Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Ο Γιάννης Πλιώτας γράφει για τον Βιολονίστα...

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του Γιάννη Πλιώτα "σελίδα για άλλες σελίδες"

Τις τελευταίες εβδομάδες δουλεύω πολύ για το Bookmarks, το free press για το βιβλίο, αλλά ανάμεσα σε όλα όσα έπρεπε να γίνουν, βρήκα το χρόνο να διαβάσω μέσα σε οκτώ μέρες δύο βιβλία, τα οποία είναι υποψήφια για το φετινό βραβείο αναγνωστών. Το συγκεκριμένο βραβείο απονέμεται από το ΕΚΕΒΙ (εθνικό κέντρο βιβλίου) σε συνεργασία με τις 230 λέσχες ανάγνωσης σε Ελλάδα και Κύπρο. Περισσότερες λεπτομέρειες για τον «διαγωνισμό», καθώς και τα δεκαπέντε υποψήφια βιβλία αναλυτικά μπορείτε να αναζητήσετε και στη σχετική σελίδα http://www.ekebi.gr. Τα δύο βιβλία που διάβασα από ορισμένους θα κατατάσσονταν στη δημοφιλή «γυναικεία» λογοτεχνία, προσωπικά μου άρεσαν, ενώ τη σεζόν που μας πέρασε πέτυχαν πολύ σημαντικές πωλήσεις. Πρόκειται για τον «Βιολονίστα» του Κώστα Καρακάση (συγγραφέας του «Ευτυχώς δεν γεννήθηκα όμορφη») και για το «Αν όταν όλα αλλιώς» της Αλκυόνης Παπαδάκη. Το πρώτο από εκδόσεις Ψυχογιός, το δεύτερο από εκδόσεις Καλέντη.

Ο «Βιολονίστας» του Κώστα Καρακάση είναι μια ιστορία αγάπης και μουσικής, με πολλές σκηνές που θυμίζουν ταινίες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, ακριβώς δηλαδή η εποχή που διαδραματίζεται και η κεντρική ιστορία. Ένας βιολονίστας που παίζει στο δρόμο για να συντηρηθεί, συναντάει τυχαία μία πάμπλουτη κληρονόμο. Αυτή πιστεύει στο ταλέντο του και αναδεικνύεται στον προσωπικό του Μαικήνα. Ο άσημος Έλληνας μέσα σε μικρό χρονικά διάστημα εκτινάσσεται σε δυσθεώρητα ύψη δόξας καταπλήσσοντας τα πλήθη με την δεξιοτεχνία του, ένα ταλέντο που έχει κληρονομήσει από τους προγόνους του. Καθώς η σχέση μεταξύ του Ίωνα και της Αλκυόνης αναπτύσσεται, μαθαίνουμε μέσα από εκτενείς αναδρομές στο παρελθόν για την οικογένεια του βιολονίστα και τη μακρά πορεία της, η οποία ξεκινά τέσσερις γενιές πριν στην Κωνσταντινούπολη. Περιστατικά ξεχασμένα ανακατεύονται με το παρόν της αφήγησης και οι πολλές ιστορικές αναφορές κάνουν τους ήρωες ορισμένες στιγμές να δίνουν την εντύπωση ότι παίζουν τους ρόλους τους σε ένα χρονογράφημα και όχι σε μυθιστόρημα. Τελικά ο βιολονίστας επιστρέφει στην Ελλάδα στη σύγχρονη εποχή, μια αφορμή για να ψάξει στις κρυφές σελίδες της μνήμης του.

Συνολικά η γνώμη μου για το «Βιολονίστα» είναι θετική. Διαβάζεται πολύ εύκολα, σαν βιβλίο με κράτησε και νομίζω ο μέσος αναγνώστης (αν υπάρχει) δεν θα απογοητευτεί- το αντίθετο μάλιστα. Ο Καρακάσης μου έδωσε την εντύπωση ενός bon viveur της συγγραφής, ενός ευπατρίδη που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και ο ίδιος μέρος της πλοκής του βιβλίου του. Διατήρησα μόνο λίγες ενστάσεις ως προς το ότι σε μερικά σημεία διάβαζα για κρίσιμα περιστατικά που έδεναν τόσο όμορφα, που με έκαναν να σκεφτώ ότι είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά. Αλλά αυτή είναι η ατμόσφαιρα παραμυθιού που θέλησε να δημιουργήσει ο συγγραφέας και το σέβομαι. Το τέλος ήταν γλυκόπικρο όπως ακριβώς το φανταζόμουν και το ανέμενα.

...

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Ο Βιολονίστας στο The bookeater

Αναδημοσίευση από το "The bookeater", ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στο βιβλίο...

Το βιβλίο του κυρίου Καρακάση με συγκίνησε ιδιαίτερα. Ακόμα υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι τις τελευταίες σελίδες του και δακρύζω. Είναι γιατί μπορεί εύκολα κάποιος να αντιληφθεί οτι υπάρχουν άνθρωποι που αγάπουν με όλη τη δύναμη της καρδιάς τους, που μένουν για πάντα πιστοί στο μοναδικό έρωτα της ζωής τους ακόμα κι αν αυτός δεν υπάρχει πια δίπλα τους.

Μα αυτό που με συγκίνησε περισσότερο είναι τα χρόνια που άφησε αυτός ο μεγάλος έρωτας να πάνε χαμένα. Να χαθούν άδικα... Δεν ξέρω αν πρέπει να θυμώνω με την Αλκυόνη... Δεν ξέρω αν πρέπει να την θαυμάζω που είχε τη δύναμη να θυσιάσει την αγάπη της για την ευτυχία του άντρα που αγάπησε τόσο πολύ. Το μόνο που ξέρω είναι πως το τέλος της επιφύλασε μια τραγική ειρωνία και ήταν τόσο κρίμα και για τους δυο...

Μια συναρπαστική ιστορία αγάπης ξεκινά ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ στους δρόμους της παλιάς Αθήνας. Μια νεαρή κληρονόμος μαγεύεται από τον ήχο του βιολιού ενός δεξιοτέχνη πλανόδιου βιολονίστα και αναλαμβάνει να κάνει τα πάντα για να τον προωθήσει. Και τα καταφέρνει...

Ο Ίων Δαγκλής γίνεται γνωστός και περιζήτητος στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές του κόσμου. Ο έρωτας τους είναι αναπόφευκτος και παράφορος. Μα ξαφνικά εκείνη εξαφανίζεται από τη ζωή του. Χωρίς μια προειδοποίηση, χωρίς μια δικαιολογία... Χρόνια μετά αναρωτιέται ακόμα για αυτή την ξαφνική φυγή της μοναδικής γυναίκας που αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του...

Ένα ταξίδι από την Κωνσταντινούπολη, στην Βιέννη, την Αλεξάνδρεια, την Βουδαπέστη και την Αθήνα...

Ένα ταξίδι στις μελωδίες του βιολιού τεσσάρων γενεών μουσικών...
Έρωτες, πάθη, δράματα, η ζωή ολόκληρη των προγόνων του Ίωνα ξετυλίγεται μπροστά μας μέσα από την αφήγηση του χαρισματικού κυρίου Καρακάση.


«Ο Θάνατος του Κύκνου» με συντροφεύει καθώς γράφω αυτές τις λίγες γραμμές. Βυθίζομαι στον ήχο ενός βιολιού που μοιάζει να θρηνεί για το το χαμό του πιο αγαπημένου του προσώπου. Ταξιδεύω… Γύρω μου σκοτάδι… Και ξανά φως… Πολύ φως! Είναι Πρωτοχρονιά… Βρίσκομαι θεατής ανάμεσα σε ένα κοινό που έχει ξεσπάσει σε χειροκροτήματα αποθεώνοντας έναν όμορφο βιολονίστα. Εκείνος έχει σταθεί στη μέση της σκηνής με το φως ενός μοναδικού προβολέα να τον σημαδεύει. Ρίχνει μια ματιά στο πρώτο καθισμα της πρώτης σειράς…Τον είδα… Και έπειτα….


“Το μαγικό δοξάρι ακούμπησε απαλά τις χορδές. Ο Θάνατος του Κύκνου κύλησε σπαραχτικά, λες και ήταν ένα κομμάτι που πρώτη φορά παιζόταν και θαρρείς πως ακουγόταν για τελευταία φορά, γιa την δική του Άννα Πaύλοβα που χόρευε με τους Αγγέλους στους ουράνιους αιθέρες, μα που σίγουρα συνέχιζε να τον ακούει. Με σφαλιστά τα μάτια, χαμένος μέσα στους δικούς του κόσμους που λαμπύρισαν σαν δυο πολύτιμα πετράδια στις κλειστές βλεφαρίδες του, ο Ίων αποχαιρετούσε την αγαπημένη του και μαζί τον δικό του κόσμο της μουσικής, αποφασισμένος να μην ξαναπαίξει ποτέ πια μπροστά στο κοινό, αφοσιωμένος πια στις στερνές της επιθυμίες. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια, το ‘ξερε πια,δεν έπαιζε για κανέναν άλλον παρά για εκείνη, την δική του Αθάνατη αγαπημένη. Και κανείς δεν γνώριζε πως στο στήθος του κρεμόταν, για πάντα από εδώ κι εμπρός, η μικρή του αχιβάδα, έτσι όπως του το είχε ζητήσει εκείνη λίγα λεπτά πριν κλείσει παντοτινά τα μάτια της απέναντι σ’εκείνο το απέραντο γαλάζιο, που είχε σταθεί ο μοναδικός μάρτυρας της αγάπης τους.”

Το τελευταίο αυτό κομμάτι του βιβλίου είναι το αγαπημένο μου και γι’αυτό το παραπέμπω ως έχει. Ένα επιπλέον απόσπασμα μπορείτε να βρείτε εδώ:
http://www.e-na.com/piflip.aspx?pbi=25420&rurl=http://www.psichogios.gr



Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ.

Πριν λίγο καιρό έλαβα ένα μήνυμα στο ΝΕΤ και με παρακαλούσαν να στείλω τα βιβλία μου στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαώνα Θήβας, πράγμα που έκανα αμέσως για να ενισχύσω την βιβλιοθήκη τους. Έλαβα αμέσως μια ευχαριστήριο επιστολή από την Προϊσταμένη Διεύθυνσης κ. Χαρά Κουτσομιχάλη και τους Ψυχολόγους του Καταστήματος κ.κ. Μαρία Πούλιου και Βαγγέλη Κοσμάτου. Δεν ήξερα μέχρι τότε ότι στο εν λόγω "Κατάστημα" (κομψή διατύπωση της Φυλακής) υπάρχουν γυναίκες ημεδαπές και αλλοδαπές μεταξύ των οποίων και πολλές ΜΗΤΕΡΕΣ με τα παιδιά τους. Από νεογέννητα μέχρι και τριών χρονών! Με τεράστιες ανάγκες όλες τους, ιδίως για τα παιδιά αυτά που ακολουθούν την σταυρική πορεία των μανάδων τους...
ΚΑΝΩ ΕΚΚΛΗΣΗ σε όποιους διαβάσουν αυτή την ανάρτηση. Μαζέψτε ότι μπορείτε. Από παιδικά ρουχαλάκια για τις ανάλογες ηλικίες, μάλλινα για τις μάνες, στοιχειώδη είδη της γυναικείας υγιεινής, γάλα, καφέ, αν σας περισεύουν Χριστουγεννιάτικα στολίδια που δεν χρησιμοποιείται, μπισκότα και ότι άλλο μπορεί η Αγάπη σας να προσφέρει στα παιδιά και στις γυναίκες αυτές, όχι σαν ελεημοσύνη, αλλά σαν προσφορά αγάπης....
Η Ταχυδρομική Διεύθυνση είναι :
ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΕΩΝΑ ΘΗΒΑΣ
Τ.Κ.32200 - ΘΗΒΑ
Υπ' Όψιν κ.κ. Β.Κοσμάτου - Μ.Πούλιου
Τηλ. 22620-73028

Υ.Γ. Σε συνεργασία με τον Παιδικό Σταθμό ΔΟΝ ΠΙΝΕΛΟ στην Άρια Ναυπλίας των αδελφών Ελένης και Γιάννας Ιωαννίδη, οργανώνουμε μια σύναξη φίλων για να μαζέψουμε αναγκαία είδη που θα τα μεταφέρουμε στην Θήβα και θα τα παραδώσουμε στις κρατούμενες γυναίκες και τα παιδιά τους.
Εύχομαι και ελπίζω να υπάρξει ανταπόκριση....

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

ΒΡΑΒΕΙΑ.....

Για 2η φορά τα τελευταία χρόνια ένα από τα βιβλία μου, μπήκε στην μικρή λίστα των υποψήφιων για το Βραβείο Αναγνωστών, που διοργανώνει και εφέτος το ΕΚΕΒΙ. Επιλέχθηκε ο ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑΣ από τις Λέσχες αναγνωστών και τους βιβλιοπώλες ανά την Ελλάδα και η ψηφοφορία του κοινού θα διαρκέσει έως τις 7 Δεκεμβρίου ε.έ.
Την προηγούμενη φορά, ήταν το βιβλίο μου Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ και ήρθε δεύτερο με μικρή διαφορά από εκείνο της κ. Ρ.Γαλανάκη.
Αμφότερα τα βιβλία μου έχουν εκδοθεί από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και πρέπει να ομολογήσω ότι όσα βιβλία μου εκδόθηκαν από τον ίδιο εκδότη, έκαναν σαρωτική επιτυχία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε χώρες που υπάρχει Ελληνισμός, όπως στην Κύπρο, την Γερμανία, την Αυστραλία, τον Καναδά, τις Η.Π.Α. και την μακρινή Ν.Αφρική ή και αυτή την Ρωσία!
Και το καλύτερο βραβείο που έχω εισπράξει είναι αναμφίβολα αυτή η αστείρευτη αγάπη των αναγνωστών, η εμπιστοσύνη των σε κάθε μου κείμενο και η αναγνώριση του έργου μου ακόμα και από τους λίγους εκείνους -που για προσωπικούς τους λόγους- κρατούν τις επιφυλάξεις τους.
Είμαι ευγνώμων προς όλους και γνωρίζω την ευθύνη που έχω απέναντί τους. Για τον λόγο αυτό και δεν παράγω νέα βιβλία με την ευκολία που θα μπορούσε να έχει η γραφίδα μου και παρά την αδημονία του κοινού να μου ζητά νέα αναγνώσματα. Εξ άλλου το πλέον σημαντικό που έχω εισπράξει -και που ήταν πάντα η κρυφή μου επιθυμία- από τους αναγνώστες μου ήταν ότι το κάθε βιβλίο μου είναι "διαφορετικό".... Με ικανοποιεί ιδιαίτερα και δεν θα μου άρεσε να ακούσω μια κρίση για το όποιο βιβλίο μου, που να λέει.... "μία από τα ίδια"....
Ελπίζω πως έτσι θα συνεχίσω, πιστός στην προμετωπίδα της ιστοσελίδας μου, να διακονώ την Λογοτεχνία με σεβασμό απέναντι των αναγνωστών....
Καλά λοιπόν τα Βραβεία, αλλά προέχει πάντα η αγάπη του κοινού......

