Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΦ' ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΦ' ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΚΑΣΗ

από την Κατερίνα Μαγουνάκη


Κ.Μ.: Χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να σας γνωρίσω από κοντά! Σας θαυμάζω μέσα από τα έργα σας, αν και δεν τα έχω διαβάσει όλα.
Να τα θυμηθούμε;
ΑΘΗΝΑ - ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΟΜΟΡΦΗ,
ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΣΕ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ που δεν διάβασα,
Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ,
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ και
ΕΝΑΣ ΙΚΑΡΟΣ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟΣ που επίσης δεν έτυχε να διαβάσω.
Πως και πότε αποφασίσατε να γράψετε;

Κ.Κ.: Το γράψιμο είναι μια ενασχόληση πολυτελείας, από την άποψη του ότι πρέπει να έχεις επιλύσει τα βιοποριστικά και να έχεις την ψυχική ηρεμία να καθίσεις και να γράψεις. Ο Ελύτης και ο Σεφέρης είχαν την πολυτέλεια της ευπορίας και μπόρεσαν να ασχοληθούν με το γράψιμο. Εγώ από 10 χρονών παιδί είμαι στον αγώνα της ζωής. Και στα 73 σήμερα δουλεύω γιατί η συγγραφή είναι δουλειά και όχι κάτι αυτοματοποιημένο. Πρέπει να κουραστείς, να αγωνιστείς, να ιδρώσεις. Ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι ο εαυτός σου και κανείς άλλος. Ιδέες που πρέπει να μαζευτούν να γίνουν μαγεία και να τις πλάσεις, ανάλογα με τι θέλεις να φτιάξεις. Από κει και πέρα να πάνε στον τελικό κριτή τον αναγνώστη. Άλλος αγαπάει την ΑΘΗΝΑ, άλλος τον ΙΚΑΡΟ κι άλλος τα ΠΟΡΤΡΕΤΑ. Όλοι πάντως αγαπούν εμένα και αυτό είναι δώρο Θεού!


Κ.Μ.: Κατά πόσο είναι ευθύνη η συγγραφή;

Κ.Κ.: Όταν έγραψα την ΑΘΗΝΑ δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο τεράστια ευθύνη έχει ένας δημιουργός σε όλες τις μορφές τέχνης, αλλά περισσότερο ο συγγραφέας, γιατί έχει την ευθύνη του λόγου. Κι ο λόγος είναι κάτι που οργώνει την ψυχή του αναγνώστη. Είναι ο σπόρος στο χωράφι του. Τρόμαξα κάποια στιγμή όταν αντίκρισα την ανταπόκριση του κόσμου. Ήταν σαν να στάθηκα κυριολεκτικά απέναντι σε ένα έρεβος, γιατί συνειδητοποίησα την τεράστια ευθύνη μου. Ο σπόρος λοιπόν πρέπει να καρπίσει και να γίνει δέντρο. Κι ο αναγνώστης να γίνει καλύτερος όταν φάει τους καρπούς του.


Κ.Μ.: Θέλετε να πείτε εν τέλει ότι ασκούν παιδαγωγικό ρόλο;

