Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Μια Κριτική…

Στο ΒΙΒΛΙΟΔΡΟΜΙΟ των ΝΕΩΝ (ΣΑΒΒΑΤΟΚΎΡΙΑΚΟ 18-19 Οκτωβρίου 2008) ο κ. Πέτρος Τατσόπουλος έγραψε μια κριτική για το βιβλίο του Ε. Αδαμάκη «Ανήρ εκδιδόμενος» από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Εκτός από συγγραφέας, ο κ. Τατσόπουλος συχνά ασχολείται και με την κριτική βιβλίων.

Από την συγκεκριμένη κριτική του, αντιγράφω την τελευταία παράγραφο:

"…(εικάζουμε από τα συμφραζόμενα ότι ο συγγραφέας κοντεύει ή πατάει στα τριάντα πέντε), αλλά ένα λαϊκό μελόδραμα που – εξαιρέσει των ωμών σεξουαλικών σκηνών, ολότελα περιττών άλλωστε από πλευράς αφηγηματικής οικονομίας –θα το ζήλευε η Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου ή η σύγχρονη μετεμψύχωσή της, η Λένα Μαντά."

Θα ήθελα να σημειώσω τα εξής. Ο κ. Τατσόπουλος είναι πάρα πολύ νέος για να γνωρίζει τα βιβλία της αείμνηστης Μπουκουβάλας-Αναγνώστου, εκτός αν τα βρήκε σε κάποια συλλογή ή βιβλιοθήκη και τα διάβασε. Αν είναι έτσι θα έπρεπε να γνωρίζει ότι ουδέποτε εκείνη η συγγραφέας χρησιμοποίησε με την γραφίδα της εκφράσεις «ωμών σεξουαλικών σκηνών», όχι μόνο γιατί δεν ήταν το στυλ γραφής της, αλλά την εποχή εκείνη κείμενα σαν τα σημερινά που διαβάζουμε, επέσυραν αυτόφωρη καταδίκη και φυλάκιση μη εξαγοράσιμη. Ακόμα εκείνη την εποχή, όσοι έγραφαν, σέβονταν τον αναγνώστη και ήταν αδιανόητο να γραφεί η παραμικρή βωμολοχία και η χυδαία γλώσσα -που όλο και πιο συχνά συναντάμε σήμερα- ήταν εκτός παιδείας όλων ανεξαιρέτως των συγγραφέων.

Από πού λοιπόν ο κ. Τατσόπουλος αντλεί το δικαίωμα να θεωρεί την κ. Λένα Μαντά «μετεμψύχωση» της Ιωάννας Μπουκουβάλα-Αναγνώστου και εμμέσως πλην σαφώς να την «καρφώνει»; Κάποια πράγματα πρέπει να τα λέμε με το όνομα τους.

Δεν είναι επιτρεπτό από κανένα –ιδίως μάλιστα από συγγραφείς και όχι μόνο από λόγους αβρότητας- να κάνουν αυτού του είδους τις παρομοιώσεις ή να ασκούν αυτού του είδους την «κριτική». Ποιος τους κάλεσε, ποιος τους διόρισε και ποιος τους έδωσε αυτό το δικαίωμα; Το πολύ πολύ που δικαιούνται να γράψουν είναι αν τους άρεσε ή όχι ένα βιβλίο. Είναι τουλάχιστον άκομψο από έναν συγγραφέα να κατακρίνει, να ειρωνεύεται ή να κακοποιεί τα γραπτά ενός άλλου συγγραφέα και πολύ περισσότερο να παρομοιάζει απαξιωτικά το έργο του άλλου. Μέσα από μια «αρνητική» κριτική νομίζουν όλοι αυτοί οι επίδοξοι Κριτικοί ότι ανεβάζουν το δικό τους λογοτεχνικό προφίλ ή μήπως το περισπούδαστο του «ταλέντου» τους; Και είναι περίεργο ότι ασχολούνται με συγγραφείς που –καθώς φαίνεται- τους ενοχλεί η εκδοτική τους επιτυχία. Και εγώ υπήρξα θύμα μιας τέτοιας «περισπούδαστης» κριτικής όταν κάποιος Κριτικός που ανήκει στην ελίτ της σημερινής διανόησης –και που δεν τον διαβάζουν παρά μια εκατοντάδα το πολύ αναγνωστών- ερωτηθείς από το περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ για τα Βραβεία Αναγνωστών απάντησε πως: «ε! ξεκινήσαμε για λόγους αβρότητας με γυναίκες με την Φακίνου και την Καρυστιάνη και θα καταλήξουμε στον Πολυράκη και τον Καρακάση….»

Αν είχα γράψει ένα σονέτο σαν αυτό… Πράσινες αγελάδες μουγκανίζουν προς τα κίτρινα σύννεφα ερωτικά τραγούδια ε! τότε θα ήμουν και εγώ «διανοούμενος» αυτής της ελίτ.

Να μου λείπει. Είμαι αυτός που είμαι, γράφω αυτά που γράφω και όποιου δεν του αρέσει ας κάτσει στα αβγά του και ας βγάλει τον… αμίλητο.

4 σχόλια:

sofia είπε...

Καλημέρα,
νομίζω ότι τέτοιου είδους κριτικές, βγάζουν πολύ μεγάλα κόμπλεξ. Άλλωστε, ο κόσμος, οι αναγνώστες είναι οι τελικοί κριτές.
Π.χ, Όταν δίνω σε 100 παιδιά να διαβάσουν ένα παραμύθι μου, και βλέπω στα μάτια τους αν είναι καλό η όχι, και μετά απο ότι μου λένε, πως το ένιωσαν, έχει καμιά σημασία, τι θα πει ένας κριτικός? Δεν το έγραψα για τον κριτικό, αλλά για τα παιδιά.
Αυτό νομίζω ότι το ξεχνάνε πολλοί κριτικοί. Ότι δεν είναι αυτοί το target group του κάθε ένα που γράφει κάτι.
καλημέρα

nkarakasis είπε...

Χείριστο της κριτικής είναι η αδιαφορία!

Επίσης, ας μην ξεχνάμε τόσους και τόσους συγγραφείς που κατακρεουργήθηκαν από τους κριτικούς, αλλά υψώθηκαν στα μάτια των αναγνωστών, άρα και η κακή κριτική μπορεί να μετατραπεί σε ευχάριστη, υπό προϋποθέσεις.


καλημέρα,

lena manta είπε...

Καλημέρα! Χάρη σε σας κύριε Καρακάση, διάβασα την κριτική του ομότεχνου κ. Τατσόπουλου που δεν έχασε την ευκαιρία να προσπαθήσει να με θίξει έστω κι αν δεν ήμουν εγώ το θέμα του. Μπουκουβάλα Αναγνώστου δεν έχω διαβάσει γιατί ήμουν πολύ μικρή όταν μεσουρανούσε, αλλά για ν' αναφέρεται ακόμα το όνομά της, κάτι θα πρέπει ν' άφησε πίσω της.... Θα συμφωνήσω απόλυτα με το σχόλιo της sofias. Η κριτική ανήκει μόνο στους αναγνώστες. Γι αυτούς γράφουμε, χάρη σε αυτούς υπάρχουμε....

Κώστας Καρακάσης είπε...

Αγαπητή μου Λένα.
Με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο. Τελικός κριτής μας είναι πάντα ο αναγνώστης και σ' αυτόν απευθύνεται ο Λόγος και το έργο μας.
Αυτό είναι και το "ανάστημα" του κάθε συγγραφέα.
Πόσοι και πόσοι από όσους προηγήθηκαν ημών, δεν πέρασαν τα ίδια, δεν άκουσαν τα ίδια. Ποιός θυμάται τα ονόματα αυτών των "κριτικών"? Ουδείς.
Οι δημιουργοί όμως μένουν ακόμα στις καρδιές των ανθρώπων.
Συνέχιζε λοιπόν να γράφεις με αυτό το απαράμιλλο ταλέντο που σου χάρισε ο Θεός.
Με την αγάπη μου.

Υ.Γ. Συγνώμην που απάντησα για λογαριασμό σου, αλλά δεν μπορούσα να το καταπιώ.