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Τέλος Οκτωβρίου...

Πάει και αυτός η μήνας. Βγήκαμε από τον Ζυγό και περπατάμε στον....Σκορπιό! Ήταν ένας μήνας γεμάτος από έντονες συγκινήσεις και εξαιρετικά ευχάριστες αναμνήσεις., όσο και σημαντικά γεγονότα. Μόλις προχθές 24/10 ήμουν στην Κόρινθο στο βιβλιοπωλείο ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ για την τελευταία (;) παρουσία του ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ για εφέτος. Πολοί φίλοι με τίμησαν με την παρουσία τους και η βραδυά κύλησε σχεδόν μαγική από την ωραία συζήτηση που είχα με τους αναγνώστες....
Αλλά ο Οκτώβρης θα μείνει στις μνήμες μου, για την μεγάλη συγκίνηση, χαρά και ευφροσύνη που ένοιωσα με την κορυφαία επίσκεψη μου στην Κεφαλλονιά. Εκείνο το 3ημερο θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην καρδιά μου. Ο τόπος, οι άνθρωποι, η φιλοξενία και η αγάπη τους, η ανταπόκριση στις προσκλήσεις που είχαν λάβει για την παρουσία μας με την Λένα Μαντά, η ευγένεια μα και το αστείρευτο χιούμορ των ανθρώπων και τόσα άλλα.
Για μένα όμως ήταν και κάτι άλλο πολύ πιο σημαντικό, κάτι που ίσως αλλάξει ακόμα και αυτή την απ' εδώ και πέρα ζωή μου όση κι αν είναι αυτή....
Στο Φ.Μ. ανέβασα μερικές ακόμη φωτογραφίες από την επίσκεψη στο Αργοστόλι, σ'εκείνη την καταπληκτική βραδυά, γιατί άξιζε τον κόπο να το κάνω, σαν ένα μικρό Ευχαριστώ προς όλους εκείνους που μας τίμησαν κατά τον καλύτερο τρόπο.
Τέλος ο Οκτώβρης μου έφερε ακόμα ένα καλό νέο, που ναι μεν δεν έχει ολοκληρωθεί αλλά βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο και ελπίζω πως σύντομα θα έχω περισσότερα να πώ. Ένα από τα βιβλία μου, μεταφράζεται στην αλλοδαπή και πολύ σύντομα -ελπίζω- ότι θα εκδοθεί και εκτός Ελλάδος, με προοπτική να παραδώσω και άλλα μου έργα... Ίδωμεν.
Θα μπορούσα να προσθέσω σε όλα αυτά τα ευχάριστα την επίσκεψη πολύ αγαπητού μου ζεύγους από την Αγγλία που με γέμισε με ιδιαίτερη χαρά, και την μεθαυριανή συμμετοχή μου στο ανέβασμα του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο Βουλευτικό Ναυπλίου από τον Πολιτιστικό Σύλλογο ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ, όπου θα απαγγείλω το μέρος του Αφηγητή.... Ο γεννέθλιος μήνας μου πήγε καλά και μακάρι να συνεχίσει αυτή η "ξαστεριά" και τον υπόλοιπο χρόνο....

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ....

Στην δίνη των εντάσεων και των απανωτών γεγονότων, -ου γαρ έρχεται μόνον!- μπήκε και ο δαίμων του ηλεκτρονικού υπολογιστή!!!! Όπου αναφερόμουν στο Αργοστόλι μπέρδεψα ονόματα και τόπους.....! (Ντροπή μου!!!)
Έτσι διορθώνω την εκδήλωση-συνάντηση που είχαμε στο Αργοστόλι με τα πραγματικά ονόματα, που ηταν το Βιβλιοπωλείο ΣΤΑΜΑΤΕΛΑΤΟΥ της Χρύσας και του Γεράσιμου, που εκτός από την αγάπη τους, μας γέμισαν και θαυμάσια δώρα, όπως και όλοι οι άλλοι φίλοι όπου κι αν βρεθήκαμε. Και για να σας αποδείξω την σύγχιση που είχα από την ένταση εκείνης της βραδυάς, είχα υποσχεθεί στην κυρία που βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το βιβλιοπωλείο της Χρύσας και του Γεράσιμου, όπου διατηρεί ένα καταπληκτικό μαγαζί γεμάτο Κεφαλλονίτικες λιχουδιές, ότι αν μη τι άλλο θα έπερνα αρκετές μάντολες, γλυκά του κουταλιού κ.ά. για δώρα σε φίλους μου εδώ στο Ναύπλιο....
Δεν πήρα ούτε ΜΙΑ!!! Ξεχάστηκα κυριολεκτικά, ας όψετε και ο Μάκης Ευαγγελάτος που μας περίμενε εναγωνίως για το δείπνο των κοινών γεννεθλίων μας!
Ελπίζω να με συγχωρέσουν οι φίλοι μου. Υπόσχομαι να μην επαναληφθεί....

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ....

Αναγκαστική η καθυστέρηση μιας και δεν πήρα ανάσα από την ημέρα της επιστροφής από την Κεφαλλονιά. Είχα τριπλά (!) γεννητούρια! Η ανηψιά μου έφερε ένα τρισχαριτωμένο κοριτσάκι και την ίδια ημέρα έφευγε από το ΜΗΤΕΡΑ ο κουμπάρος μου Γ.Γ. με τα διδυμάκια του! ένα κι' ένα. Θα βαφτίσω το αγοράκι στην Τήνο λίαν προσεχώς μιας και εκεί τα έταξε η μητέρα τους! Η πολλαπλή χαρά επεσκίασε και την κούραση των ημερών που προηγήθηκαν αλλά και όλη την συσσωρευμένη ένταση που μοιραία κάθησε σαν κουρνιαχτός στην ψυχή μου.
Χρωστάω λοιπόν έστω και τώρα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στους φίλους της Κεφαλλονιάς για όλα όσα έκαναν, ώστε εκείνο το 3ημερο να μας μείνει αλυσμόνητο. Στις δύο Μαρίες μου. Την Βαρία Βλαχογιαννάτου και την Μαρία Φουντά. Τον Πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. της Ιακωβατείου Βιβλιοθήκης μαζί και όλους τους φίλους που μας τίμησαν στην πρώτη εκείνη παρουσίαση. Στον Μάκη Ευαγγελάτο που μας φιλοξένησε με τόση γενναιοδωρία και άφθαστη ζεστασιά -σαν στο σπίτι μας- στο υπέροχο CEFALLONIA PALLAS HOTEL, αλλά και την χαρά να γιορτάσουμε μαζί τα κοινά μας γεννέθλια! Στην Γιώτα Σιούτη και τον Γιώργο Χαλαβαζή του Ρ.Σ. IONIAN GALAXY 90.8 FM STEREO όπως και στον Ρ.Σ. COSMOS 96.5. Στον Νίκο και την σύζυγο του στην Σάμη στο θαυμάσιο βιβλιοπωλείο τους για το πάρτυ που οργάνωσαν για την Λένα και εμάς όλους -κρίμα που δεν πήρα τα υπόλοιπα κεφτεδάκια του μπουφέ σε τάπερ!- και τέλος στον Βαγ.Νοδάρο την σύζυγο και την θυγατέρα τους που μας φιλοξένησαν στον δικό τους χώρο και που νοιώσαμε ότι όλο το Αργοστόλι ήρθε να μας δει, να μιλήσει μαζί μας και να μας κάνει να νοιώσουμε αυτή την συγκινητική και αναντικατάστατη αγάπη που ενώνει τους δημιουργούς με τους αναγνώστες.
Τόσο η Λένα Μαντά όσο και εγώ, φύγαμε από εκείνο τον ευλογημένο τόπο με μια υπόσχεση που δώσαμε σε όλους αυτούς τους μοναδικούς φίλους. Να επιστρέψουμε!

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

Κόρινθος - Σάββατο 24 Οκτωβρίου

ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ.... Α!

Εννέα χρόνια περίμενα αυτή την πρόσκληση που έλεγε να έρθει και δεν ερχόταν! Άρχισα να πιστεύω πως ούτε ένας δεν είχε διαβάσει την "Αθηνά" σε όλη την Κεφαλλονιά. Μέχρι που μία φίλη μου, η Μαρία Β. μαζί με μια άλλη Μαρία, αποφάσισαν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους.Και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει να παίρνει μια γυναίκα απόφαση για δράση, πόσο μάλλον δύο!
Και η πολυπόθητη πρόσκληση ήρθε και μάλιστα από την Ιακωβάτειο Βιβλιοθήκη Ληξουρίου! Μαζί και άλλες δύο από το Αργοστόλι και την Σάμη!
Κανείς δεν κατάλαβε από την συντροφιά μου την ένταση και την φόρτιση που κουβαλούσα στον πηγαιμό για την....Κεφαλλονιά. Στεκόμουν στο κατάστρωμα του φέρρυ που μας πήρε από την Κυλλήνη και κοίταζα αχόρταγα τον ορίζοντα. Πρώτα η κορφή του Αίνου και μετά σιγά σιγά οι απαλές χαμηλότερες κορφές και καταπράσινες λαγκαδιές του αγαπημένου τόπου. Είχα να πατήσω το πόδι μου εκεί, περισσότερο από μισό αιώνα! Από εκείνες τις αποφράδες ημέρες του 1953 που το Ιόνιο ταρακουνήθηκε και άφησε πίσω του μονάχα ερείπια, οιμωγές, θρήνους και αγιάτρευτες πληγές. Τότε που στεκόμουν στην προβλήτα του Αργοστολίου και αποβιβάζαμε βοήθεια που είχαμε μεταφέρει με τα πλοία του Β.Ν. όταν ένας μετασεισμός μας ταρακούνησε για τα καλά και είδα την γη να ανοίγει μπροστά στα μάτια μου και να σταματά μόλις δύο μέτρα από τα πέλματά μου! Και τώρα πατούσα τα ίδια χώματα και μια λέξη ερχόταν ξανά και ξανά στο μυαλό μου. ΑΝΑΣΤΑΣΗ-ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ... Έτσι μου φάνηκε αυτή η Κεφαλλονιά που έβλεπα. Πανέμορφη, αρχοντοπούλα όπως ήταν πάντα, ξαναχτισμένη με άφθαστη αισθητική, χωριά και πόλεις ολόφωτες από χαμόγελα ανθρώπων και σπιτιών, πολύβουο μελίσσι δράσης και προκοπής.
Το πρόγραμμα μου ήταν εξαιρετικά φορτωμένο όσο και κουραστικό. Πρώτο μέλημα όμως να πάω στον Άγιο και να Τον προσκυνήσω, κάτι που δεν είχα κάνει 53 χρόνια πριν, τότε που η Κεφαλλονιά ήταν ένας σωρός ερειπίων γεμάτη πληγές. Απίθωσα στα πόδια Του τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης μου μα και της συγκίνησης, γιατί μαζί με τα δικά μου απίθωσα και της πραγματικής Αθηνάς -έτσι σαν μνημόσυνο- σύμφωνα με την εντολή της....Χρόνια πολλά πριν.
Έκανα ένα πνευματικό μνημόσυνο και στις ψυχές των προγόνων, που τα οστά τους βρίσκονται κάπου σ' αυτά τα άγια χώματα και που εγώ είμαι η συνέχειά τους. Και φώναξα μυστικά από την καρδιά μου. "Γη μου αγαπημένη, γη των προγόνων μου...Ήρθα, ήρθα μαζί σας να σας μνημονεύσω και σας ευχαριστώ γιατί είμαι η δική σας φωνή, εδώ, στα πόδια του Αγίου μας.... "
Και μετά στο καθήκον! Το Ληξούρι μας επεφύλλαξε μια αρχοντική υποδοχή, αντάξια του μεγάρου που στεγάζεται η Ιακωβάτειος Βιβλιοθήκη, οι άνθρωποι μας αγκάλιασαν με περίσσια αγάπη και εκείνη την μοναδική ευγένεια που θαρρείς και την συντηρεί αέναα ο Αδρίας που δροσίζει όλο το Ιόνιο... Με την Λένα Μαντά συντροφιά είπαμε δυό λόγια και μετά άρχισε η κουβέντα με τους παρισταμένους όλο και ποιο θαρετή όλο και ποιο ζεστή. Γίναμε μια συντροφιά φίλων ιδίως με τα νειάτα που ήρθαν να μας δουν από κοντά προς μεγάλη χαρά και των δυό μας. Και την επομένη ακολούθησε η Σάμη, ραδιόφωνικές συνεντεύξεις, υπογραφές και ξανά υπογραφές.... Αλλά η μεγάλη έκπληξη ήταν το Αργοστόλι. Έμοιαζε σαν μια μεγάλη φιέστα όπου αντί για πυροτεχνήματα είχαμε χαμόγελα αγάπης σαν τον ήλιο, όπου ένα αμέτρητο πλήθος γέμιζε αδιάκοπα τον χώρο, νέοι, μικροί και μεγάλοι, όλοι με έναν καλό λόγο, πρόσωπα γεμάτα αγάπη, αγκαλιές μοσχομυρισμένες από τα λούλουδα και τα βοτάνια της Κεφαλλονιάς....Ποτέ πριν δεν δώσαμε και δεν πήραμε τόση αγάπη από τον κόσμο, ποτέ πριν τόσες στοίβες βιβλίων μας δεν εξαφανίστηκαν από τα ράφια του βιβλιοπωλείου που μας φιλοξενούσε! Είχαμε και την αγωνία να παραστούμε σε τιμητικό δείπνο στο "Κεφαλλονιά Παλλάς" όπου μας περίμενε υπομονετικά ο φίλος κ.Μ.Ευαγγελάτος, η ώρα περνούσε και όλο και έρχονταν νέοι φίλοι να μας δουν, να μιλήσουν έστω για λίγο μαζί μας, να μας δείξουν την αγάπη τους....
Και όταν επιτέλουν κάποια στιγμή καταφέραμε να πάμε στο ξενοδοχείο που μας φιλοξενούσε, ήρθε και η τελευταία έκπληξη. Μαζί με τα δικά μου γεννέθλια, γιορτάσαμε και τα γεννέθλια του κ. Μ.Ευαγγελάτου με μια διαφορά βεβαίως κάποιων δεκαετιών! Έγώ έκλεινα τα 73 και εκείνος τα.....
Τα υπόλοιπα θα τα πώ σε νέα ανάρτηση....Κάντε υπομονή λοιπόν....
Υ.Γ. Στο Φ.Μ. σας παραπέμπω για σχετικές φωτογραφίες.