Κ.Κ.: Τα δυο βιβλία που δεν έτυχε να διαβάσετε, είναι τα πιο σκληρά. Μέσα από τους χαρακτηρισμούς των ηρώων μου βγαίνει το παιδαγωγικό στοιχείο. Εκτός του ότι ο συγγραφέας έχει βαθύτατο χρέος να μιλήσει για την εποχή το. Αυτό το στόχο επιτελώ περισσότερο στα δυο προαναφερθέντα βιβλία. Βλέποντας την παρακμιακή εποχή που ζούμε, πρέπει να μιλήσω, ακόμη και αν γίνομαι δυσάρεστος. Ακόμη κι αν ακουμπώ πράγματα τα οποία όλοι τα ξέρουμε αλλά κάνουμε σαν τις παλιές υπηρέτριες που έβαζαν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Άμα δεν τα βλέπουμε, δεν υπάρχουν! Δεν είναι όμως έτσι! Κάποια στιγμή πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις προσωπικές μας αλήθειες. Τα ελαττώματά μας, τα λάθη μας που δυστυχώς δεν διδασκόμαστε από αυτά! Ο λαός αυτός αξίζει καλύτερης μοίρας. Στον πρόλογο του …ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ αναφέρομαι στην Ελένη Παπαδάκη που εκτελέστηκε απλά και μόνο από φθόνο. «Σημασία έχει, το έγκλημα που συνετελέσθη τότε να συνετίσει κάποιους που ακόμα πιστεύουν στο φθόνο και το τυφλό μίσος, που οδηγεί την ανθρωπιά μας στο γκρεμό». Κάποτε αυτό πρέπει να σταματήσει. Είναι το όνειδος της φυλής και το τίμημα πάντοτε υπήρξε τραγικά μεγάλο. αξίζουμε κάτι καλύτερο. Σε αυτές τις τρεις λέξεις συνοψίζεται το πιστεύω μου για το λαό και την πατρίδα στην οποία ανήκω. Αν δεν ενώσουμε τα χέρια σαν λαός με αυτοσεβασμό και ταυτόχρονα αλληλοσεβασμό, δεν θα πάμε ποτέ μπροστά. Θα παρακμάζουμε μόνιμα!


Κ.Μ.: Για να υπάρχει αυτοσεβασμός και αλληλοσεβασμός πρέπει να υπάρχει παιδεία!

Κ.Κ.: Όλα αρχίζουν από κει. Από τη στιγμή που δεν αποκτούμε στη χώρα μας παιδεία αντάξια της Ιστορίας μας, δεν θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε ποτέ εθνική αυτοσυνειδησία και όχι από την άποψη εθνικισμού! Εννοώ ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε σε βάθος και έκταση, από πού ερχόμαστε, ποιοι είμαστε. Σε μια συνέντευξη που έδωσε στον Πατρίκιο η Ζακλίν Ντε Ρομιγί είπε: «Ξέρετε, τελείωσα τη Σορβώνη, όπου σπούδασα. Έκανα το διδακτορικό μου και για τα επόμενα 45 χρόνια συνέχισα να μελετώ Θουκυδίδη». Και έπεσε το μικρόφωνο από τα χέρια του Πατρίκιου. Φανταστείτε λοιπόν εμείς οι Έλληνες να πρέπει να μελετήσουμε Πλάτωνα και Αριστοτέλη, Παρμενίωνα και Ηράκλειτο, Αισχύλο και Ευριπίδη για να φωτιστούμε και να αποκτήσουμε παιδεία. Η γιαγιά μου η ΑΘΗΝΑ, μου έλεγε: «Όταν ένα ελληνόπουλο ξέρει να διαβάζει τον Ακάθιστο Ύμνο και τη Μεγάλη Εβδομάδα ξέρει Ελληνικά». Μέσα από τέτοιες κινήσεις μπορεί να ψηλαφήσεις τον πανέμορφο κόσμο της Ελληνικής παιδείας, τον Ελληνικό λόγο. Υπάρχουν κι άλλοι λαοί με τεράστια κληρονομιά βέβαια. Ιάπωνες, Βαβυλώνιοι, Αιγύπτιοι, αλλά σαν τους Έλληνες κανείς άλλος δεν μπορεί αν υπερηφανεύεται ότι περπάτησε στους επτά ουρανούς και δίδαξε την οικουμένη.


Κ.Μ.: Και σήμερα;

Κ.Κ.: Σήμερα εμείς λοιπόν με αυτό τον πολιτισμό, καίμε την Αθήνα. Και την καίει μια νεολαία που δεν ξέρει γιατί καταστρέφει. Που δεν γνωρίζει ποιος ήταν ο Ηράκλειτος, ο Πλίθων ο Γεμιστός, ο Αισχύλος και τι σημαίνουν όλοι αυτοί! Τι ήταν ο Σωκράτης για την παγκόσμια γνώση. Όταν η δική μας νεολαία, η χρυσή νιότη, πετάει μολότοφ!; Που, αν τη ρωτήσετε τι πρόσφερε ο Μακρυγιάννης σ' αυτό τον τόπο, για να μπορείς εσύ σήμερα να πετάς μολότοφ και να έχεις συνείδηση των πράξεών σου; Και σας ρωτώ, σε ποιο σχολείο τα διδάσκονται όλα αυτά; Τελειόφοιτοι Πανεπιστημίου δεν μπορούν να αρθρώσουν μια ελληνική φράση που να συνάδει με μια στοιχειώδη γνώση.


