Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Μια κριτική...

Ο Κώστας Καρακάσης από τη στιγμή που εμφανίστηκε στην πεζογραφία, γράφει πρωτίστως για τον αναγνώστη και μετά για τον εαυτό του. Είναι μάλιστα περισσότερο έντιμος απέναντι σε ένα κοινό που συχνά κρύβεται πίσω από την αλήθεια.
Ηθικοπλαστικός ενίοτε, ταξιδευτής που σπανίζει, με γλώσσα γλαφυρή και ύφος περίτεχνο, με έντονα βιώματα, πότε με απλά λόγια και πότε με πολύπλοκα συναισθήματα, χαρισματικός και αινιγματικός, με δόσεις χιούμορ και αποικιακό στυλ, δίνει έμφαση σε δυνατούς χαρακτήρες και πρόσωπα που πάντα έχουν κάτι να πουν μέσα από τα έργα του.
Όπως έχει γραφτεί άλλωστε, ίπταται σαν Ίκαρος πάνω από τα κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας.
Παιδί του Νείλου ο ίδιος με πνεύμα και ψυχή ανήσυχη, με ορυκτά συναισθήματα και πυκνότητες αδιάσπαστες κινείται σχεδόν πάντα σε ένα εξ Ανατολών Φως.
Οι κριτικές και οι κριτικοί τον ενδιαφέρουν στην αλήθεια τους. Όχι σε δήθεν και πρέπει ματιές.
Είναι όπως σε κάποια έργα που δε χρειάζονται θεατές. Το μόνο που απασχολεί τους ηθοποιούς είναι να καταφέρουν να επαναλάβουν την παράσταση. Κανένας πρωταγωνιστής δεν ενδιαφέρεται για την άποψη κάποιου κριτικού. Αν εμφανιστεί την επόμενη μέρα στη δουλειά του, αυτό σημαίνει ότι έπαιξε αρκετά καλά το ρόλο του.
Αν αποφασίσεις να γράψεις, εξ αρχής ξέρεις ότι δεν είναι εύκολο. Καιροφυλακτούν νότιοι άνεμοι στο μυαλό σου. Σε παραπλανούν. Ας πούμε ότι σε πάνε όπου αυτοί θέλουν. Ακόμα και αν έχεις έμπνευση, τα πράγματα στο χαρτί δείχνουν αλλιώς.
Τον Κώστα Καρακάση τον ενδιαφέρει σχεδόν πάντα το Άριστο. Το να δώσει κάτι μέσα από τη γραφή του επειδή με το να δίνεις Είσαι και το να πάρει κάτι από τους αναγνώστες του, επειδή με το να παίρνεις Γίνεσαι. Στα έργα του ο έρωτας γράφει μέσα από σιωπές. Όπως και οι ζωές των ηρώων. Δεν είναι κραυγαλέες, είναι όμως αριστουργηματικά δυνατές.
Από τον έρωτα λέει κάποιος αντλούμε όλες μας τις δυνάμεις. Παραδόξως όμως, εκεί εναποθέτουμε και όλες μας τις αδυναμίες. Παρατηρούμε αποσκευές γεμάτες αποκτήματα, νευρωτικά κομμάτια εικόνων, αναμνήσεις παράδοξες, αναμνήσεις ιστορικές, πολλά ακατάστατα συναισθήματα. Εντελώς αυθεντικά.
Ένας συγγραφέας και ποιητής που ας πούμε ότι χτυπά τη σιωπή για να βγάλει ήχο. Και το πετυχαίνει. Οι ήρωες του άλλωστε μιλούν μέσα από τις πράξεις τους. Πρόσωπα εκφραστικά, πρόσωπα μοναδικά με έμφαση στη Γυναίκα και την κινητήρια δύναμη της.
Η λογοτεχνία, όπως έχει ειπωθεί, θεωρείται τέχνη διότι ζωγραφίζει τη ζωή έτσι όπως είναι στην πραγματικότητα. Ο προορισμός της είναι η απόλυτη και η έντιμη αλήθεια.
Και ο Κώστας Καρακάσης, μακριά από τα φώτα της light μεριάς της, υπηρετεί με την πένα του την αλήθεια και την καρδιά και αυτό τον κάνει έναν ξεχωριστό συγγραφέα.

Meg

1 σχόλιο:

Κώστας Καρακάσης είπε...

Ευχαριστώ την αγαπητή μου φίλη από την Θεσ/κη για τα τόσο καλά της λόγια.