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ.....;

Πάει! Τέλειωσε κι αυτό το γλέντι! Νικητές και ηττημένοι, σκύβουμε πάνω από την καθημερινότητά μας και κοιτάζουμε το Αύριο που αφορά όλους μας. Από ότι συλλέγω από μηνύματα φίλων και αγνώστων, βλέπω ότι όλοι ανεξαιρέτως έχουν τις ίδιες αγωνίες. Και δεν είναι μόνο το οικονομικό πρόβλημα. Με ικανοποίηση διαβάζω τις αγωνίες των νέων για θέματα εξ ίσου σημαντικά, όπως το Σκοπιανό, το Κυπριακό, το Αιγαίο, το Ασφαλιστικό κ.ά. που σημαίνει -το έδειξαν άλλωστε και οι εκλογές- πως οι έλληνες σαν να αρχίσαμε να "ξυπνάμε" και να σκεφτόμαστε σαν πολιτικά όντα και να επιλέγουμε αλλαγή πορείας μήπως και τούτος ο τόπος βρει επιτέλους τον βηματισμό του.... Και περισσότερο από την ίδια την ήττα του κ.Κ.Καραμανλή αυτό που βαραίνει πολύ περισσότερο είναι η ευθύνη που πέφτει στα χέρια και τους ώμους του κ.Γ.Παπανδρέου. Αν το ΠΑΣΟΚ επιστρέψει στις παλιές συνταγές, αν επαναλάβει αυτά που έγιναν στο παρελθόν και δεν αλλάξει πραγματικά πορεία, τότε αυτό που θα συμβεί θα είναι πολύ χειρότερο από την σημερινή ήττα της Ν.Δ. γιατί πολύ απλά ο κόσμος έχει συσσωρεύσει πολύ θυμό μέσα του, πολύ αγανάκτηση και η υπομονή του έχει εξαντληθεί. Και τα αποτελέσματα θα είναι εξαιρετικά δυσάρεστα για όλους. Για το καλό του τόπου εύχομαι ειλικρινά ο νέος πρωθυπουργός να τα καταφέρει και να έχει καταλάβει πως η "δόξα" του πρωθυπουργικού θώκου είναι τόσο ευάλωτη και εφήμερη όπως η ημέρα που έρχεται και φεύγει. Και κανείς απολύτως δεν έχει αέναη πίστωση Χρόνου....
Ας ευχηθούμε λοιπόν όλοι χωρίς μεμψιμοιρίες να πάει η Ελλάδα μπροστά....

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Επέτειος...

Οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, γιόρτασαν προχθές τα 30στά τους γεννέθλια! Στις νέες εγκαταστάσεις στην Μεταμόρφωση μαζεύτηκαν φίλοι και συνεργάτες για να ευχηθούν τα καλύτερα στον Θάνο και την Νίνα Ψυχογιού, μα και στα παιδιά τους που άξια συνεχίζουν το έργο του παππού και του πατέρα τους. Βέβαια, όλοι οι συγγραφείς-συνεργάτες των εκδόσεων "Ψ" είμασταν εκεί, ανάμεσα σε παλιούς και νέους φίλους.... Με άφατη χαρά συνάντησα [αυτό κι αν δεν ήταν έκπληξη] την λατρεμένη Κατερίνα "Ακαλανθίς", πανέμορφη και απαστράπτουσα όπως πάντα με το ποιο εκθαμβωτικό κόκκινο φόρεμα της βραδυάς, όπως και με εξ ίσου μουδιασμένη διάθεση δέχτηκα ασπασμό [αναγκαστικό σας βεβαιώνω] από Ιούδα θηλυκού γέννους! Μονάχα η καλή μου ανατροφή με εμπόδισε να μην τον ανταποδώσω με ένα ηχηρό δημόσιο χαστούκι...
Κατά τα άλλα η βραδυά ήταν υπέροχη, οι πλούσιοι μπουφέδες και τα μπαρ αναστέναξαν από τις βουλιμικές επιδρομές των καλεσμένων, η κ.Νίνα Ψυχογιού σαν καλή -και υπέρκομψη- οικοδέσποινα έτρεχε αδιάκοπα και ακούραστα δεξιά κι αριστερά να προλάβει έναν καλό λόγο σε όλους τους καλεσμένους της, ο κ. Θάνος συνελήφθη ως μειράκιον να ανοίγει με πρωτοχρονιάτικη θαρρείς αδημονία στην Ρεσεψιόν τα δώρα που του έφεραν οι καλεσμένοι φίλοι του, πανευτυχής βεβαίως για την επιτυχία της εκδήλωσης, το ίδιο και ο παππούς Ψυχογιός που καμάρωνε δικαιολογημένα τα εγγόνια του.
Το κλου της γιορτής ήταν η βράβευση με ειδική πλακέττα τριών συγγραφέων των Εκδόσεων "Ψ" για την προσφορά τους... Ο Γ.Πολυράκης, η Λ.Μαντά και η αφεντιά μου....είμασταν οι αποδέκτες αυτής της τιμής. Ευχήθηκα στον κ. Ψυχογιό να συν-εορτάσουμε και τα 40στά γεννέθλια....Ο Θεός να δώσει!

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Κεφαλλονιά

Με πολύ χαρά δέχτηκα μια πρόσκληση από την Ιακωβάτειο Βιβλιοθήκ Λυξουρίου και θα βρεθώ εκεί τον ερχόμενο μήνα. Με την ευκαιρία αυτή θα πάω και στο Αργοστόλι και στην Σάμη.
Με διακατέχει από τώρα βαθειά συγκίνηση, γιατί θα βρεθώ στο νησί της Αθηνάς μετά από πάρα πολλά χρόνια, εκεί που έζησε και έδρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της εκείνη η καταπληκτική γυναίκα που ο βίος και η πολιτεία της στάθηκαν το συναρπαστικό περιεχόμενο του ομώνυμου βιβλίου μου.
Και βέβαια είναι ένα πνευματικό προσκύνημα στο νησί των προγόνων μου αλλά και στον μεγάλο Άγιο της Κεφαλλονιάς.
Καλή αντάμωση φίλοι μου.

Σεπτέμβρης...

Ήταν και αυτός ένας γεμάτος από οδοιπορίες μήνας. Εξ ου και η "απουσία" μου απ' αυτές τις σελίδες.Και ακόμα τρέχω στις διάφορες υποχρεώσεις που θέλοντας και μη πρέπει να δίνει κανείς το παρόν γιατί αλλιώς παύει να είναι κοινωνικόν ζώον!
Η αυλαία αυτού του μήνα θα κλείσει με την γιορτή των 30 χρόνων των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ που θα γίνει στις νέες εγκαταστάσεις της Εταιρείας στην Μεταμόρφωση Αττικής, όπου είχα την ευκαιρία να επισκευθώ πριν λίγες ημέρες για πρώτη φορά. Ένα σύγχρονο κτίριο υψηλής αισθητικής έτσι όπως πρέπει να είναι το συνολικό προφίλ και παρουσία ενός σύγχρονου συγκροτήματος που φιλοξενεί και υπηρετεί την Λογοτεχνία.
Χάρηκα που είδα παλιούς και γνώριμους φίλους-συνεργάτες, οι περισσότεροι των οποίων αν και "αφανείς" πίσω από τα γραφεία τους, εν τούτοις προσφέρουν ένα μεγάλο μέρος από την διεργασία του να φτάσει στα χέρια του κοινού ένα βιβλίο ολοκληρωμένο αισθητικά και ποιοτικά.
Μα τα γεγονότα τρέχουν γύρω και δίπλα μας. Εκλογές, ντι-μπέϊτ, φωνασκίες τηλεοπτικές, ακατάσχετες φλυαρίες που σχεδόν κανένας δεν παρακολουθεί πλέον, υποσχέσεις και λόγια του αέρα.... Εδώ ο κόσμος χάνεται βαρκούλες αρμενίζουν, για να χρησιμοποιήσω την πιο κόσμια έκφραση αυτής της λαϊκής ρήσης. Και επειδή εμείς οι Έλληνες είμαστε ακατανόητοι στις επιλογές και τις αντιδράσεις δεν θα εκπλαγώ καθόλου από το όποιο αποτέλεσμα των εκλογών. Είμαστε ικανοί για τα πιο εξωφρενικά... Γελάω λοιπόν προκαταβολικά!

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009

Αυλαία Αυγούστου.

Τελειώνει σιγά σιγά και αυτός ο μήνας με την σημερινή γιορτή του Αγίου Φανουρίου και τις εκκλησιές μας γεμάτες εχθές και σήμερα με πιστούς που προσεύχονται, ζητώντας "φανέρωση" στις επιθυμίες και τις παρακλήσεις τους. Και όλοι λίγο πολύ "κάτι" έχουμε να ζητήσουμε από τον Θεό μέσω των αγίων Του. Όλοι αποζητάμε το ανέφικτο από τις ανθρώπινες δυνάμεις και το εναποθέτουμε στα χέρια Του.... Μα πως είναι δυνατόν Εκείνος να διορθώσει όλες τις ανθρώπινες "παθήσεις", ιδίως εκείνες που κρύβονται πίσω από μάσκες, ή πυκνούς καπνούς κακίας, υποκρισίας, αχαριστίας, αγνωμοσύνης, μοχθηρίας...Πως μπορεί να σταματήσει την "πρόκληση" που επιδεικνύουμε με την καθημερινή μας αλαζονεία, την αμετροέπεια, τον κομπασμό μας...; Και πάνω απ' όλα την ασέβεια που δείχνουμε προς τον πλησίον συνάθρωπο, τον πάσχοντα, ακόμα και το σπίτι που μας δόθηκε δανεικό και που λέγεται "Μάνα Γη"...;
Τ' αποκαϊδια των τελευταίων ημερών σφραγίζουν με τον χειρότερο τρόπο αυτή την συμπεριφορά μας και κάνει ετούτες τις ημέρες ακόμα πιο μελαγχολικές, ακόμα πιο θλιμένες.
Δεν τολμώ πια να ζητήσω τίποτα από τον Θεό, παρά μόνο το Έλεός Του.....

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2009

Αυγουστιάτικη ραστώνη...

Ο Αύγουστος είναι μήνας διακοπών, μήνας να ξεφύγουμε όλοι από τον κάματο και τις εντάσεις ενός ολόκληρου χρόνου. Να χαρούμε τις θάλασσες και τα βουνά, τις εκδρομές και τις δραπετεύσεις μας από τα συνήθη καθημερινά. Το έχουμε ανάγκη σαν μικρό αντίδοτο στις εντάσεις που περιέρχονται στη βιοπάλη μηνών και μηνών. Και σαν Μεσογειακοί που είμαστε "του δίνουμε και καταλαβαίνει..." Και παρά την τόσο αμφισβητούμενη κρίση, τα νησιά μας "έσκασαν" από την πολυκοσμία, τα θέρετρα παράλια και ορεσίβια γέμισαν παιδομάνι και νεολαίους, γονείς ακόμα και παππούδες-γιαγιάδες!
Είναι και ο μήνας της Παναγιάς μας, μοναστήρια και ξωκκλήσια γέμισαν προσκυνητές και πιστούς, τα πανηγύρια έδωσαν και πήραν, τα κλαρίνα και τα νταούλια βρόντηξαν σαν καριοφύλια, όλοι θυμήθηκαν τις ρίζες μας και έσυραν καλαματιανά και τσάμικα, μπάλους και πεντοζάληδες...! Η Ρωμιοσύνη στο μεγαλείο της! Δεν μπα να υπάρχει κρίση και ανασφάλεια!
Οι σούβλες με τα κοκορέτσια και τους οβελίες έκαναν θραύση, καταρράκτες οίνων και μπύρας καταναλώθηκαν, άσε τα τσίπουρα και τα ούζα! Χαρά Θεού....
Άντε και του Χρόνου να είμαστε καλά, να περάσουμε και τις άλλες Συμπληγάδες που θα έρθουν και να γεμίσουμε τις σκέψεις μας με τα όνειρα των επόμενων διακοπών...
Ας απολαύσουμε λοιπόν τούτη των ραστώνη των τελευταίων ημερών του Αυγούστου και "έχει ο Θεός"....

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Ιούλιος-Μήνας αναταράξεων.

Φεύγει κι αυτός ο μήνας και μπαίνουμε αισίως στο μέσο του καλοκαιριού και της μεγάλης Θεομητορικής εορτής. Ήταν ένας μήνας μεγάλων αναταράξεων και εντάσεων. Καθώς φαίνεται -κι ας μην θέλουν πολλοί να το πιστέψουν- η έκλειψη του ηλίου έφερε τρικυμίες στις ζωές των ανθρώπων, έστω και διαφορετικών εντάσεων.
Μπορεί όμως να έφταιγε η "έλλειψη" που έχουν έθνη και άτομα, σε χαρακτήρα, σε προτεραιότητες, σε αρετή, σε πίστη αληθινή σε όποιο θεό κι αν πιστεύουν, εκτός του...Μαμμωνά!
Η "σκιά" που κάλυψε όμως το Φως, δεν κράτησε για πολύ. Μόλις 6 λεπτά και κάποια δεύτερα!
Μακάρι να κρατούσαν και οι σκιές που σκορπάμε εμείς οι άνθρωποι γύρω μας τό ίδιο μικρό διάστημα. Μακάρι στο μέλλον να γίνει έτσι, ώστε το πάσης φύσεως "κακό" να περνά δίπλα μας σαν αστραπή και να μην μας αγγίζει, να μην μας πληγώνει.
Είθε οι όποιες ψυχικές ή πνευματικές ελλείψεις μας να μην δημιουργούν εκλείψεις και εκπτώσεις εις βάρος των άλλων, εις βάρος της Φύσης, εις βάρος του μέλλοντος....
Είθε να έρθει η στιγμή που θα υψωθεί ο Άνθρωπος και όχι ο Υπάνθρωπος.

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Νεοπλουτισμός και ανθρώπινη βλακεία...

Έβλεπα την περασμένη εβδομάδα σε ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό την μεγαλομανία των νεόπλουτων του κόσμου με τις θαλαμηγούς και τα κότερά τους. Ένας εξ αυτών δεν του έφτανε μία θαλαμηγός αλλά παρήγγειλε και τρίτη (!) ακόμα μεγαλύτερη από τις άλλες δύο.
Η χλιδή και η σπατάλη...απίστευτη. Υπολογίστηκε το κόστος (μόνο) αυτών των πολυτελών σκαφών που έδειξε η Τ/Β, σε πάνω από πέντε (5) δις εκατομμύρια δολλάρια!!!
Στην συνέχεια σαν να μης μας έφτασε όλη αυτή η πρόκληση μας έδειξαν και τα μέγαρα ή τις επαύλεις των εξ ίσου νεόπλουτών ιδιοκτητών τους.
Τι να πει κανείς...; Σε μια εποχή όπου αμέτρητα εκατομμύρια ανθρώπων δεν έχουν πρόσβαση καν στο νερό, όταν εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο πεθαίνουν γιατί δεν μπορούν να έχουν την "πολυτέλεια" ενός εμβολίου της ελονοσίας ή της χολέρας που στοιχίζει μόλις ΕΝΑ δολλάριο το καθένα απ' αυτά, όταν αμέτρητα πλήθη ανά τον κόσμο δεν έχουν ούτε μία κούπα ρύζι για να μην πεθάνουν από λιμοκτονία, να βλέπεις όλη αυτή την θρασύτητα του νεοπλουτισμού, αυτή την πρόκληση προς την ανθρώπινη δυστυχία, τότε τι πρέπει να σκεφτείς....;
Ας σκεφτούμε ότι μόνο τα μισά χρήματα από όλη αυτή την σπατάλη και χλιδή, δίνονταν για λογαριασμό των αναξιοπαθούντων όπου γης, πόσο ποιο διαφορετική θα ήταν η Ζωή στον πλανήτη μας. Άραγε θα υπάρξει κάποια ομάδα ανθρώπων σαν αυτή της WWF ή όποιας άλλης ανθρωπιστικής οργάνωσης που θα υψώσει την φωνή της ενάντια σ' αυτή την αναίδεια και την πρόκληση που από μόνη της αποτελεί έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας...;
Τι ζητάω ε.....; Δεν λυπάμαι που είμαι αιθεροβάμων. Δεν λυπάμαι που εξοργίζομαι με όλη αυτή την προκλητική στάση. Λυπάμαι μόνο στην σκέψη του τι μέλλει γεννέσθαι την ώρα που όλη αυτή η παγκόσμια αγανάκτηση υψώσει την δική της φωνή...
Ίσως και την γροθιά της....

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ.....!

Σε όλες τις εποχές και σε όλα τα κοινωνικά-επαγγελματικά στρώματα υπήρχαν οι αντιζηλίες, οι φθόνοι τα μίση... Είναι καθώς φαίνεται σύμφητο στον άνθρωπο να επωφθαλμιά και να φθονεί τον διπλανό του ακόμα και αν δεν είναι "επιτυχημένος". Αρκεί ο ίδιος να αισθάνεται ότι είναι ο ισχυρός, ο δυνατός, ο καλύτερος, ο "ανώτερος"...και όλοι οι άλλοι "κατώτεροι"...!
Βεβαίως αυτά ισχύουν για κάθε συμπλεγματικό και ψυχοπαθολογικό άτομο.
Πολύ χειρότερο όμως, είναι το να φθονείς, να λοιδωρείς και να "μαχαιρώνεις" πισώπλατα ανθρώπους που μπορεί να είναι φίλοι σου, συνεργάτες, εταίροι, γειτόνοι ή και συγγενείς σου, έστω και αν δεν σου έχουν δώσει αφορμές ή δικαιώματα για να "ζηλέψεις".
Είναι σχεδόν αποδεκτό λοιπόν, στον χώρο της "σόου-μπιζ" να υπάρχουν τέτοιου είδους συμπεριφορές, όπου ο ανταγωνισμός είναι θανατηφόρος (!), αλλά και στον χώρο των επιχειρήσεων ακόμα και της Πολιτικής.
Θα περίμενε κανείς ότι στον χώρο του Πνεύματος δεν θα υπήρχαν τέτοια φαινόμενα ή και αν υπήρχαν θα ήταν πολύ ηπιότερης και μικρότερης έκτασης. Έτσι πίστευα -αφελώς- μέχρι πρότινος. Έκπληκτος και άναυδος πληροφορήθηκα ότι από πολύ καιρό είχε ξεκινήσει παρασκηνιακά μια δυσώδης και βρωμερή εκστρατεία ενάντια σε γνωστό συγγραφέα, που απ' όσο γνωρίζω όχι μόνο δεν είχε βλάψει κανέναν συνάδελφο, αλλά αντίθετα είχε ευεργετήσει και βοηθήσει ουκ ολίγους εξ αυτών. Και διερωτήθηκα για το ποιός ο σκοπός μιας τέτοιας άθλιας συμπεριφοράς, όταν "υποτίθεται" εμείς που διακονούμαι το Πνεύμα, θα πρέπει να είμαστε υπεράνω τέτοιων συμπεριφορών, όχι μόνο με λόγια αλλά και έμπρακτα.
Μου ζητήθηκε από τον παθόντα η συμβουλή μου... Απάντησα:
Η μία λογική λέει να αγνοήσεις το γεγονός αυτό καθ' αυτό. Δεν αξίζει τον κόπο.
Η άλλη όμως λέει πως δεν μπορείς και δεν έχεις το δικαίωμα να αφήνεις ατιμώρητους τους τριβόλους, τους διαδοσίες, τους άθλιους κάθε επιπέδου που θεωρούν χόμπυ τους να διασύρουν την ηθική υπόσταση του άλλου και μάλιστα σε τομείς που δεν τους αφορούν παντιοτρόπως. Να προσφύγεις στον Εισαγγελέα και στην Δικαιοσύνη. Και ευτυχώς που η συκοφαντική δυσφήμηση ΔΕΝ εξαγοράζεται, αλλά ΕΚΤΕΛΕΙΤΑΙ....
Δεν γνωρίζω ποια από τις δύο συμβουλές μου θα ακολουθήσει ο παθών. Ένα όμως είναι σίγουρο. Ότι και στην μία περίπτωση και στην άλλη, και μόνο η απόφασή του να δημοσιοποιήσει πρόσωπα και "διαδρόμους" απ' όπου εξεπορεύθη -όπως λέει- όλη αυτή η άθλια ιστορία που παίχθηκε εις βάρος του, δείχνει θάρρος και στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
Γιατί δεν είναι δυνατόν αενάως οι αθώοι να γίνονται δακτυλοδειχνούμενοι και οι άθλιοι αλητήριοι να μένουν ατιμώρητοι.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

ΑΠΑΝΤΩ....

Έκανα την προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ, όχι μόνο γιατί είναι από τις ευγενέστερες που έχω λάβει, αλλά και διότι η φίλη από την Κατερίνη, άγγιξε με μεγάλη ευστοχία δύο από τα βιβλία μου που είναι λιγότερο γνωστά αλλά που και εγώ ο ίδιος τα ξεχωρίζω στην καρδιά μου. Οι λόγοι είναι πολλοί όπως πολλοί ήταν και οι αναγνώστες που στην πρόσφατη περιοδεία μου στην Β.Ελλάδα αλλά και στην Πελ/σο με εξέπληξαν φέρνοντας τα να τους τα υπογράψω! Και χάρηκα ιδιαίτερα όταν μου έλεγαν σχεδόν όλοι τα ίδια λόγια.
"Είναι τα πιο δυνατά σας βιβλία..."
Στην Κυπαρισσία δε έγιναν ανάρπαστα προς μεγάλη λύπη του αγαπητού μου κ. Αβδάλα που δεν είχε προβλέψει να έχει ανάλογο στοκ, αφού η παρουσίαση αφορούσε τον ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ και τον ΕΡΩΤΑ της Λένας Μαντά!
Και είναι μια ακόμα ευκαιρία αυτή, να πώ για άλλη μία φορά ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στο κοινό της ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ και στον κ.Νέστορα για την θερμή αγάπη που με περιέβαλλαν τότε αλλά και τώρα.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ

Κύριε Καρακάση,

Ευχαριστώ που με τιμάτε με την απάντησή σας.
Δεν αναφέρθηκα στα άλλα δύο βιβλία που είναι σε άλλες εκδόσεις.
Το βιβλίο σας "Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη", για μένα προσωπικά είναι το πιο δυνατό βιβλίο.
Υποκειμενικά πάντα μιλώ με την ιδιότητα του αναγνώστη.
Δεν υπάρχει πιο συναρπαστικό κείμενο… γραμμένο απλοϊκά… μυθιστορηματικά… και να μου γκρεμίζει τη ψυχή… τα δεδομένα της ψυχής και να μου τα ξαναχτίζει.

Είναι το συναίσθημα που μου έχει αφήσει αυτό το βιβλίο… και δε σας κρύβω ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν στιγμές πτώσης –όπως πιστεύω ότι συμβαίνει σε κάθε άνθρωπο– που η ανάγνωση της δύναμης που ενέχει αυτό το βιβλίο μου δίνει το καλύτερο σκούντημα για ανάταση και πάλι.

Πάντα υποκειμενικά διότι πιστεύω, ο κάθε αναγνώστης παίρνει αυτό που μπορεί να πάρει… στο χρόνο που διαβάζει κάποιο βιβλίο.

Στο… "Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός "… υπάρχει η λεζάντα (ας μου επιτραπεί η έκφραση) μυθιστόρημα… για μένα είναι η πραγματικότητα που ζούμε… και την πνίγουμε μέσα από δήθεν συμπεριφορές… για να μην ταράξουμε τα ήδη ταραγμένα νερά.
Πολύ ενέργεια… σύγχρονη ενέργεια και ιδιαίτερη πλοκή μέσα στο χώρο-χρόνο.

Στέκομαι σε μια φράση σας στον Τοίχο που μου γράψατε… ότι κάθε βιβλίο σας είναι διαφορετικό… η γραφή του, και αυτή είναι η υπερηφάνεια σας.

Σας είπα από την αρχή πως υποκλίνομαι και δεν έχω δικαίωμα να μιλήσω… απλά μιλώ σαν αναγνώστρια… δεν τοποθετώ χαμηλότερα των προσδοκιών μου –μετά από ότι δικό σας έχω διαβάσει, τον Βιολονίστα, απλά διάβασα το πιο ήρεμο έργο σας… σα να βρισκόμουν σε ένα κλειστό λιμάνι με απόλυτη άπνοια…
Μόνο αυτό το σημείο μου έκανε εντύπωση και αυτό ήθελα να σας εκφράσω.

Σας ευχαριστώ για το χρόνο που μου διαθέτετε, σας είμαι ευγνώμων για τη πνευματική τροφή που προσφέρεται.

Πάντα πιστή σας αναγνώστρια

Σας χαιρετώ
Βασιλική

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

THIS IS AMERICA......

Παρακολούθησα την κηδεία του Μ.Τζάκσον και ένοιωσα για άλλη μία φορά βαθειά θλίψη. Όχι γιαυτή καθεαυτή την τελετή. Σίγουρα δεν ήταν κηδεία! Ήταν άλλο ένα σόου made in U.S.A όπου ακόμα και ο θάνατος γίνεται "θέαμα και άρτος"...Θα μου πείτε πως άλλα τα ήθη τα δικά μας άλλα της μακρινής Αμερικής...Αλλά εδώ, αν μη τι άλλο διατηρούμε τον σεβασμό και την θλίψη μας απέναντι στους νεκρούς μας, αποτίουμε τον πρέποντα σεβασμό σε όλη την διάρκεια του πένθους μας. Τον άμοιρο τον Μ.Τζάκσον ακόμα και τον θάνατό του βρήκαν να δείξουν την ασέβεια προς το βασανισμένο λείψανό του, που σαν να μην έφτανε όσα του μαρτύρησαν όσο ζούσε βρήκαν ακόμα και τον θάνατό του να τον σκυλέψουν... Ακόμα και γέλωτες τρανταχτοί ακούστηκαν κατά την "νεκρώσιμη" τελετή και έκαναν ότι μπορούσαν για να "γεμίσουν" το σόου με φανταχτερά και πλουμιστά στολίδια που δεν είχαν σχέση με τον ελάχιστο σεβασμό που θα έπρεπε να δείξουν απέναντι στον νεκρό....
Και κανείς βεβαίως δεν βρέθηκε ή δεν τόλμησε να οικτηρήσει εκείνον τον άθλιο γονιό που καθόταν "πρώτο τραπέζι πίστα" με το καβουράκι στο κεφάλι και μασώντας τσίχλα σαν κατσίκα, που χαμογελούσε συνεχώς στις κάμερες, λες και δεν είχε καμιά ευθύνη για την κτηνώδη συμπεριφορά του απέναντι σε εκείνον τον άνθρωπο που ο ίδιος είχε μεταλλάξει στον δυστυχέστερο των ανθρώπων...τον γυιό του. Τον γυιό που τον χτυπούσε με συρματόσχοινο και λουρίδα μικρό παιδάκι ακόμα, και που εμφανίστηκε μετά από τόσα χρόνια για να πει ξεδιάντροπα μπροστά στις κάμερες. "όλα είναι ο.κ....."
Ο Μ.Τζάκσον ήταν αναμφίβολα ένας χαρισματικός, ιδιοφυής και ταλαντούχος καλλιτέχνης και έτσι θα μείνει στις μνήμες των ανθρώπων. Ταυτόχρονα θα ξεχαστεί το πόσο βασανισμένος υπήρξε στην ζωή του και ίσως η θλίψη που άφησε παγκόσμια να μην ήταν μόνο για την απώλεια του, αλλά ακριβώς για την αβάσταχτη δυστυχία που σκίαζε όλη την ζωή του.
Ας τον αναπαύει ο Θεός και ας του δώσει επιτέλους την γαλήνη που του στέρησαν οι άνθρωποι γύρω του, ακόμα και με τον βιολογικό του θάνατο.....

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Βιολονίστας (newsletter από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ)

ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ
ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Ο ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑΣ
Ένα βιβλίο ονειρικό, σαν μουσική που συγκινεί και μαγεύει...
Ο ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΚΑΣΗΣ
Μια ιστορία αγάπης που ξεκινά ένα Χριστουγεννιάτικο βράδυ σε κάποιο δρόμο της Αθήνας. Μια μοιραία συνάντηση που φέρνει κοντά έναν δεξιοτέχνη βιολονίστα και μια πάμπλουτη κληρονόμο. Έτσι θα αρχίσει να ξετυλίγεται ο μίτος μια απίστευτης ιστορίας τεσσάρων γενεών μουσικών που μεταναστεύουν σαν πλάνητες τσιγγάνοι - Κωνσταντινούπολη, Βιέννη, Βουδαπέστη, ένα ταξίδι στην Ευρώπη με προορισμό την Αλεξάνδρεια και, τέλος, η Αθήνα. Έρωτες, σαγηνευτικές περιπέτειες μα και ανθρώπινα δράματα που συνιστούν την ίδια τη ζωή. Γυναίκες που μαγεύτηκαν και παθιάστηκαν, άνδρες που πόνεσαν και δοκιμάστηκαν. Και όλα αυτά ρέουν σαν την ονειρική μουσική που φτερουγίζει μέσα από τις χορδές ενός βιολιού και γίνεται η πυρωμένη σφραγίδα του βίου και της πολιτείας των ανδρών, που το κράτησαν στα χέρια τους. Ένας ολόκληρος κόσμος αισθημάτων, γνώσης και πάθους, έτσι ακριβώς όπως πρέπει να είναι η Μουσική αλλά και η μεγάλη Τέχνη όποιας μορφής. Να συγκινεί και να μαγεύει...

3η ανατύπωση 33η χιλιάδα
Τιμή: 19,90 €, Σελίδες: 488, ISBN: 978-960-453-567-5


ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΚΑΣΗΣ γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Έλληνες γονείς και φοίτησε στην Ξενάκειο Σχολή του Καΐρου. Η οικογένειά του είχε άμεση σχέση με τον πνευματικό και καλλιτεχνικό κόσμο. Ο θείος του Σταύρος Καρακάσης, πολύ γνωστός στους αλεξανδρινούς αλλά και αθηναϊκούς κύκλους, ανήκε στην ομάδα των Αιγυπτιωτών ποιητών και λογοτεχνών του 1930. Μετά τον πόλεμο, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Σε πολύ νεαρή ηλικία κατετάγη εθελοντής στο Βασιλικό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε για πολλά χρόνια. Κατόπιν άσκησε διάφορα επαγγέλματα και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον τουρισμό και τις δημόσιες σχέσεις. Τα τελευταία χρόνια έχει εγκατασταθεί στο Ναύπλιο για εφησυχασμό και απομόνωση, μακριά από τον "νέο τρόπο" ζωής της πρωτεύουσας. Διετέλεσε διευθυντής της ΔΕΠΑΝ Ναυπλίου για έξι χρόνια και υπήρξε ο εμπνευστής και ουσιαστικός δημιουργός του Μουσικού Φεστιβάλ Ναυπλίου. Άρχισε να γράφει από νεαρή ηλικία, παρόλο που τότε η συγγραφή δεν τον απασχολούσε σοβαρά, ενώ ασχολήθηκε και με την ποίηση. Μάλιστα, δύο από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από την Ηλέκτρα Παπακώστα στην δεκαετία του 1970 και τα ερμήνευσε η Καίτη Χωματά. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά.
Στην πεζογραφία πρωτοεμφανίστηκε το 2000 με το μυθιστόρημά του ΑΘΗΝΑ-ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΟΜΟΡΦΗ που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και γνώρισε μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Για το βιβλίο αυτό τιμήθηκε με το Βραβείο Πεζογραφίας και Πνευματικών Αξιών από την Ελληνική Εταιρεία Χριστιανικών Γραμμάτων. Ακολούθησαν το 2005 το ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΣΕ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ από τις Εκδόσεις Λιβάνη, το 2006 τα Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ και ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, και το 2007 το ΕΝΑΣ ΙΚΑΡΟΣ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟΣ από τις Εκδόσεις Λογοσοφία.

Για απευθείας επικοινωνία με το συγγραφέα μπορείτε να επισκεφθείτε το προσωπικό του ιστολόγιο [blog]:http://blog.k-karakassis.gr/
ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Σ'ΕΝΑ ΦΙΛΟ ΣΑΣ
ΞΕΦΥΛΛΙΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ONLINE
Απόσπασμα του βιβλίου σε e-book
Απόσπασμα του βιβλίου σε pdf
ΔΕΙΤΕ
Book video Αποσπάσματα από το βιβλίο

Κατεβάστε το book video στον υπολογιστή σας (wmv format)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΚΑΣΗ


ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ






ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΑΘΗΝΑ, ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΟΜΟΡΦΗ
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΚΑΣΗΣ
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Αθηνά ήταν μόλις 18 χρόνων, μια πανέξυπνη και δυναμική κοπέλα, κόρη του φημισμένου Καπετάν Βαγγέλη Καληβωκά. Όταν ο πατέρας και τα αδέρφια της χάθηκαν στη θάλασσα, μαζί τους χάθηκε και η ανεμελιά της ηλικίας της. Η Αθηνά αναγκάστηκε ν' αφήσει πίσω τον τόπο της. Η μοίρα την οδήγησε σε τόπους μακρινούς, στη Βενετία, στη Ρωσία, ακόμη και στην Αίγυπτο. Γνώρισε ανθρώπους απλούς και ταπεινούς αλλά και βασιλιάδες, πολιτικούς και καλλιτέχνες. Από τους Ρομανόφ και τον Νιζίνσκι μέχρι τον Παύλο Μελά και τον Βενιζέλο, η Αθηνά κέρδισε το θαυμασμό και την εκτίμηση όλων ως μια γυναίκα μοναδική, γοητευτική, υπέροχη μα πάνω απ' όλα Ελληνίδα. Η ιστορία της είναι μια ιστορία αληθινή. Κι αυτό την κάνει πραγματικά συγκλονιστική!

Αλλεπάλληλες ανατυπώσεις, 165η χιλιάδα
Τιμή: 23,12 €, Σελίδες: 736, ISBN: 978-960-274-493-2
Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΚΑΣΗΣ
Μια χαρισματική γυναίκα που αγάπησε και αγαπήθηκε τόσο όσο και η εκθαμβωτική ομορφιά της. Μέσα από συνταρακτικά γεγονότα που συγκλόνισαν τον κόσμο, δύο άνδρες στάλθηκαν από την Μοίρα για να σημαδέψουν τη ζωή της. Μια υπέροχη ιστορία Αγάπης έμελλε να σφραγίσει ανεξίτηλα αυτή τη γυναίκα με το δίλλημα της τελικής επιλογής της, στις φλογερές ανταύγειες από την Καταστροφή της Σμύρνης. Ένας άνδρας θα θυσιάσει τη ζωή του, ψάχνοντας να βρει τον χαμένο έρωτα, και, τέλος, θα συντρίψει την καρδιά του πάνω στα τείχη της Ειμαρμένης. Μια ιστορία στον βωμό ενός μοναδικού Έρωτα, όπου οι ήρωες θα φτάσουν συντετριμμένοι στα υπερβατικά όρια της θυσίας. Γιατί κάθε αληθινή Αγάπη δεν έχει τέλος...

Αλλεπάλληλες ανατυπώσεις, 43η χιλιάδα
Τιμή: 19,00 €, Σελίδες: 464, ISBN: 978-960-274-975-3
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΚΑΣΗΣ
Εννιά ιστορίες, βασισµένες σε αντίστοιχα θαύµατα που συνέβησαν και συµβαίνουν καθηµερινά, αλλά η µετριο- φροσύνη των ανθρώπων τα κρατά µυστικά, στα άδυτα της καρδιάς, σαν πολύτιµο θησαυρό. Εννιά ιστορίες, σαν ένα τρυφερό παραµύθι που ταξιδεύουν τον αναγνώστη στα μονοπάτια του ονείρου, εκεί όπου όλα είναι δυνατά. Γιατί την Αλήθεια µονάχα η καρδιά την αποδέχεται. Εννιά θαύµατα που κάποιοι τα έζησαν, άλλοι τα άκουσαν και τα κληροδότησαν στους πρόθυµους ακροατές, εκείνους που πάντα αποζητούν το δικό τους θαύµα. Η Ζωή µας απέχει µόλις ένα βήµα από ένα τέτοιο αίτηµα προς τον Θεό. Οι απαρχές αυτού του βιβλίου ανήκουν σε χρόνια παλιά, τότε που η γιαγιά µου η Αθηνά έσπερνε στο διψασµένο µου µυαλό τις ιστο- ρίες αυτές σαν να 'ταν αληθινές· µέχρι που έκρινα πως άξιζε τον κόπο να τις µεταδώσω και εγώ µε την σειρά µου, όπως θα έκανε κάθε παππούς στα εγγόνια του.

5η χιλιάδα
Τιμή: 16,00 €, Σελίδες: 336, ISBN: 978-960-274-976-0

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ....

Αυτή η εβδομάδα σφραγίστηκε με τον θάνατο δύο αστεριών της σόου-μπιζ. Βεβαίως καθημερινά φεύγουν χιλιάδες άνθρωποι από κακουχίες, ασθένειες, πείνα ή και βασανιστήρια. Αλλά υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που η Μοίρα τους ανεβάζει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας και έτσι μοιραία απασχολούν την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Θα σταθώ μονάχα στον Μάϊκλ Τζάκσον γιατί είναι ένα πραγματικά τραγικό πρόσωπο, που απλά αποδεικνύει για άλλη μία φορά, πως ούτε η δόξα, ούτε το χρήμα, ούτε η φήμη δεν δίνει -τις περισσότερες φορές- την ευτυχία στον άνθρωπο. Κουβαλούσε όλη την ζωή τα τραύματα της παιδικής του ηλικίας, δεν μπόρεσε ποτέ ν' απαλλαγεί απ' αυτά, έμεινε έρμαιο του συνδρόμου του Πίτερ Παν και κατέληξε όπως κατέληξε. Υπέρλαμπρο αστέρι, υπερ-ταλαντούχος δημιουργός, είχε όλα όσα θα μπορούσαν να του δώσουν την ευτυχία. Και η τροχιά που διέγραψε δεν ήταν παρά μια τραγική κραυγή στο στερέωμα της "δόξας".....
Εκατομμύρια άνθρωποι θα τον πενθίσουν σε όλο τον κόσμο, αλλά λίγοι θα σκεφτούν το πόσο εφήμερη είναι η ζωή μας και πόσο άδικα της φερόμαστε εμείς οι ίδιοι.... Και ακόμα λιγότεροι απ' όσους στέκουν "ψηλά στα δώματα"....σκέφτονται πόσο εύκολα έρχεται η πτώση...
Ο Θεός ας αναπαύσει και την Φώσετ και τον Τζάκσον, αν μη τι άλλο για τις στιγμές που χάρησαν στον Κόσμο με την ομορφιά της προσφοράς τους....

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009

ΒΡΑΒΕΙΑ....ΚΟΚΟΓΟΥΣΤΙΑΣ!

Έβλεπα στην τηλεόραση τις προάλλες την απονομή των Βραβείων για τις Γυναίκες του 2008 που οργανώνει γνωστό κοσμικό περιοδικό. Μια εκδήλωση που γίνεται κάθε χρόνο και που οι διοργανωτές προσπαθούν να της δώσουν την ανάλογη επισημότητα και λάμψη, έτσι όπως πραγματικά της αξίζει και έτσι όπως γίνονται σε όλο τον κόσμο παρόμοιες εκδηλώσεις.
Αν θα έπρεπε λοιπόν σαν συγγραφέας να αποτυπώσω αυτή την βραδυά σε ένα από τα βιβλία μου, θα δυσκολευόμουν να περιγράψω το σύνηθες μεν, αλλά τόσο απαξιωτικό αλαλούμ της ελληνικής μας παράνοιας. Υποτίθεται ότι είναι μια επίσημη δεξίωση-εκδήλωση και η πρόσκληση γράφει "επίσημο ένδυμα". Όλοι έχουμε δει αντίστοιχες εκδηλώσεις των "κουτόφραγγων" ή των "Χολλυγουντιανών". Οι γυναίκες φοράνε το καλύτερο βραδυνό τους και οι άντρες υποχρεωτικά το σμόκιν. Αυτά που ισχύουν σε όλο τον κόσμο δεν ισχύουν σε εμάς, γιατί εμείς είμαστε προοδευτικοί και έχουμε (υποτίθεται) απαγγιστρωθεί απ' αυτές τις "αστικές συνήθειες"!!! Τότε γιατί πηγαίνουν όλοι αυτοί και αυτές με όλη ταυτή ην απίθανη κουρελαρία που φοράνε, όλη αυτή την κακογουστιά -από χτενίσματα μέχρι παπούτσια- που κάνει την εκδήλωση να μοιάζει με σαχλή δεξίωση "καρναβαλέ"....;
Και ευτυχώς που υπήρχε η παρουσία του κ. Χ.Ζαμπούνη και ολίγων κυρίων καθώς και οι ελάχιστες Κυρίες που ήξεραν να ντυθούν ανάλογα (πραγματικά υπέρκομψες) , αλλά που έκαναν και την τεράστια διαφορά να γίνεται ακόμα πιο κραυγαλέα ανάμεσα στο κιτσαριό των μεν και των δε....
Ευτυχώς που δεν έχω καμιά κοσμική στήλη σε κάποιο έντυπο γιατί θα καθιέρωνα Βραβείο Κακογουστιάς που θα το έπαιρναν ουκ ολίγοι Κύριοι και Κυρίες.... Μαζί και γελοιότητας!

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ανάμειχτα αισθήματα "πέρασαν" μέσα από τις οθόνες με την χθεσινή αναμετάδοση των εγκαινίων του Νέου Μουσείου της Ακροπόλεως. Συγκίνηση, υπερηφάνεια, πικρία και θλίψη για τις μεγάλες "απουσίες".... Ήταν μια καταπληκτική τελετή, ιδιαίτερα φορτισμένη για εμάς τους Έλληνες όπου γης, μιας και η οικουμένη είδε -και ιδίως αυτοί που δεν μπόρεσαν ποτέ να έρθουν στην Ελλάδα- τι ήταν και τι συμβολίζει το ιστορικό παρελθόν μας, τι είναι η "άλλη" Ελλάδα και η συμβολή της στον Πολιτισμό του Κόσμου.
Πολλοί και οι χθεσινοί "συμβολισμοί", ελπίζω και εύχομαι δε οι Κυβερνήτες αλλά και Πολίτες του Κόσμου να κατάλαβαν και να εννόησαν πολύ περισότερα απ' όσα ειπώθηκαν.
Παρακαλώ τον Θεό να μου δώσει χρόνο για να δω την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στη θέση που τους αξίζει και τους πρέπει.

21η Ιουνίου....

Ατρολογικά σήμερα μπαίνουμε στο Β.Ημισφαίρο στο Καλοκαίρι ενώ στον Νότιο μπαίνουν στον χειμώνας τους. Ουσιαστικά αρχίζουν και οι διακοπές όσων έχουν την πολυτέλεια του χρόνου και των....οικονομικών! Άλλοι συνεχίζουν το τρέξιμο για τον επιούσιο και οι λέξη διακοπές δεν υπάρχει στην ατζέντα τους.
Εγώ θα μείνω στο Ναύπλιο, με περιμένει μπόλικο γράψιμο μιας και είναι η "εποχή" μου, ενώ άλλοι συνάδελφοι τρέχουν ανά την Ελλάδα για να παρουσιάσουν τα πονήματα τους, μερικοί... διαβάζουν ή ετοιμάζονται να γράψουν και εκείνοι τις νέες τους ιδέες.
Και μια φιλική συμβουλή. Άλλο το κόπυράϊτ και άλλο το....Κλοπυράϊτ!!!
Μην "κλέβετε" από άλλους ιδέες και σκηνές που είναι ήδη καταγεγραμμένες.
Κάνετε κακό στον εαυτό σας γιατί οι αναγνώστες γνωρίζουν, και σας απαξιώνουν με τόσο κραυγαλέες λαθροθηρίες... Θα μου πείτε, ζούμε σε μια εποχή όπου η "κλοπή" (γενικώς) είναι πλέον διεθνές σπόρ και εύσημο. Ακόμα και στους πνευματικούς κύκλους, από την εποχή του Σαίξπηρ και του Μότζαρτ συνέβαιναν αυτά!
Αλλά ποιός κοροϊδεύει ποιόν;

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Μια "Κριτική"....

Στο "Βιβλιοδρόμιο" της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ (6-7 Ιουνίου 2009) δημοσιεύτηκε δισέλιδη "κριτική" του τακτικού συνεργάτη της εφημερίδας κ.Δ.Κούρτοβικ με τίτλο Γλάστρες ονείρων ή τεφροδόχοι ονείρων; (Εξ όνυχος τον λέοντα....) Και μόνο ο τίτλος θα ήταν αρκετός να καταλάβει ο αναγνώστης για το πνεύμα και το μήνυμα που ήθελε να περάσει ευθύς εξ αρχής ο κ.Κούρτοβικ στους αναγνώστες του. Ομολογώ ότι περίμενα αν μη τι άλλο ότι θα διάβαζα μια κριτική για την λογοτεχνική αξία ή μη των τριών κυριών συγγραφέων, των οποίων τις φωτογραφίες είχε εντέχνως δημοσιεύσει μέσα στο κείμενο για ευνοήτους λόγους. Με την σοφία του όφεος και την πανουργία της αλώπεκος, το έκανε μεν, αλλά μέσα από ένα άκρως προσβλητικό όσο και απρεπές κείμενο, στέλνοντας μύδρους ειρωνείας συλήβδην προς τις αναγνώστριες της κ. Χ.Δημουλίδου, της κ. Λ.Μαντά και της κ. Π.Τραυλού, που κατά τον κύριο Κούρτοβικ ανήκουν στον "χύδην όχλο" γιατί μόνο σ' αυτόν απευθύνονται οι εν λόγω συγγραφείς και οι "δολοπλόκοι" εκδότες(!!!) κατά τον υπερασπιστή του κ.Κούρτοβικ με το ψευδώνυμο "Αυτόλυκος" στο blog της κ.Ιουστίνης Φραγγούλη.
Πριν λίγα χρόνια η μετριότητς μου είχε τύχει ενός εξ ίσου υποτιμητικού και χλευαστικού σχολίου στην ίδια εφημερίδα και συγκεκριμένα μετά την απονομή του Βραβείου αναγνωστών. Είχε γράψει τότε ο κ.Κούρτοβικ: Για λόγους αβρότητας την πρώτη φορά το βραβείο εδόθη στην κ.Φακίνου, εφέτος στην κ.Καρυστιάνη, δεν υπολείπεται παρά να καταλήξουμε στον Πολυράκη και τον Καρακάση....
Και οι τρεις κυρίες συγγραφείς απάντησαν στα δικά τους blogs στον κ.Κούρτοβικ, αλλά και πάρα πολλοί αναγνώστες και blogers.
Πρόθεση μου δεν είναι άλλη παρά να επισημάνω το γεγονός, ότι η συντεταγμένη αυτοδιόριστη συντεχνία των "κριτικών", ενταγμένη στην "ελίτ της προοδευτικής" διανόησης, της ΕΣΗΕΑ και των Ενώσεων Ελλήνων Λογοτεχνών, μπορεί να ασκεί την όποια κριτική της ανενόχλητη, μιας και βρίσκετε στο απυρόβλητο των εντύπων μέσω των οποίων γράφουν, αλλά το ζητούμενο είναι αν έχουν και το δικαίωμα να προσβάλουν κατάφωρα, απρεπώς όσο και ανάγωγα τον κάθε συγγραφέα που δεν τους αρέσει, -πολύ σε περισσότερο δεν ανήκει στον "κύκλο τους- και κατά συνέπεια απαξιούν το όποιο έργο του.
Και μαζί με τους συγγραφείς να προσβάλουν ένα τεράστιο κοινό που βεβαίως δεν τους ανήκει και δεν τους ακολουθεί, ούτε στην πικρόχολη διαπασών του λόγου τους, ούτε στην συμπλεγματική ψύχωσή τους.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

ΦΙΛΙΕΣ....

Σε τούτο το μικρό ταξίδι Πάτρα-Κυπαρισσία, πέρα από έναν σεβαστό αριθμό αναγνωστών που είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά και να μου δωρήσουν την φιλία και την εκτίμηση τους, πρέπει να προσθέσω ονομαστικά λίγους μα πραγματικά εκλεκτούς φίλους.
Πρώτα το ζεύγος Γεωργίου και Ντέπης Μαντά (συγνώμην που στις άλλες αναρτήσεις μου την έγραψα Πέγκυ...) δημιουργούς αυτού του πανέμορφου ξενοδοχείου που αναφέρθηκα ήδη, αλλά και το βιβλιοπωλείο ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ που διευθύνει η κυρία Μαντά με αξιοσύνη και αγάπη.
Μετά τον Δημήτρη Αβδάλα και την γλυκύτατη σύζυγο του στην Κυπαρισσία που μας σκλάβωσαν κυριολεκτικά με όσα έκαναν για να μας προσφέρουν όχι μόνο από τις ομορφότερες παρουσιάσεις των βιβλίων μας που έχουμε ζήσει με την Λένα, αλλά και για την συνολική προσφορά τους στην μικρή αυτή -αλλά και πανέμορφη πόλη- της Πελ/σου.
Επαναληπτική διαπίστωση:
Η περιφέρεια "διψά" και αποζητά με πολύ μεγαλύτερη ζέση τους δημιουργούς όλων των τεχνών και ξέρει πως να το αποδεικνύει, με την αγάπη, τον ενθουσιασμό, αλλά και τον σεβασμό με τον οποίο μας αντιμετωπίζει και μας φιλοξενεί. Εύχομαι ειλικρινά να μπορέσω να επιστρέψω στην Κυπαρισσία που κέρδισε ένα μεγάλο μέρος της καρδιάς μου και απ' αυτή την μικρή σελίδα θέλω να πω ένα ακόμα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους.
Κανονικά δεν θάπρεπε σε τούτη την ανάρτηση να γράψω για το ζεύγος Γιώργου και Λένας Μαντά. Αλλά το κάνω για να προλάβω την Λένα από το ν' αρχίσει να με...γκρινιάζει.
Ήταν η πρώτη φορά που συνταξιδέψαμε σε τούτη την μικρή περιοδία και είχαν το βάρος να κουβαλούν έναν....γεροπαράξενο σαν και μένα! Μα ήταν τούτο το μικρό οδοιπορικό ότι καλύτερο έχω ζήσει από όλες τις περιοδίες μου. "Ξεμωράθηκα" κυριολεκτικά από το αστείρευτο χιούμορ και των δύο -ιδίως του Γιώργου- και μοιάζαμε και οι τρεις μας, λες και κάναμε συνεχώς σκανδαλιές σε καμιά παιδική χαρά!!! Χαρήκαμε ομότιμα τους νέους ή παλιούς φίλους, ζήσαμε και μοιραστήκαμε πολλές χαρές και συγκινήσεις και λυπηθήκαμε που τελείωσε τόσο σύντομα αυτό το αγνό πανυγήρι των τριών μας!
Και να προσθέσω ότι μας έλειψε η συντροφιά της Πόπης Γαλάτουλα και του Σπύρου, έτσι για να συμπληρωνόταν το εκρηκτικό αυτό κοκτέϊλ και μιας και το έγραψα, πρέπει να συνθέσω ένα ηδύποτον με το όνομα G-L..... Επί το ελληνικότερον Γιώργος και Λένα!

"ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ"

Αναμφίβολα η Πάτρα έχει να επιδείξει ουκ ολίγα φιλόξενα μέρη για τους επισκέπτες της.
Αλλά το Ξενοδοχείο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ είναι ένα κόσμημα και μια όαση μέσα στην πόλη του διασημότερου Καρναβαλιού της Ελλάδος.
Το ζεύγος Γεώργιος και Πέγκυ Μαντά, κατάφεραν να στήσουν ένα μικρό "θαύμα" υψηλής αισθητικής και εξαίρετου γούστου, με λίγα λόγια έναν φιλόξενο χώρο που δεν σου κάνει καρδιά να τον αποχωριστείς. Η κάθε γωνιά του, από το ισόγειο μέχρι και τα δωμάτια, όλοι ανεξαιρέτως οι χώροι φέρνουν την σφραγίδα της προσωπικής επιμέλειας τους, της φίνας αισθητικής διακόσμησης που θυμίζει πραγματικά.....Βενετσιάνικα πρότυπα!
Δείτε τις φωτογραφίες στο Face book και θα καταλάβετε ότι δεν υπερβάλω.
Μαζί με την Λένα δεχτήκαμε μια υπέροχη, αλησμόνητη και ζεστή φιλοξενία από το ζεύγος Μαντά και το προσωπικό τους, κάτι που μας έκανε να νοιώσουμε πραγματικά ότι βρισκόμασταν σε έναν πολιτισμένο χώρο αντάξιο του.... "ξένους ξένιζε μετ' ευλαβείας..."
Ένα μεγάλο ευχαριστώ καρδιάς.

ΠΑΤΡΑ - ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ

Επιστρέψαμε σπίτια μας μετά από ένα 2ημερο κατάφορτο από υπέροχες αναμνήσεις.
Μαζί με την Λένα Μαντά, πρώτα στην ΠΑΤΡΑ στο βιβλιοπωλείο ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ όπου παρουσιάσαμε το "Έρωτας σαν βροχή" καί τον "Βιολονίστα", απολαμβάνοντας εκτός των άλλων την εξαίρετη φιλοξενία της Κυρίας Πέγκυς Μαντά.
Στην συνέχεια βρεθήκαμε στην Κυπαρισσία -για πρώτη φορά- όπου μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη στο βιβλιοπωλείο ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ, όπου δύο νέοι άνθρωποι έχουν στήσει μια θαυμάσια γωνιά για το βιβλίο και οι οποίοι μας υποδέχτηκαν...με καταστόλιστο τον δρόμο (που κατάφεραν να τον κάνουν πεζόδρομο για χάρη μας!!!!) με μπουφέ αναψυκτικών αλλά και...μεζέδων για τα...μεθεόρτια της παρουσίασης γιατί έτσι είδαν την παρουσία μας δίπλα τους!
Και ήταν πράγματι μια γιορτή! Η Λένα Μαντά, άστραψε και βρόντηξε αλλά και εγώ δεν πήγα πίσω. Μέχρι που διασταυρώσαμε τα ξίφη μας μετά από ερώτηση που δεχτήκαμε σχετικά με το αν συμφωνούμε για το...ηλεκτρονικό βιβλίο ή όχι!
Η εκδήλωση ήταν στις 20.30 και καταφέραμε να φύγουμε μόλις στις....23.30 αφού "πιάστηκαν" τα χέρια μας να υπογράφουμε βιβλία και ν' απαντούμε σε επιπλέον ερωτήσεις από τους ευγενέστατους φίλους της πόλης που ήρθαν και μας τίμησαν και από αμέτρητα νέα παιδιά - η πιο ευχάριστη έκπληξη- που δίψαγαν όχι από την ζέστη, αλλά από επιθυμία να "μάθουν" κάτι παραπάνω από όσα είχαν ακούσει στην παρουσίαση. Ήταν ένα καταπληκτικό ακροατήριο που μας άφησε άριστες εντυπώσεις.
Θερμές ευχαριστίες στον Δήμαρχο και τους δύο αντιδημάρχους της Κυπαρισσίας που μας τίμησαν με την παρουσία τους, αλλά και όλους τους υπόλοιπους φίλους που έχουμε εκεί και πάνω απ' όλα στο ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ που έδειξαν πως εκεί....στην "άλλη" Ελλάδα ζει και υπάρχει ένας άλλος κόσμος, γεμάτος ευγένεια, ειλικρινή φιλία και πραγματική Αρχοντιά.

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ.....

Αγαπητέ κύριε Καρακάση,

Η χαρά μου είναι πολύ μεγάλη που βρήκα τρόπο να επικοινωνήσω μαζί σας. Ετοίμασα το γράμμα που ακολουθεί από το Μάρτη του 2006 όταν είχα διαβάσει την «Αθηνά», δεν βρήκα όμως τρόπο να σας το στείλω. Μόλις πρόσφατα άρχισα να εξοικειώνομαι με την τεχνολογία και ανακάλυψα την ιστοσελίδα σας.

΄Ο,τι ακολουθεί είναι πολύ φτωχό μπροστά στα όσα θάθελα να σας πω.

Κατ’ αρχήν αισθάνομαι την ανάγκη να σας ευχαριστήσω για τη συγγραφή της «Αθηνάς» και την προσφορά της προς τους αναγνώστες.

Για μένα ήταν το βιβλίο που με κράτησε άγρυπνη κάποια βράδια. Συγχαρητήρια για τον τρόπο που γράφετε. Ο λόγος σας κυλά σαν τρεχούμενο νερό και δεν χορταίνεται. Παρόλο που μπήκα στον πειρασμό, δεν υπέκυψα να γυρίσω στις τελευταίες σελίδες και να μάθω το τέλος της ιστορίας κι’ αυτό γιατί «τσιμπάτε» από πριν το τί θα ακολουθήσει.

Παρόλο που περιγράφετε ανείπωτες τραγωδίες και θλιβερά γεγονότα, μου άρεσε ο τρόπος που η ηρωϊ̈́δα τα προσπερνά και που δεν έχει υποταγεί ή καταφύγει στη μεμψιμοιρία και τη μοιρολατρία. Η ηρωίδα του βιβλίου, η Αθηνά, είναι μια γυναίκα αγωνίστρια! Πραγματικά απαλλαγμένη από κάθε είδους προκατάληψη. Μια γυναίκα ξεχωριστή, μια γνήσια Ελληνίδα με ακέραιο χαρακτήρα και καλλιέργεια. Είναι γυναίκα με αυτόνομη κρίση και έντονο αίσθημα δικαιοσύνης που κατάφερε να αντιμετωπίσει με θάρρος τραγικές συγκυρίες και να ανταποκριθεί σε πολύ δύσκολους τομείς με τους οποίους καμιά άλλη γυναίκα δεν είχε καταπιαστεί μέχρι τότε.

Χαρήκαμε τη φιλοξενία – ξενάγηση στα όσα σαλόνια μάς πήγατε. Θεωρήσαμε κατόρθωμά σας τη λεπτομερή συλλογή τόσων στοιχείων της εποχής που αναφέρεστε.

Ό,τι και να γράψω ακόμα, θα είναι λίγο. Για να μην τα πολυλογώ, σας αναφέρω απλά ότι το βιβλίο άγγιξε βαθιά την ψυχή και την καρδιά όσων το διάβασαν. Τη Διευθύντρια του σχολείου των παιδιών μου, τη δασκάλα τους που το διάβαζε αργά αργά για να το απολαμβάνει, την εβδομηντάχρονη γειτόνισσά μου αλλά και τη δεκαεπτάχρονη γειτονοπούλα μου. Οι ζωντανές περιγραφές έκαναν μια φίλη μου να επισκεφθεί την Κεφαλονιά και πηγαίνοντας εκεί νόμισε πως έβλεπε στην παραλία την Αθηνά πάνω στο άλογό της

Η Αθηνά φαντάζει στα μάτια μας γυναίκα πρότυπο. Η ζωή της υπενθυμίζει στον αναγνώστη τον σκοπό της ύπαρξής μας στη ζωή και τον ωθεί να τον εκπληρώσει. Είναι ένα βιβλίο που εσωκλείει αξίες ζωής πολύτιμες για κάθε άνθρωπο.

Έχουμε ήδη προμηθευτεί και ό,τι ακολούθησε την «Αθηνά». Ο Θεός να σας φωτίζει και ενισχύει να μας γράψετε κι’ άλλα. Φαίνεται φιλοξενείτε τη γενναιοδωρία της Αθηνάς μέσα σας και βγάζετε και προσφέρετε σε μας τόσο πλούτο στα βιβλία σας.

Θα χαρώ αν καταφέρω κάποια φορά να σας δω και να σας ακούσω από κοντά.


Η παραπάνω επιστολή που έλαβα μόλις χθές εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τις σκέψεις της προηγούμενης ανάρτησης. Ευχαριστώ την άγνωστη κυρία που μου την έστειλε.

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΦΙΣΣΑ.

Η κ. Κλειώ Ζαχαριάδη των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ και το επιτελείο της, ετοίμασαν αυτή την νέα αφίσσα για να προβάλουν βεβαίως το τελευταίο μου βιβλίο Ο ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑσ, αλλά ταυτόχρονα και την επανέκδοση του βιβλίου μου Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ που σχεδίασε η κ. Μπουκουβάλα του Δημιουργικού Τμήματος, με ένα νέο εξώφυλλο υψηλής αισθητικής.
Βεβαίως δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τέτοια αφίσσα το ποιο αγαπημένο βιβλίο των Ελλήνων τα τελευταία εννέα χρόνια.
Η ΑΘΗΝΑ που ακόμα εξακολουθεί να μαγεύει τον κόσμο, να με γεμίζει συγκίνηση και χαρά για την αγάπη των Ελλήνων αναγνωστών όπου γης.
Και για άλλη μία φορά αισθάνομαι το χρέος να πώ ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ καρδιάς προς όλους τους αναγνώστες που μου δίνουν για τόσα χρόνια την αγάπη και την αφοσίωσή τους.

Αφίσα

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

ΠΟΡΕΙΕΣ....

Στις 10 Ιουνίου π.ο.Θ. μαζί με την Λένα Μαντά θα είμαστε στην Πάτρα για τις παρουσιάσεις των βιβλίων μας και αμέσως μετά στην Κυπαρισσία. Αυτές οι "Λογοτεχνικές Πορείες" είναι πολλαπλά χρήσιμες και για τους δημιουργούς αλλά και για τους αναγνώστες. Η αμεσότητα της επαφής αλλήλων, δεν είναι διαφημηστικό τρυκ. Είναι μια αναγκαιότητα της συν-κοινωνίας κοινού και δημιουργού, ώστε αμφότεροι να αφουγκραζόμαστε και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τις καρδιές μας. Οι συγγραφείς δεν είμαστε τίποτα απρόσιτα "τέρατα" -αλα Χόλλυγουντ- που κυκλοφορούμε με τεράστια γυαλιά ηλίου, με τραγιάσκες και περίεργα καπέλα, τεχνικά παραμορφωμένοι για να μην μας αναγνωρίζουν οι...περαστικοί. Αντίθετα είμαστε προσιτοί όσο και "προσβάσιμοι" σε όποιον θελήσει να μας γνωρίσει από κοντά αλλά και από μακρυά, έστω κι αν αυτό γίνεται μέσω του ΝΕΤ. Έτσι "κλεβουμε" κατά κάποιο τρόπο ένα μέρος των ιερομένων-εξομολόγων, γιατί οι άνθρωποι μας ανοίγουν την καρδιά τους, ακούμε τις ιστορίες τους και δεν είναι λίγες οι φορές που παίρνουμε αφορμή για να γράψουμε ένα κεφάλαιο ή και ένα ολόκληρο βιβλίο βασισμένοι πάνω σ' αυτές. Αλλά μας δένει και κάτι άλλο με το κοινό. Αυτή η περιρρέουσα ενότητα μιας αόρατης αγάπης ανάμεσά μας, μείγμα θαυμασμού, αφοσίωσης και τρυφερής σχέσης φιλίας. Παίρνουμε και δίνουμε Αγάπη και αυτό είναι το μεγάλο κέρδος της Λογοτεχνίας.....

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

Καταχώρηση Τύπου Ιουνίου των εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ....

Ο Ιούνιος μπήκε με μια ελκυστική....πρόταση.
Μου ζητήθηκε η άδεια για την παραχώρηση των δικαιωμάτων του ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ, προκειμένου να γυριστεί από ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό σε σήριαλ!
Μην βιάζεστε. Μη φανταστείτε ότι είναι τόσο εύκολο! Για να φτάσει κανείς μέχρι την τελική συμφωνία, υπάρχουν τόσες πολλές λεπτομέρειες που πρέπει να συμφωνηθούν ώστε οι διαπραγματεύσεις κρατούν καιρό και δεν είναι ποτέ σίγουρο το αποτέλεσμα.
Σημασία πάντως έχει ότι η...πρόταση έγινε και θα περιμένουμε όλοι να δούμε αν το "συνοικέσιο" θα ευωδοθεί.
Υπομονή λοιπόν.

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Συνέντευξη στο www.istories.gr

Ο Κώστας Καρακάσης σε μια συνέντευξη "από καρδιάς"

Πέμπτη, 21 Μάιος 2009, 13:23, www.istories.gr

Ο Κώστας Καρακάσης, «πατέρας» της θρυλικής Αθηνάς, «Αθηνά –ευτυχώς που δε γεννήθηκα όμορφη», φιλοξενείται σήμερα στο περιοδικό μας σε μια συνέντευξη – κατάθεση ψυχής. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο του μυθιστόρημα, ο Βιολονίστας, ένα βιβλίο που έγινε μπεστ σέλλερ από τις πρώτες βδομάδες κυκλοφορίας του και που από τον Φεβρουάριο μέχρι και σήμερα, εξακολουθεί να παραμένει ψηλά στη λίστα των «ευυπώλητων βιβλίων» των εφημερίδων.

Ο συγγραφέας των επιτυχιών Κώστας Καρακάσης, ένας από τους σπουδαιότερους λογοτέχνες της εποχής μας, μοιράζεται τις σκέψεις του εδώ μαζί μας…


* Μετά την απίστευτη επιτυχία της"Αθηνάς" που εκδόθηκε το 2000 κι έχει πουλήσει πάνω από 150.000 αντίτυπα, ήρθε φέτος ο Βιολονίστας και πολλοί λένε ότι θα ξεπεράσει τη φήμη της Αθηνάς. Τι έχετε να πείτε γι αυτό;

Δεν υπάρχει σύγκριση του ενός βιβλίου με το άλλο. Το κάθε ένα έχει τον δικό του "κόσμο", το δικό του ταξίδι, τους διαφορετικούς χαρακτήρες. Κανένα "παραμύθι" δε μοιάζει με ένα άλλο. Μακάρι και ο "Βιολονίστας" μου να αντέξει όσο έχει αντέξει η "Αθηνά", εννέα συναπτά χρόνια.


* Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος που αρχίσατε το συγγραφικό σας έργο σε σχετικά μεγάλη ηλικία;

Ο μόνος προσωπικός λόγος ήταν το γεγονός ότι έπρεπε να λύσω τα βιοποριστικά προβλήματα, όπως όλοι μας. Η συγγραφή είναι μια ενασχόληση πολυτελείας ή απελπισίας. Αν και έγραφα από νέος, απλά έπρεπε να νοιώσω ότι ήμουν έτοιμος να ασχοληθώ σοβαρά με το γράψιμο και με την δέουσα αφοσίωση. Και αυτό με ωφέλησε διπλά. Πρώτον με κρατά σε πνευματική εγρήγορση και ταυτόχρονα με προφύλαξε από του να παραμένω με τα πόδια στην γη και όχι στους αιθέρες με κανένα καλάμι ανάμεσα στα πόδια μου.


* Το έργο σας σάς έχει καταξιώσει ως συγγραφέα, όμως η επαφή που έχετε με τους αναγνώστες σας, σας έχει καταξιώσει στη συνείδησή τους και ως προσωπικότητα. Πόσο δύσκολο το βρίσκετε να κρατάτε αυτή την προσωπική επαφή με τους φίλους σας στο facebook και όλους όσοι έρχονται στις παρουσιάσεις των βιβλίων σας να σας γνωρίσουν από κοντά;

Δεν γνωρίζω αν πράγματι μπορώ να θεωρούμαι "καταξιωμένος". Αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί εκατό χρόνια μετά... Γεγονός είναι όμως ότι εισπράττω ένα τεράστιο ποσοστό αγάπης του κοινού και αυτό είναι η πραγματική "αμοιβή" μου. Η δε επαφή με το κοινό είναι άκρως συγκινητική γιατί την εισπράττει ο δημιουργός "ζωντανά", από πρώτο χέρι και μια αυθεντική συγκίνηση. Τελευταία ήμουν σε μια μεγάλη περιοδεία στην Β. Ελλάδα και ήταν απίστευτη αυτή η αίσθηση της επαφής με τους αναγνώστες. Και δεν είναι καθόλου δύσκολο πιστέψτε με. Η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι μου είναι δύσκολο να ταξιδεύω συχνά -πράγμα που θα τό 'θελα- για λόγους υγείας και... χρόνων!


* Είδαμε ότι έχετε κάνει ήδη μια μεγάλη περιοδεία για την προώθηση του Βιολονίστα κι ετοιμάζετε ένα ταξίδι στην Κρήτη για αντίστοιχες παρουσιάσεις. Θεωρείτε ότι είναι απαραίτητο για έναν συγγραφέα να κάνει τόσες πολλές παρουσιάσεις σε όλη την Ελλάδα, προκειμένου να κάνει το βιβλίο του ευρύτερα γνωστό και άρα πιο εμπορικό;

Σας προανέφερα την περιοδεία μου στην Β. Ελλάδα. Δυστυχώς αναγκάστηκα για εγγενείς λόγους και όχι μόνο, να ακυρώσω την περιοδεία μου στην Κρήτη κάτι το οποίο με λύπησε αφάνταστα και ζητώ δημόσια και από το περιοδικό σας συγνώμη από τους αμέτρητους φίλους που έχω εκεί. Έζησα στην Κρήτη πολλά χρόνια, έχω ιδιαίτερους δεσμούς φιλίας και αγάπης και καταλαβαίνετε ότι μου ήταν εξαιρετικά οδυνηρό να μην μπορέσω να πάω.

Πιστεύω πως η παρουσία του δημιουργού σε τέτοιες παρουσιάσεις είναι απολύτως αναγκαία, όχι όμως για να ενισχύσει την ματαιοδοξία του, αλλά αντίθετα για να αφουγκραστεί και να γευτεί την δίψα του κοινού για άμεση επαφή με έναν πνευματικό άνθρωπο που θα μπορούσε πιθανώς να του δώσει μια ελάχιστη έστω δόση δύναμης για να προχωρήσει στις δυσκολίες της Ζωής. Ακόμα και να έχει το σθένος να "κριθεί" ζωντανά από τους αναγνώστες του. Είμαι ίσως ο μόνος συγγραφέας που τολμά να καταχωρεί δημόσια όχι μόνο τις ευνοϊκές κριτικές των αναγνωστών αλλά ακόμα και τις αρνητικές.


* Κατά πόσο πιστεύετε κινδυνεύει η κλασσική λογοτεχνία, το τυπωμένο σε χαρτί βιβλίο, από την εισβολή της τεχνολογίας στη ζωή μας; Ακούστηκε πως πλέον τα βιβλία θα εκδίδονται ηλεκτρονικά. Ποιά είναι η άποψή σας γι αυτό;

Είμαι κάθετα αντίθετος. Θα δημιουργήσει θύελλα παραβάσεων εις βάρος των δημιουργών, αλλά και θα αφαιρέσει από το κοινό να έχει μία από τις ομορφότερες απολαύσεις του να αποκτά ένα "κόσμημα" στην βιβλιοθήκη του και να το κληρονομεί στους απογόνους του. Μπορεί να είναι άξιο για την Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας, αλλά όχι για το κοινό.


* Με αφορμή τον τίτλο και το περιεχόμενο του τελευταίου σας βιβλίου, ποιά είναι η προσωπική σας σχέση με τη μουσική; Από πού εμπνευστήκατε την ιστορία του Βιολονίστα;

Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο από... μουσικούς. Η μητέρα μου έπαιζε πιάνο και είχε σπουδάσει τραγούδι. Ο θείος μου Σταύρος Καρακάσης εκτός από ποιητής ήταν βιολονίστας, μουσικολόγος, κριτικός και καθηγητής βιολιού. Ο παππούς μου ήταν ο Ζέφης Καρακάσης που αναφέρεται μέσα στο βιβλίο και που όλη η αφήγηση της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη και όχι μόνο, είναι το μόνο αληθινό μέρος της ιστορίας. Αυτό ήταν και το έναυσμα της γραφής του ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ.


* Τελικά το να είναι κάποιος συγγραφέας είναι επάγγελμα; Στην Ελλάδα του σήμερα μπορεί ένας συγγραφέας να ζήσει από τα έσοδα του βιβλίου του ή η συγγραφή παραμένει ένα συμπληρωματικό χόμπυ;

Είναι καθαρά θέμα προοπτικής του κάθε δημιουργού. Δεν μπορείς να θεωρείς ένα πνευματικό έργο ή ενασχόληση "επάγγελμα" και να προσδοκάς χρηματικά οφέλη απ' αυτό. Καταθέτεις περισσότερο ένα κομμάτι της ψυχής σου... Μπορεί αυτό να έχει οικονομικό αντίκρισμα...; Μπορεί να είναι απλά και μόνο ένα "χόμπυ"...; Δεν συλλέγεις ούτε πεταλούδες, ούτε σπιρτόκουτα, ούτε γραμματόσημα. Είναι μια διαδρομή πόνου, οδύνης, αγωνίας, ενδεχομένως χαράς και απόλαυσης όταν "ζωγραφίζεις" έναν χαρακτήρα, αλλά δεν μοιάζει καθόλου με παιχνίδι... Τουλάχιστον για μένα. Είναι μια κύηση διαρκείας με εξαιρετικά οδυνηρό "τοκετό"... Ελάχιστοι δε στην Ελλάδα μπορούν να πουν ότι ζουν με τα έσοδα των βιβλίων τους. Οι εκδότες μπορεί, οι συγγραφείς -στην πλειονότητα τους- σίγουρα όχι.


* Τι μας ετοιμάζετε για το μέλλον; Έχετε ήδη γράψει κάποιο επόμενο μυθιστόρημα, κι αν ναι, μπορείτε να μας πείτε δυό λόγια γι αυτό;

Πάντα υπάρχει στα σκαριά ένα καινούργιο σκάφος για... ναυπήγηση! Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα και στην συνέχεια, ευελπιστώ να βγει του χρόνου η συνέχεια της "Αθηνάς" που τόσο πολύ περιμένουν οι αναγνώστες.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009

Η ομιλία του κ. Δημήτρη Κωνσταντάρα, κατά την πρόσφατη παρουσίαση του Βιολονίστα, στο Άργος

Ο συγγραφέας μου είναι γνωστός από την «Αθηνά - Που... ευτυχώς δεν γεννήθηκε όμορφη...» γιατί ως όμορφη, κινδύνευε να του «κλέψει» λίγη από την πολλή γοητεία του.

Την Αθηνά, για την οποία ο συγγραφέας μου είχε κάνει την τιμή να μου ζητήσει να μιλήσω προ αρκετών ετών. Τότε που και εγώ, μετρούσα μόλις δυο βιβλία στο ενεργητικό μου.

Σήμερα, μετρώ εννέα και όσο περνά ο καιρός και αυξάνονται τα δικά μου βιβλία, τόσο περισσότερο εκτιμώ ένα καινούργιο βιβλίο που εκδίδεται τη σημερινή εποχή της απαξίωσης της ελληνικής γλώσσας, της εμπορευματοποίησης της πολιτικής και της επιπεδοποίησης της κοινωνίας και της οικονομίας.

Ο συγγραφέας είναι ένας όμορφος, καλοντυμένος, ώριμος άνδρας, προσεγμένος πάντα, καλοφτιαγμένος, με περιποιημένο μουσάκι, ένας καθρέφτης κομψότητας μέσα στην απεραντοσύνη του σύγχρονου ενδυματολογικού... κοπετού.

Ένας γλυκομίλητος, ήρεμος, ευγενής γνώστης της Ελληνικής γλώσσας, σαν μια κατάμαυρη μύγα μέσα στο απέραντο χυμένο γάλα της αγραμματοσύνης και της αντικοινωνικότητάς μας.

Δηλαδή......... ένας σίγουρος «αποτυχημένος» της εποχής μας.

Που ωστόσο, σπάει την - βασισμένη στην ιδεοληψία μας - πεποίθηση.

Και αποδεικνύεται, ιδίως με τον ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ, ένας απόλυτα επιτυχημένος δημιουργός best seller, δίνοντας στους ολίγους ομοίους του την ευκαιρία να αναπνεύσουν βαθιά.

Κυρίες και κύριοι, η συγγραφική επιτυχία του Κώστα Καρακάση είναι ένας απόλυτος θρίαμβος για όλες τις ώριμες, καλοντυμένες, περιποιημένες, γλυκομίλητες, ήρεμες, ευγενείς, γνώστες της Ελληνικής γλώσσας κατάμαυρες μύγες των ημερών μας, που αποπειρώνται μάλιστα να έχουν και μια κοινωνική, δημόσια παρέμβαση στα κάτασπρα χυμένα γάλατα της κοινωνίας μας.

Ως μία εξ αυτών των μυγών, υποκλίνομαι κύριε Καρακάση, σας ευχαριστώ και σας υπόσχομαι να συνεχίσω να προσπαθώ να γίνω το ίδιο αποτυχημένος.

Λίγα εξειδικευμένα λόγια για τον ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ για τον οποίο πολλοί έχουν μιλήσει και γράψει.

Αρχικά, είναι ένα ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ;

Ανυπερθέτως ΝΑΙ. Διότι αν και ΔΕΝ τα καταθέτει στο βιβλίο - κατά πολλούς ορθώς πράττει - ο συγγραφέας τα γνωρίζει τα ονόματα και τα ιστορικά στοιχεία και τα πραγματικά γεγονότα και δεν είναι ο μόνος άλλωστε.

Βεβαίως, όλος ο βιολονίστας ΔΕΝ είναι για την Ελένη Παπαδάκη. Είναι και για άλλους, πραγματικούς και όχι μυθιστορηματικούς ήρωες.

Μερικούς τους αναφέρει με τ' όνομά τους, άλλους όχι.

Έπρεπε λοιπόν να τα γράψει ΟΛΑ ο Κώστας Καρακάσης;

Όχι.

Διότι τότε, ΔΕΝ θα έγραφε μυθιστόρημα. Έστω ιστορικό. Θα έγραφε έρευνα, πραγματεία, σύγγραμμα. Και όχι μια απλή, γλυκόπικρη, ανθρώπινη ιστορία που τόσο πολύ μας συγκίνησε.

Διότι τότε δεν θα μπορούσε να υφάνει το μύθο.

Και η ύπαρξη μύθου, όσο κοντά κι αν είναι στα γεγονότα και τα στοιχεία, έχει και τη δυνατότητα να δώσει στο συγγραφέα την ποιητική άδεια να χρησιμοποιήσει και τη φαντασία του και την ευρηματικότητά του και τη συγγραφική του δεινότητα. Και ακόμα, γλυτώνει τον έγκυρο, διαβασμένο γραφιά, τον σοβαρό συγγραφέα από το σοβαρότατο σήμερα ενδεχόμενο αγωγών, φαινόμενο της εποχής μας που ευρύτατα χρησιμοποιείται από άτομα για προσπορισμό χρημάτων, με τη βοήθεια ικανών δικηγόρων που γνώστες του νόμου, αμφισβητούν στοιχεία, γεγονότα και χαρακτηρισμούς, μετατρέποντας την οποιαδήποτε δημοσιοποίηση γεγονότων σε αρένα αμφισβητήσεων. Όχι χωρίς λόγο βέβαια. Οι νόμοι δεν γράφτηκαν από συγγραφείς, ούτε για συγγραφείς κυρίες και κύριοι. Από άρχοντες γράφτηκαν και άρχοντες εξυπηρετούν με την επίφαση της υπεράσπισης της αποδεικνυόμενης αλήθειας. Και ο δύσμοιρος συγγραφέας, θύμα ψευδολόγων και συκοφαντών της λεγόμενης δημοσιογραφίας καθημερινών επιπεδογράφων, προσκρούει στο ερώτημα: Είσαι σίγουρος γι' αυτό που γράφεις; Στέκει νομικά;

Γιατί αν ΔΕΝ στέκει νομικά, μην το γράψεις.

Οπότε... γράφεις μυθιστόρημα. Και η καταγραφή της ιστορίας, πάει περίπατο.

Τα συγγράμματα δεν γράφονται για να διαβάζονται από πολλούς κυρίες και κύριοι, αλλά από λίγους. Σπουδαστές, φοιτητές, καθηγητές, ερευνητές, δημοσιογράφους... και βασικά μετά θάνατον των πρωταγωνιστών της ιστορίας.

...... όχι από το ευρύ κοινό.

Κι ο ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑΣ είναι μια μυθιστορική αναπαράσταση της πραγματικότητας, γραμμένη με μαεστρία, γι αυτό και τόσο γοητευτική.

Βεβαίως και ως ιστορικός συγγραφέας, ο Καρακάσης best seller θα έγραφε.

Κι αυτό το αποδεικνύει η κριτική του ματιά, η γνώση και η τεχνική του στον τρόπο που έγραψε τις πρώτες 40 – 50 σελίδες του βιβλίου αυτού. Που είναι μια πραγματικά αριστοτεχνική ματιά στην Αθήνα τη σημερινή αλλά και στην Αθήνα των 50'ς και των 60'ς, προσαρμοσμένη στις ανάγκες εξέλιξης του μύθου.

Δεν θα μακρηγορήσω. Συνιστώ ανεπιφύλακτα τον ΒΙΟΛΟΝΙΣΤΑ και τα βιβλία του τζέντλεμαν της μυθιστοριογραφίας μας, τον Κώστα Καρακάση.

Που μας γοητεύει με τη φαντασία, τη γνώση των δεδομένων, την ποιότητά του και την γνώση της γλώσσας, στοιχεία που οδηγούν σε σίγουρα εξαίρετο χειρισμό και της ίδιας της γλώσσας και της ιστορίας μας αλλά και των ευαισθησιών μας.