Κ.Μ.: Πιστεύω πάντως ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν όλη την ευθύνη. Κάποια πράγματα γίνονται σκόπιμα.

Κ.Κ.: Φυσικά! Η παιδεία φταίει. Γιατί δεν κάνει η ελληνική μας διανόηση, η εκπαιδευτική κυρίως, μια λευκή απεργία και να απαιτήσει πράγματα; Όταν καταλαμβάνεις μια καθηγητική έδρα και λες, θα διδάξω Θεολογία, Συγκριτική Γλωσσολογία οτιδήποτε, σημαίνει ότι θα μεταφέρεις έναν κόσμο γνώσης σε παρθένα μυαλά!!! Εάν δεν έχεις την αυτογνωσία του τι σημαίνει θα διδάξω, κάνε κάτι άλλο! Σπείρε χωράφια, βόσκα πρόβατα! Πως θα μπορέσει να βρει το παιδί στο πρόσωπό σου παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγήν; Κουβαλάμε έναν οχαδερφισμό άνευ προηγουμένου. Η καρέκλα για την καρέκλα, ο τίτλος για τον τίτλο και απ΄ εκεί και πέρα… γαία πυρί μιχθύτω! Και διερωτώμαι όλη αυτή η πνευματική ηγεσία δεν θα πρέπει να απολογηθεί μπροστά στον καθρέφτη της; Να κριθεί πρώτα για τον εαυτό της και μετά να σιωπήσει ή να πει, δεν μπορώ να ανεβώ στην έδρα του καθηγητή. Δεν είμαι άξιος! Θα βρεθούν ικανά μυαλά για να διδάξουν τα παιδιά μας!


Κ.Μ.: Και να ξαναπάμε στο συγγραφικό σας έργο. Με τι ασχολείστε αυτό τον καιρό;

Κ.Κ.: Ετοιμάζω ένα ιστορικό μυθιστόρημα για το Βυζάντιο. 4 χρόνια τώρα συλλέγω πληροφορίες. 1100 χρόνια μεστής ιστορίας, γιατί τότε δεν υπήρχε μια ουδέτερη φάση εκεί. 1100 χρόνια στο κρεσέντο. Αιματοχυσίες, συγκρούσεις έσω και έξω, πόλεμοι ατελείωτοι. Από την άλλη μεριά όμως μια μαγευτική πορεία! Παίχτηκε κυριολεκτικά μοίρα του κόσμου σ' αυτά τα χρόνια. Ήρθε και το πλήρωμα του χρόνου και… έπεσε γιατί δεν μπορούσε να κρατηθεί άλλο. Σήμερα δε, είναι οξύμωρο να λέμε ότι είμαστε συνεχιστές, ούτε άξιοι!


Κ.Μ.: Στο σημείο αυτό θα ήθελα να μου απαντήσετε σε κάτι, επειδή νομίζω πως εσείς, θα το γνωρίζετε. Γιατί όταν πάτησα το πόδι μου στην Πόλη, ένοιωσα ότι είμαι στην πόλη μου;

