κατά συνέπεια απαξιούν το όποιο έργο του.
Και μαζί με τους συγγραφείς να προσβάλουν ένα τεράστιο κοινό που βεβαίως δεν τους ανήκει και δεν τους ακολουθεί, ούτε στην πικρόχολη διαπασών του λόγου τους, ούτε στην συμπλεγματική ψύχωσή τους.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

ΦΙΛΙΕΣ....

Σε τούτο το μικρό ταξίδι Πάτρα-Κυπαρισσία, πέρα από έναν σεβαστό αριθμό αναγνωστών που είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά και να μου δωρήσουν την φιλία και την εκτίμηση τους, πρέπει να προσθέσω ονομαστικά λίγους μα πραγματικά εκλεκτούς φίλους.
Πρώτα το ζεύγος Γεωργίου και Ντέπης Μαντά (συγνώμην που στις άλλες αναρτήσεις μου την έγραψα Πέγκυ...) δημιουργούς αυτού του πανέμορφου ξενοδοχείου που αναφέρθηκα ήδη, αλλά και το βιβλιοπωλείο ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ που διευθύνει η κυρία Μαντά με αξιοσύνη και αγάπη.
Μετά τον Δημήτρη Αβδάλα και την γλυκύτατη σύζυγο του στην Κυπαρισσία που μας σκλάβωσαν κυριολεκτικά με όσα έκαναν για να μας προσφέρουν όχι μόνο από τις ομορφότερες παρουσιάσεις των βιβλίων μας που έχουμε ζήσει με την Λένα, αλλά και για την συνολική προσφορά τους στην μικρή αυτή -αλλά και πανέμορφη πόλη- της Πελ/σου.
Επαναληπτική διαπίστωση:
Η περιφέρεια "διψά" και αποζητά με πολύ μεγαλύτερη ζέση τους δημιουργούς όλων των τεχνών και ξέρει πως να το αποδεικνύει, με την αγάπη, τον ενθουσιασμό, αλλά και τον σεβασμό με τον οποίο μας αντιμετωπίζει και μας φιλοξενεί. Εύχομαι ειλικρινά να μπορέσω να επιστρέψω στην Κυπαρισσία που κέρδισε ένα μεγάλο μέρος της καρδιάς μου και απ' αυτή την μικρή σελίδα θέλω να πω ένα ακόμα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους.
Κανονικά δεν θάπρεπε σε τούτη την ανάρτηση να γράψω για το ζεύγος Γιώργου και Λένας Μαντά. Αλλά το κάνω για να προλάβω την Λένα από το ν' αρχίσει να με...γκρινιάζει.
Ήταν η πρώτη φορά που συνταξιδέψαμε σε τούτη την μικρή περιοδία και είχαν το βάρος να κουβαλούν έναν....γεροπαράξενο σαν και μένα! Μα ήταν τούτο το μικρό οδοιπορικό ότι καλύτερο έχω ζήσει από όλες τις περιοδίες μου. "Ξεμωράθηκα" κυριολεκτικά από το αστείρευτο χιούμορ και των δύο -ιδίως του Γιώργου- και μοιάζαμε και οι τρεις μας, λες και κάναμε συνεχώς σκανδαλιές σε καμιά παιδική χαρά!!! Χαρήκαμε ομότιμα τους νέους ή παλιούς φίλους, ζήσαμε και μοιραστήκαμε πολλές χαρές και συγκινήσεις και λυπηθήκαμε που τελείωσε τόσο σύντομα αυτό το αγνό πανυγήρι των τριών μας!
Και να προσθέσω ότι μας έλειψε η συντροφιά της Πόπης Γαλάτουλα και του Σπύρου, έτσι για να συμπληρωνόταν το εκρηκτικό αυτό κοκτέϊλ και μιας και το έγραψα, πρέπει να συνθέσω ένα ηδύποτον με το όνομα G-L..... Επί το ελληνικότερον Γιώργος και Λένα!

"ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ"

Αναμφίβολα η Πάτρα έχει να επιδείξει ουκ ολίγα φιλόξενα μέρη για τους επισκέπτες της.
Αλλά το Ξενοδοχείο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ είναι ένα κόσμημα και μια όαση μέσα στην πόλη του διασημότερου Καρναβαλιού της Ελλάδος.
Το ζεύγος Γεώργιος και Πέγκυ Μαντά, κατάφεραν να στήσουν ένα μικρό "θαύμα" υψηλής αισθητικής και εξαίρετου γούστου, με λίγα λόγια έναν φιλόξενο χώρο που δεν σου κάνει καρδιά να τον αποχωριστείς. Η κάθε γωνιά του, από το ισόγειο μέχρι και τα δωμάτια, όλοι ανεξαιρέτως οι χώροι φέρνουν την σφραγίδα της προσωπικής επιμέλειας τους, της φίνας αισθητικής διακόσμησης που θυμίζει πραγματικά.....Βενετσιάνικα πρότυπα!
Δείτε τις φωτογραφίες στο Face book και θα καταλάβετε ότι δεν υπερβάλω.
Μαζί με την Λένα δεχτήκαμε μια υπέροχη, αλησμόνητη και ζεστή φιλοξενία από το ζεύγος Μαντά και το προσωπικό τους, κάτι που μας έκανε να νοιώσουμε πραγματικά ότι βρισκόμασταν σε έναν πολιτισμένο χώρο αντάξιο του.... "ξένους ξένιζε μετ' ευλαβείας..."
Ένα μεγάλο ευχαριστώ καρδιάς.

ΠΑΤΡΑ - ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ

Επιστρέψαμε σπίτια μας μετά από ένα 2ημερο κατάφορτο από υπέροχες αναμνήσεις.
Μαζί με την Λένα Μαντά, πρώτα στην ΠΑΤΡΑ στο βιβλιοπωλείο ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ όπου παρουσιάσαμε το "Έρωτας σαν βροχή" καί τον "Βιολονίστα", απολαμβάνοντας εκτός των άλλων την εξαίρετη φιλοξενία της Κυρίας Πέγκυς Μαντά.
Στην συνέχεια βρεθήκαμε στην Κυπαρισσία -για πρώτη φορά- όπου μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη στο βιβλιοπωλείο ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ, όπου δύο νέοι άνθρωποι έχουν στήσει μια θαυμάσια γωνιά για το βιβλίο και οι οποίοι μας υποδέχτηκαν...με καταστόλιστο τον δρόμο (που κατάφεραν να τον κάνουν πεζόδρομο για χάρη μας!!!!) με μπουφέ αναψυκτικών αλλά και...μεζέδων για τα...μεθεόρτια της παρουσίασης γιατί έτσι είδαν την παρουσία μας δίπλα τους!
Και ήταν πράγματι μια γιορτή! Η Λένα Μαντά, άστραψε και βρόντηξε αλλά και εγώ δεν πήγα πίσω. Μέχρι που διασταυρώσαμε τα ξίφη μας μετά από ερώτηση που δεχτήκαμε σχετικά με το αν συμφωνούμε για το...ηλεκτρονικό βιβλίο ή όχι!
Η εκδήλωση ήταν στις 20.30 και καταφέραμε να φύγουμε μόλις στις....23.30 αφού "πιάστηκαν" τα χέρια μας να υπογράφουμε βιβλία και ν' απαντούμε σε επιπλέον ερωτήσεις από τους ευγενέστατους φίλους της πόλης που ήρθαν και μας τίμησαν και από αμέτρητα νέα παιδιά - η πιο ευχάριστη έκπληξη- που δίψαγαν όχι από την ζέστη, αλλά από επιθυμία να "μάθουν" κάτι παραπάνω από όσα είχαν ακούσει στην παρουσίαση. Ήταν ένα καταπληκτικό ακροατήριο που μας άφησε άριστες εντυπώσεις.
Θερμές ευχαριστίες στον Δήμαρχο και τους δύο αντιδημάρχους της Κυπαρισσίας που μας τίμησαν με την παρουσία τους, αλλά και όλους τους υπόλοιπους φίλους που έχουμε εκεί και πάνω απ' όλα στο ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ που έδειξαν πως εκεί....στην "άλλη" Ελλάδα ζει και υπάρχει ένας άλλος κόσμος, γεμάτος ευγένεια, ειλικρινή φιλία και πραγματική Αρχοντιά.

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ.....

Αγαπητέ κύριε Καρακάση,

Η χαρά μου είναι πολύ μεγάλη που βρήκα τρόπο να επικοινωνήσω μαζί σας. Ετοίμασα το γράμμα που ακολουθεί από το Μάρτη του 2006 όταν είχα διαβάσει την «Αθηνά», δεν βρήκα όμως τρόπο να σας το στείλω. Μόλις πρόσφατα άρχισα να εξοικειώνομαι με την τεχνολογία και ανακάλυψα την ιστοσελίδα σας.

΄Ο,τι ακολουθεί είναι πολύ φτωχό μπροστά στα όσα θάθελα να σας πω.

Κατ’ αρχήν αισθάνομαι την ανάγκη να σας ευχαριστήσω για τη συγγραφή της «Αθηνάς» και την προσφορά της προς τους αναγνώστες.

Για μένα ήταν το βιβλίο που με κράτησε άγρυπνη κάποια βράδια. Συγχαρητήρια για τον τρόπο που γράφετε. Ο λόγος σας κυλά σαν τρεχούμενο νερό και δεν χορταίνεται. Παρόλο που μπήκα στον πειρασμό, δεν υπέκυψα να γυρίσω στις τελευταίες σελίδες και να μάθω το τέλος της ιστορίας κι’ αυτό γιατί «τσιμπάτε» από πριν το τί θα ακολουθήσει.

Παρόλο που περιγράφετε ανείπωτες τραγωδίες και θλιβερά γεγονότα, μου άρεσε ο τρόπος που η ηρωϊ̈́δα τα προσπερνά και που δεν έχει υποταγεί ή καταφύγει στη μεμψιμοιρία και τη μοιρολατρία. Η ηρωίδα του βιβλίου, η Αθηνά, είναι μια γυναίκα αγωνίστρια! Πραγματικά απαλλαγμένη από κάθε είδους προκατάληψη. Μια γυναίκα ξεχωριστή, μια γνήσια Ελληνίδα με ακέραιο χαρακτήρα και καλλιέργεια. Είναι γυναίκα με αυτόνομη κρίση και έντονο αίσθημα δικαιοσύνης που κατάφερε να αντιμετωπίσει με θάρρος τραγικές συγκυρίες και να ανταποκριθεί σε πολύ δύσκολους τομείς με τους οποίους καμιά άλλη γυναίκα δεν είχε καταπιαστεί μέχρι τότε.

Χαρήκαμε τη φιλοξενία – ξενάγηση στα όσα σαλόνια μάς πήγατε. Θεωρήσαμε κατόρθωμά σας τη λεπτομερή συλλογή τόσων στοιχείων της εποχής που αναφέρεστε.

Ό,τι και να γράψω ακόμα, θα είναι λίγο. Για να μην τα πολυλογώ, σας αναφέρω απλά ότι το βιβλίο άγγιξε βαθιά την ψυχή και την καρδιά όσων το διάβασαν. Τη Διευθύντρια του σχολείου των παιδιών μου, τη δασκάλα τους που το διάβαζε αργά αργά για να το απολαμβάνει, την εβδομηντάχρονη γειτόνισσά μου αλλά και τη δεκαεπτάχρονη γειτονοπούλα μου. Οι ζωντανές περιγραφές έκαναν μια φίλη μου να επισκεφθεί την Κεφαλονιά και πηγαίνοντας εκεί νόμισε πως έβλεπε στην παραλία την Αθηνά πάνω στο άλογό της

Η Αθηνά φαντάζει στα μάτια μας γυναίκα πρότυπο. Η ζωή της υπενθυμίζει στον αναγνώστη τον σκοπό της ύπαρξής μας στη ζωή και τον ωθεί να τον εκπληρώσει. Είναι ένα βιβλίο που εσωκλείει αξίες ζωής πολύτιμες για κάθε άνθρωπο.

Έχουμε ήδη προμηθευτεί και ό,τι ακολούθησε την «Αθηνά». Ο Θεός να σας φωτίζει και ενισχύει να μας γράψετε κι’ άλλα. Φαίνεται φιλοξενείτε τη γενναιοδωρία της Αθηνάς μέσα σας και βγάζετε και προσφέρετε σε μας τόσο πλούτο στα βιβλία σας.

Θα χαρώ αν καταφέρω κάποια φορά να σας δω και να σας ακούσω από κοντά.


Η παραπάνω επιστολή που έλαβα μόλις χθές εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τις σκέψεις της προηγούμενης ανάρτησης. Ευχαριστώ την άγνωστη κυρία που μου την έστειλε.

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΦΙΣΣΑ.

Η κ. Κλειώ Ζαχαριάδη των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ και το επιτελείο της, ετοίμασαν αυτή την νέα αφίσσα για να προβάλουν βεβαίως το τελευταίο μου βιβλίο Ο ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑσ, αλλά ταυτόχρονα και την επανέκδοση του βιβλίου μου Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ που σχεδίασε η κ. Μπουκουβάλα του Δημιουργικού Τμήματος, με ένα νέο εξώφυλλο υψηλής αισθητικής.
Βεβαίως δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τέτοια αφίσσα το ποιο αγαπημένο βιβλίο των Ελλήνων τα τελευταία εννέα χρόνια.
Η ΑΘΗΝΑ που ακόμα εξακολουθεί να μαγεύει τον κόσμο, να με γεμίζει συγκίνηση και χαρά για την αγάπη των Ελλήνων αναγνωστών όπου γης.
Και για άλλη μία φορά αισθάνομαι το χρέος να πώ ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ καρδιάς προς όλους τους αναγνώστες που μου δίνουν για τόσα χρόνια την αγάπη και την αφοσίωσή τους.

Αφίσα

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

ΠΟΡΕΙΕΣ....

Στις 10 Ιουνίου π.ο.Θ. μαζί με την Λένα Μαντά θα είμαστε στην Πάτρα για τις παρουσιάσεις των βιβλίων μας και αμέσως μετά στην Κυπαρισσία. Αυτές οι "Λογοτεχνικές Πορείες" είναι πολλαπλά χρήσιμες και για τους δημιουργούς αλλά και για τους αναγνώστες. Η αμεσότητα της επαφής αλλήλων, δεν είναι διαφημηστικό τρυκ. Είναι μια αναγκαιότητα της συν-κοινωνίας κοινού και δημιουργού, ώστε αμφότεροι να αφουγκραζόμαστε και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τις καρδιές μας. Οι συγγραφείς δεν είμαστε τίποτα απρόσιτα "τέρατα" -αλα Χόλλυγουντ- που κυκλοφορούμε με τεράστια γυαλιά ηλίου, με τραγιάσκες και περίεργα καπέλα, τεχνικά παραμορφωμένοι για να μην μας αναγνωρίζουν οι...περαστικοί. Αντίθετα είμαστε προσιτοί όσο και "προσβάσιμοι" σε όποιον θελήσει να μας γνωρίσει από κοντά αλλά και από μακρυά, έστω κι αν αυτό γίνεται μέσω του ΝΕΤ. Έτσι "κλεβουμε" κατά κάποιο τρόπο ένα μέρος των ιερομένων-εξομολόγων, γιατί οι άνθρωποι μας ανοίγουν την καρδιά τους, ακούμε τις ιστορίες τους και δεν είναι λίγες οι φορές που παίρνουμε αφορμή για να γράψουμε ένα κεφάλαιο ή και ένα ολόκληρο βιβλίο βασισμένοι πάνω σ' αυτές. Αλλά μας δένει και κάτι άλλο με το κοινό. Αυτή η περιρρέουσα ενότητα μιας αόρατης αγάπης ανάμεσά μας, μείγμα θαυμασμού, αφοσίωσης και τρυφερής σχέσης φιλίας. Παίρνουμε και δίνουμε Αγάπη και αυτό είναι το μεγάλο κέρδος της Λογοτεχνίας.....

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

Καταχώρηση Τύπου Ιουνίου των εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ....

Ο Ιούνιος μπήκε με μια ελκυστική....πρόταση.
Μου ζητήθηκε η άδεια για την παραχώρηση των δικαιωμάτων του ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ, προκειμένου να γυριστεί από ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό σε σήριαλ!
Μην βιάζεστε. Μη φανταστείτε ότι είναι τόσο εύκολο! Για να φτάσει κανείς μέχρι την τελική συμφωνία, υπάρχουν τόσες πολλές λεπτομέρειες που πρέπει να συμφωνηθούν ώστε οι διαπραγματεύσεις κρατούν καιρό και δεν είναι ποτέ σίγουρο το αποτέλεσμα.
Σημασία πάντως έχει ότι η...πρόταση έγινε και θα περιμένουμε όλοι να δούμε αν το "συνοικέσιο" θα ευωδοθεί.
Υπομονή λοιπόν.