Κ.Κ.: Η Κωνσταντινούπολη, περισσότερο από την Αλεξάνδρεια, την Πέργαμο, τη Σμύρνη, από όλες τις πόλεις του Οικουμενικού Ελληνισμού, αποτελεί την επιτομή της Ελληνικής ψυχής. Γιατί είναι το Βυζάντιο. Όχι η Βυζαντινή αυτοκρατορία! Η πόλη που ίδρυσε ο Βύζαντας ο Μεγαρεύς! Τον 7ο αιώνα το 640π.Χ. και μετά από κει έχουμε τη διορατικότητα μιας πολιτικής μεγαλοφυΐας, του Κωνσταντίνου, που βλέπει το μέλλον και μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τη Δύση στην Ανατολή ή στο μεταίχμιο αν θέλετε. Και ιδρύεται η νέα Ρώμη στην πραγματικότητα η Κωνσταντίνου Πόλις. Εκεί έμελλε ουσιαστικά να εδραιωθεί ο Χριστιανισμός, άλλο σημαντικό στοιχείο της Κωνσταντινούπολης. Διότι ναι μεν είχε προηγηθεί το Διάταγμα του Μεδιολάνου, όπου διεκύρηξε ο Κωνσταντίνος την ανεξιθρησκία και αναγνώρισε το Χριστιανισμό ως θρησκεία, αλλά εκεί εδραιώνεται. Και γίνεται επίσημα ένα δογματικό οικοδόμημα που στερεώνει ολόκληρη την αυτοκρατορία. Μετά έχουμε τη χιλιόχρονη ζωή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σφυριλατείται και ο Αρχαίος Ελληνικός κόσμος με τους Πατέρες της Εκκλησίας. Με τις Συνόδους και τις αιρέσεις, με τους αμέτρητους πολέμους. Και φτάνουμε στην πρώτη Άλωση του 1204 και τη σύγκρουση δύο κόσμων. Την αντιπαράθεση Ανατολής και Δύσης, που άλλα πρεσβεύει η καθεμιά. Αλώνεται ο Ανατολικός κόσμος και το οξύμωρο; Ενώ κατακτιέται από Λατίνους καταρρέει εκ των έσω. Ο λαός που ήταν αμιγώς Ελληνικός διατηρεί το πνεύμα του. Έφυγε η πνευματική ηγεσία και μεταφέρθηκε στη Δύση και μετά επέτυχαν την δεύτερη Άλωση, το 1453. οι δυτικοί αρχίζουν και επηρεάζονται από τις τέχνες και τα γράμματα. Μπολιάστηκε η Δύση με τα πνευματικά νάματα και έγινε η Αναγέννησή της. Το 1463, ο Λορέντζο Μανίφικο δημιουργεί τη Νέα Πλατωνική Ακαδημία της Φλωρεντίας, έχοντας συλλέξει γύρω του όλες τις ελληνικές διάνοιες. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι η Δύση μετά το σκοταδισμό του δικού της μεσαίωνα, ανακαλύπτει ξανά την αυτοσυνειδησία της και ξέρει ότι πρέπει να γυρίσει στην Ελληνορωμαϊκή της παράδοση. Κι έχουμε τελικά την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση την οποία χάνουμε εμείς, λόγω της δουλείας. Όλα αυτά τα στοιχεία… μετεωρίζονται πάνω από την Πόλη! Και επίσης για τους Έλληνες είναι και μια πληγή που μέσα από τους αιώνες συνεχίζει να αιμορραγεί! Ο πλέον ανίδεος Έλληνας, όταν μπαίνει στην Αγιά Σοφιά, μέσα στα κύτταρά του το ξέρει, χωρίς να το γνωρίζει. Είναι φυτεμένα στα κύτταρά μας όλα! Οι δόξες και το μεγαλείο που γνώρισε αυτή η Εκκλησία, αλλά και οι τραγικές της στιγμές!


Κ.Μ.: Ξανά στο συγγραφικό έργο και συγκεκριμένα στο νέο σας βιβλίο «ο βιολονίστας».

Κ.Κ.: Είναι η ιστορία μιας οικογένειας τεσσάρων μουσικών, ένα μικρό έπος του ίδιου του Ελληνισμού!


Κ.Μ.: Χρονολογικά που τοποθετείται;

Κ.Κ.: Ξεκινά το 19ο αιώνα και φτάνει μέχρι τη 10ετία του΄50. Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, Αλεξάνδρεια, Βουδαπέστη, Βιέννη, Παρίσι, Πράγα, Αγία Πετρούπολη και δείχνει ακριβώς αυτό το ανήσυχο Ελληνικό πνεύμα, ασχέτως με το ότι είναι προσωποποιημένο. Όλοι δε, παίζουν βιολί. Αυτό το μαγικό όργανο που… μαζεύει γύρω του γυναίκες που ερωτεύονται τους βιολονίστες.


Κ.Μ.: Σίγουρα θα… γράψει ιστορία! Εξάλλου μετά από όλα τα παραπάνω είναι να αναρωτιέται κανείς;

Δεν υπάρχουν σχόλια: